خوش آمدید

آن غم که ز تو بر دل پرخون منست

کم نیست که هر لحظه در افزون منست

غایب نیم از تو یک نفس آنچه منم

آن چیز که غایب است بیرون منست

در عشق تو نیم ذرّه سرگردانی

خوشتر ز هزار منصب سلطانی

زان میآیم زیر و زبر میدانی

تا بیشترم زیر و زبر گردانی

ای لعل توام به حکم ایمان داده

کفرم به سر زلف پریشان داده

تو در پس پرده با من و من بی تو

از پرده برون زشوق تو جان داده

گفتم به بر سوختهٔ خویش آیی

تو پادشهی کی بر درویش آیی

سرگشته همی روم به هر کوچه فرود

تابوک به یک کوچه توام پیش آیی

ای تیرگی زلف توام دین افروز

وی روشنی روی توام راه آموز

من در شبم از تو روز میخواهم، روز

و افسردهام از تو سوز میخواهم، سوز

از عشق تو روی بر زمینم بنشین

دیریست که دور از تو چنینم بنشین

من تشنهٔ دیرینهام از بهر خدای

چندان که ترا سیر ببینم بنشین

نادیده ترا دیدهٔ من دل برخاست

وز سوز فرونشست و خاکستر خاست

یک لحظه که ناگه شودم درد تو کم

از خواب هزار بار عاشق برخاست

عاشق که همه جهان به روی تو بداد

جانی که نداشت ز آرزوی تو بداد

هر عافیتی که داشت در هر دو جهان

بفروخت و جمله را به بوی تو بداد

با عشق تو ملک جاودان میچکنم

زنده به توام زحمت جان میچکنم

چون هر دو جهان از سر یک موی تو خاست

با یک مویت هر دو جهان میچکنم

شوقی که مرا در طلب روی تو خاست

گر برگویم به صد زبان ناید راست

گر بنشینی تا به قیامت برِ من

سیرت نتوان دید به چشمی که مراست