می رسد از گوشه ی مقتل صدای مادرش
ای زنازاده بیا و دست بردار از سرش
گیسوان مادر ما را پریشان می کنی؟
بی حیا با خنجرت بازی مکن با حنجرش
تو نمی بینی مگر غرق مناجات است او؟
پای خود بردار از روی لبان اطهرش
دل مسوزان بی حیا عمّه تماشا می کند
با نوک نیزه مکن پهلو به پهلو پیکرش
دست من از پوست آویزان به زیر تیغ تو
تا سپر باشد برای ناله های آخرش
نیزه بازی با تن بی سر ز من آغاز کن
طعمه ی نیزه مگردانید جسم اصغرش
از ضریح سینه اش برخیز ای چکمه به پا
پای خود مگذار روی بوسه ی پیغمبرش
دیر اگر برخیزی از جای خودت یابن الدعی
عمّه نفرین کرده دست خود برد بر معجرش

الوداع الوداع
جان تو جان کودکان حرم
بر روی نیزه ها ببینی سرم

الوداع الوداع
ای همه ی حاصل من الوداع
سنگ صبور دل من الوداع

این شب آخریه که    داداش به همراه توأم
تو جاده های بی کسی      همسفر راه توأم
دلم گرفته این شب آخر          به یاد بابا به یاد مادر
با گریه دست من رو/ گرفتی توی دستات
یه دنیا حرف داری تو/ حسینیه ی چشمات
داداش حسین مظلوم

خیمه های دور و برت      گرم مناجات خداست
وعده ای که دادی داداش    مجاورت با انبیاست
لبخند شوق رو لب زُهیره           خنده و شوخی کار بریره
شوق شهادت قلب/ عاشقا رو پر کرده
آزادگی و عشقت/ حر تو رو حر کرده
داداش حسین مظلوم

این همه عشق و عاشقی   برای خاطرخواهیه
یه قافله نور پشت تو          تا آسمونا راهیه
رو لب قاسم عشق برادر       شد شهادت از عسل شیرین تر
طفلای من سرمستن   سر بذارن رو پاهات
جون دو تاشون نذر  ستاره های چشمات
داداش حسین مظلوم

امشب شب راز ونیاز آخرین است
شام تلاوتهای قرآن مبین است
در آنطرف جمعی به صرف باده مشغول
دراینطرف ذکر ودعای اهل دین است
شام وداع زینب وجانش حسین است
دیدار خواهر با برادر بس حزین است
آنسر که زینب گیرد امشب روی سینه
فردا جدا با خنجر شمر لعین است
امشب علی اصغر درون گاهواره
فردا دریده حنجرش با تیر کین است
ماه رخ اکبر چه تابان است امشب
فردا کشیده ابرخون برآن جبین است
امشب به جمع عاشقان قاسم درخشد
فردا برایش مرگ همچون انگبین است
امشب دفاع ازحرم شد کارعباس
در پاسداری تا سحر بر روی زین است
امشب بود دستان او برقبضه ی تیغ
فردا جدا از تن به ضرب تیغ کین است
امشب رقیه در حرم آرام خوابد
فردا دوان بین خیام آتشین است
امشب بود زینب میان محرمانش
فردا اسیر ظلم آن نامحرمین است
ای کاش صبحی در پی امشب نباشد
برآل پیغمبر مصیبت در کمین است

چه بيقراره دل با اشك و ناله باز      مي خونن عاشقا رو سجاده نماز
هر كي يك گوشه اي نشسته با خدا/ توي راز و نيازه و عشق و صفا
خواهري بين خيمه مي گيره دمِ/ اعوذ بالله من الكرب و بلا
مي خونه رجز عشق     هر عاشق خدایی
نعم الاميري ارباب    تو جون و دلِ مايي
مظلوم حسين حسين جان

برا ساقي عشق امان نامه اومد         شرر به جگر تموم خيمه زد
رو به عباس با گريه و با اشك وآه/ ميگه زينب با اضطراب و واهمه
نكنه تنها بمونه فردا حسين/ يا اباالفضل تو رو قسم به فاطمه
سالاري و دليري    يا ساقي العطاشا
جون تو و حسينم  ما رو نذاري تنها
مظلوم حسين حسين جان

منکه با تو   همسفر بودم    دیگه از امشب    بی خبر بودم
شب هجران من و تو شب مرگ منه
نمی دونی این دل من چه شوری می زنه
گریه می کنم  ای شه غریب     کربلا شده  پر از عطر سیب
حسین

بوی دوری   میده آزارم   بی تو داداش از    همه بیزارم
قراره من در به در شم توی این صحراها؟
بگیرم فردا تو مقتل ذکر واغربتا
میشه که بگی  منو می بری؟      سخت میشه برام بی برادری
حسین

لشگر صد، یک   تن اباالفضله    کاشف الکرب    من اباالفضله
گر چه قلب من ز غربت پر درد و غمه
صدای پاهای عباس قوت قلبمه
اگه اون نبود  دلبری نبود     سر خواهرت  معجری نبود
حسین

بگذار تا بمیرم و تنها نبینمت

‏تنها به روی سینه صحرا نبینمت

امشب بیا که بوسه زنم برگلوی تو

‏شاید بمیرم از غم و فردا نبینمت

می ترسم از نگاه به گودال آن طرف

‏دارم دعا به زیر لب آن جا نبینمت

غم نیست گرچه بر بدنم کعب نی خورد 

‏من نذرکرده­ام که به نی­ها نبینمت

امشب برای من تو دعاکن که شام بعد

‏بی سر به روی دامن زهرا ببینمت

شب است و بوی جدایی ز کربلا آید

‏صدای ناله زینب ز نینوا آید

صدای خواندن قرآن ز حنجر اکبر

‏برای دفعه آخر چه با صفا آید

هنوز ماه مدینه محافظ حرم است

‏کنار خیمه طفلان صدای پا آید

نشسته بانوی مظلومه با برادر خود

‏سخن ز غربت و هجران در آن سرا آید

هر آنچه دشت هراسش همیشه، خواهد دید

‏امان زلحظه فرداکه پر بلا آید

دوباره پهلوی بشکسته را عیان بیند

‏که روی خاک به صورت غم آشنا آید

هنور یار نرفته، چنین پریشان است

‏چه می­کند که سر او به نیزه­ها آید

هر كه سرباز خدا نیست نماند، برود

وان كه پابند وفا نیست نماند، برود

مى كشد پرده تاریك شبانگاه به دشت

هر كه را شرم و حیا نیست نماند، برود

رود آهسته چنان موج سیاهى در شب

هر كه را ترس خدا نیست نماند، برود

دجله آغشته به خوناب پریشانى ماست

هر كه آشفته ما نیست نماند، برود

تشنه دشت بلا هیچ نمى جوید آب

آن كه سیراب بلا نیست نماند، برود

رشته نازك پنهان تعلّق دارد

آن كه آزاد و رها نیست نماند، برود

هر كه آیینه خود را به تماشا نشكست

محرم اهل ولا نیست نماند، برود

بر سر تربت ما لاله شفا مى گیرد

هر كه در فكر شفا نیست نماند، برود

آخرین سجده عشق است به محراب نیاز

هر كه هم بال دعا نیست نماند، برود

از نگاهت خوب فهمیدم که بار آخر است

این که می بینم تو را - امشب قرار آخر است

چشم در چشم تو می دوزم، تو می گویی به من  

با زبان بی زبانی این بهار آخر است

صبح فردا از ترک های زمین خون می چکد

با خَطِ خون می نویسم انتظار آخر است

می روی و در غبار حادثه گم می شوی

می رسی و می نویسم این غبار آخر است

بر مدار عشق می چرخی و می اُفتی زمین

عشق می گوید که برخیزی! مدار آخر است

عشق می ریزد زمین از گوشه ی چشمان تو

چشم هایت قسمتی از شاه کار آخر است

قسمتی دیگر کبود بغض های زینب است

کربلا در کربلا این یادگار آخر است

شعله می پاشند روی خیمه ها، روی دلم

گفته بودی در غزل! این شعله زار آخر است

روی خاک افتاده خورشید و نگاهم می کند

از نگاهش خوب می فهمم که بار آخرست...

شب عاشورا

امشب ای مردم غفلت زده، مهلت بدهید

تا که «حر» سوی ره راست ز بیراهه شود

اصغرم را بگذارید که تا فردا صبح

 سن قربان شدنش کامل و، شش ماهه شود