خوش آمدید

این لطف نگر که حق به موسی بنمود

در صورت نار نور معنی بنمود

آئینهٔ اعیان چو وجود از وی یافت

هر حسن که بود آن تجلی بنمود

تا با تو توئی بود دوئی خواهد بود

ای یار دوئی هم ز توئی خواهد بود

چون تو ز توئی وز دوئی وارستی

در ملک یکی کجا دوئی خواهد بود

تا قدرت حق دری به عیسی بگشود

وان ذات مطهرش به مریم بنمود

بگذشته هزار و هفتصد و چهل به تمام

شاید که بسی سال دگر خواهد بود

آب است که جان ما از او می یابد

وز دیدن او نور بسی افزاید

هر سو که روان شود حیاتی بخشد

هر نقش که او را بدهی برباید

فقری که از او غنای مطلق آید

گر زان که طلب کنی به جان می شاید

من فقر همی جویم و آن خواجه غنا

از خواجهٔ ما فقر و غنا می آید

هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود

در دایرهٔ محمدی خواهد بود

آن یار که مذهب حسینی دارد

او طالب سرّ احمدی خواهد بود

در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند

با وصل تو سود و ماتمم هیچ نماند

یک نور تجلی تو ام کرد چنان

کز نیک و بد و بیش و کمم هیچ نماند

درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند

می می نوشد مدام او نان چه کند

یاری که محب حضرت جانان است

ای یار عزیز من بگو جان چه کند

یاری که مدام این سخن را خواند

معنی کلام عارفان را داند

آئینه اگر چه می نماید تمثال

در ذات نماینده اثر نتواند

گر علم به تعلیم الهی یابند

گنجینه و گنج پادشاهی یابند

طالب علما علم چنین گر خوانند

انعام خدا لایتناهی یابند