خدایا..

ای مهربان،

چون محرومم سازی، کیست که روزی ام دهد؟

و چون تو خوارم خواهی، کیست که یاری ام کند؟ خداوندا، از پرتو خشم و

غضب تو، به سایه مهربانی ات پناه می برم. بارالها، اگر من سزاوار رحمت تو

نیستم، امّا تو سزاواری که به لطف و مهر بی پایانت، بر من ببخشایی.

لطیفا، اینک من با همه وجود به درگاه تو آمده ام و در سایه چتر توکّل تو آرام

گرفته ام و تو آنچه شایسته لطف و مهربانی توست، بر من جاری ساخته ای

و با پرده عفو و غفرانت مرا پوشانده ای.

خدایا، اگر اجلم دررسد و مرگم نزدیک شود و نکویی ام مرا به تو نزدیک

نگرداند، به ریسمان اعتراف به بدکاری و خطاهایم چنگ خواهم زد، تا به

بخشایش تو نایل آیم...

خدایا ..