شلمچه

در پگاه باران گذشتی.

از خاکریزی شعله ور.

با نگاهی خیس به جستجوی آسمان.

بر دامان شلمچه

آسمان دو تکه شد

نیمی ستاره

نیمی آینه

و غرور دشت

با نقب های روشن

شکسته شد

ردیفی سپید

ردیفی شکوفه

(سید محمد آتشی)

گفتند بالهایت را ندیده اند

اما یقین تو بال داشتی

دو بال 

شبیه فرشتگان

اگر نه

چگونه تا اسمان پر کشیده ای

بی ان که استخوانی،خاکستری،حتی نیم پلاکی نقره

بر زمین مانده باشد؟!