اشعاري در مدح و مصائب حضرت مسلم عليه السلام

مرحبا مسلم كه هست از رفعت آن گردون جناب
                                  خسرو لب تشنگان را ابن عم و نايب مناب
گر چه در ملك شهادت نيست شاهي جز حسين
                                  ليك شد حصن شهادت را ز مسلم فتح باب
سعي مسلم داد بر اسلام رونق تا به حشر
                                  بر روان او سلام مسلمين از شيخ و شاب
صورت او چون حسين و سيرت او چون حسن
                                  در مروت مصطفي و در فتوت بوتراب
روز هيجا چون كشيدي تيغ بران از غلاف
                                  گفتي از ابر سيه گشتي درخشان آفتاب
كوفيان كردند از وي دوري و نبود عجب
                                  روبهان را باشد اندر دل ز شيران اضطراب
ميهمان خويش را كشتند بي جرم و گناه
                                  باد بر آن ميزبانان لعنت حق بي حساب
داشت جاي آن كه از بهر پسر عمش حسين
                                  با زبان حال بنويسد كه اي عالي جناب
سوي اين بي آبرو مردم ميا ترسم ز كين
                                  بر تو و بر اهل بيت مضطرت بندند آب
زين سفر بگذر كه ترسم اكبرت گردد شهيد
                                  وز غم گيسوي او ليلا شود بي صبر و تاب
زين سفر بگذر كه ترسم دست و پاي قاسمت
                                  گاه دامادي شود در كربلا از خون خضاب
زين سفر بگذر كه ترسم حنجر اصغر شود
                                  پر ز خون از تير اعدا چون دل زار رباب
زين سفر بگذر كه مي ترسم شوند از كين اسير
                                  آل پيغمبر به دست فرقه دور از ثواب
زين سفر بگذر كه ترسم عابدينت را برند
                                  با غل و زنجير نالان جانب شام خراب
زين سفر بگذر كه مي ترسم يزيد دون زند
                                  چوب خيزران بر لب لعل تو در بزم شراب
از جفاي كوفي و شامي مگو ديگر صغير
                                  ز آتش نظم تو جان خلق عالم شد كباب
 

"مصيبت نامه، صغير اصفهاني"

حضرت مسلم از ديدگاه پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله)

شيخ صدوق در كتاب امالي از ابن عباس روايت مي كند كه علي بن ابي طالب (عليه السلام) به رسول خدا (صلي الله عليه و آله) عرض كرد: تو عقيل را دوست مي داري؟! فرمود: آري ، من عقيل را از دو جهت دوست دارم:
اول: اين كه عقيل را براي وجود خودش دوست مي دارم.
دوم: به جهت اين كه ابوطالب او را دوست داشت، دوست مي دارم. فرزند همين عقيل در راه دوستي فرزند تو فدا مي شود و چشمان مؤمنين براي او گريان خواهد شد و ملائكه بر او درود مي فرستند.

شجاعت و شهامت
علامه مجلسي در مورد شجاعت مسلم بن عقيل مي نويسد:
"مسلم بن عقيل در ميان هم سن و سالان خويش به شجاعت و سخاوت مشهور و به كثرت دانش و خرد شناخته شده بود.

سفارت و نيابت
محدث قمي مي نگارد: وقتي فرستادگان و نامه هاي كوفيان از حد گذشت و تعداد نامه هاي آنان به دوازده هزار رسيد، امام حسين (عليه السلام) در جواب آنان نامه اي بدين گونه نوشت:
"من برادر، پسرعمو و شخص مورد اعتماد خاندانم، مسلم بن عقيل را به سوي شما فرستادم... ."
و سپس او را با قيس بن مسهر صيداوي و ... براي بيعت گرفتن راهي كوفه نمود و حضرت مسلم را به تقوا، حسن تدبير و مدارا نمودن مأمور كرد به مسلم فرمود: چنانچه ديدي مردم كوفه درباره بيعت با من متحد بودند، جريان را برايم بنويس.
حضرت مسلم بنا به فرمان امام به سمت كوفه حركت نمود. پس از رسيدن به كوفه مردم، اظهار مسرت و خوشحالي كردند و دسته دسته به حضور آن حضرت آمدند. مسلم نامه امام را براي آنان تلاوت كرد و ايشان با شنيدن مضمون نامه، گريان شدند و با مسلم بيعت نمودند.

مسلم بن عقيل كيست؟
در ميان جوانان برومند «بني هاشم »، «مسلم بن عقيل »، فرزند عقيل يكي از چهره هاي تابناك و شخصيت هاي بارز، به شمار مي رفت. «عقيل » برادر حضرت علي عليه السلام و دومين فرزند ابوطالب بود.