خوش آمدید

جان پیش تو بر میان کمر خواهم داشت

هر دم به تو شوق بیشتر خواهم داشت

من خاک توام دایم و خاکم بر سر

گر سر ز سر خاک تو بر خواهم داشت

بی چهرهٔ تو در نظری نتوان دید

بی سایهٔ تو در گذری نتوان دید

حالی است عجب که با تو یک لحظه بدان

نه با خود و نه با دگری نتوان دید

هم بادیهٔ عشق تو بی پایان است

هم درد محبّتِ تو بی درمان است

آن کیست که در راه تو سرگردان نیست

هر کو ره تو نیافت سرگردان است

در عشق تو دل زیر و زبر باید برد

ره توشهٔ تو خون جگر باید برد

گر روی به روی تو همی نتوان کرد

سر بر پایت عمر بسر باید برد

جانا! مددی به عمر کوتاهم ده

دورم ز درت خلعتِ درگاهم ده

در مغزِ دلم نشستهای میسوزی

یا بیرون آی یا درون راهم ده

تن زیر امانت تو خاکِ در شد

زیر قدم تو با زمین همبر شد

و آن دل که در آرزوی تو مضطر شد

در سینه ز بس که سوخت خاکستر شد

از چشم خوشت بسی شکایت دارم

وز لعل لبت بسی حمایت دارم

چون من بندانم که بداند آخر

تا با تو ز تو من چه حکایت دارم

جانا! جانی عاشق روی تو مراست

افتادگییی بر سر کوی تو مراست

هرگز نتوان گفت –یقین میدانم

آن قصه که با هر سر موی تو مراست

در هر دو جهان گر آرزویی جویم

از وصلِ تو قدرِ سر مویی جویم

راه از همه سوی کردهام گُم بی تو

راهی به تو از کدام سویی جویم

در پرده درونِ دل ریشت بینم

از پرده برون نشسته بیشت بینم

هر روز هزار بار بیشت بینم

تا کی بُود آن نَفَس که خویشت بینم