«هنگام سرودن، فرصتی برای گریستن نیست».

یا اصلاً گریه برای چه؟
هنگام میلاد فرخنده آزادی است؛ شکوفه ‏ای سرخ، برآمده از خنده بهار.
یا اصلاً سوگ چرا؟ جشن شکوه است این؛ بزرگ و به هیأت زاده شدن دوباره آدمی.
چیزی در زمین می‏جوشد. چیزی در آسمان می‏جنبد. سپیده لبخند می‏زند و آسمان چراغانی است.
لابد انسان می‏روید که ابلیس، این‏گونه در خود می‏لرزد؛ انسانی به تمام معنا آزاد؛ شکوفه ‏ای سرخ، برآمده از خنده بهار.

سبد سبد گل مریم / طبق طبق گل شب‏بو

نثار کلبه مولا / ز سمت عرشِ معلاّ.

... و در صبحگاهی، عطر گل‏های بهشتی، فضای کوچه ‏های خاموش شهر را پر می‏کند و مدینه گلباران می‏شود.
شمیم دلاویز آلاله‏ ها، از آسمان و زمین می‏تراود و پروانه ‏های عاشق، قاصدک‏ های شادی را همراهی می‏کنند تا خانه محقری در شهر مدینه، غرق نور شود.
بال‏های سبز جبرئیل، سایبان آسمان خانه ولایت می‏شود و حیاط کوچک مولا، رستنگاه شقایق وحشی.
کربلا در خودش نمی‏گنجد و دست‏های آبی دریای فرات، پولک‏های نقره ‏ای ماهی ‏ها را می‏شوید.

... و مادر، مادر معصوم تو دانست که انتظار به پایان رسیده و لحظه دیدار نزدیک است. دیدار کسی که نه ماه همراه او بود و لحظه‌لحظه با او سخن می‌گفت. دیدار کسی که تاریخ را با خون خویش دگرگون می‌کرد. دیدار کسی که در پی نامش هزاران حادثه و فلسفه سترگ نهفته بود.

تو آمدی و درختان، همه پیش پایت قیام کردند. ابرها از آسمان رفتند تا آفتاب، رخساره تو را ببیند و رسم روشنگری بیاموزد و آسمان در تو نظر کند و معنای بلندی را دریابد. تو آمدی که شمشیرداران ستم‌کار، پایان عمر خویش را نزدیک ببینند و خون در رگ‌های عاشقان آرزومند شهادت به خروش آید.

بابا دوبخش دارد

یک بخش روی نیزه

یک بخش توی صحرا..

منبع : رهپویان

استاد نجوم دارد میگوید زمین یک قمر دارد و ان هم ماه است !

و من ناخود آگاه در ذهنم مرور میشود که زمین یک قمر دارد و آن هم ابوالفضل است ..

منبع : rahpouyan.ir

باران، فکر می کردم آنقدر مصیبت آقایمان اباعبدالله (ع) و یارانشان برایت عظیم است، که شبهای دهه اول حسابی می باری!

باران، فکر می کردم می باری به جبران ظهر داغ و سوزان کربلای سال 61 هجری! به جبران اشکهایی که برای علی اصغر و علی اکبر و عباس و زینب و رقیه نباریدی! فکر کردم می باری، تا علی اصغرهای ما تشنه نمانند!

باران، من نمی دانم، اما شاید همان سال که در کربلا تابستان بود، در آن طرف زمین که زمستان بود، آنقدر باریدی و باریدی که سیل جاری شد!

اما این را خوب می دانم که بعداً در کربلا آنقدر باریدی که آن سرزمین خشک و بی آب و علف را به یمن حضور اباعبدالله (ع) و یارانشان، تبدیل به "شهر کربلا" کردی!

اما بیا و به خاطر ماه خون اباعبدالله (ع)، به حرمت علی اصغر 6ماهه و رقیه 3ساله، بر ما رحمی کن و بر ما ببار.

منبع : rahpouyan.ir