به احترام تو،تمام قد می ایستم...

تو را می ستایم نه بخاطر حماسه ها که آفریدی، نه به خاطر معامله با حضرت دوست بر سر جان شیرینت، نه به خاطر دستهای مهربان و خشن و پینه بسته و مردانه ات، گاه کوچک و بچه گانه ات و گاه ظریف و لطیف و زنانه ات، که آنگاه که باید، آر پی چی زن می شد یا بی سیم چی، وسیله التماس و خواهش در برابر فرمانده می شد که چند ماه کسری سن تو را ببخشد یا مرهمی می شد بر زخم برادر مجروحت، و گاه در نهایت خلوت و سکوت شبها دست نیاز می شد به سوی عزیز بی نیاز.

تو را می ستایم نه به خاطر پاسداشت غرور ملی  که از یک وجب از این خاک مقدس نگذشتی تا آن را به تاراج برند، نه به خاطر آنکه از تمام به ظاهر خوشی ها گذشتی، کلاس و دانشگاه، بازار و اداره، زمین و زمان و همه و همه را رها کردی برای ادای دین.

تو را می ستایم نه بخاطر تمام رشادت ها و جسارت هایت که ناممکن را ممکن می کرد با ذکر یا زهرا(سلام الله علیها)، نه به خاطر عزت نفس و صبر و بردباریت در زمان اسارت، نه به خاطر کم لطفی ها و طعنه ها و کنایه ها و گاه دشنام ها که پس از دفاع از زبان دوستان به ظاهر دوست شنیدی و جواب همه آنها را با تلخند دادی.

فقط و فقط به خاطر آن تو را می ستایم که بر سر آرمانت باقی ماندی و لحظه ای از راه رفته باز نگشتی، تو را می ستایم که بر سر عهد و پیمانت با ولی خویش راست قامتانه ایستادی  و لبیک گفتی به هل من ناصر پیر جماران و لحظه ای قد خم نکردی و سر مشق شدی برای کوفیان و همه کوفی صفتان از حال تا همیشه تا یاد بگیرند که چگونه باید مشق عشق کرد در دفتر ولایت.

تو را می ستایم به قدر تک تک ثانیه هایی که فرزندان این مرز پر گهر در امنیت و آرامش، در صحت و سلامت، رشد کردند و بالیدند، افتخار آفریدند و جاودانه شدند.

تو را می ستایم ای برادر و خواهر رزمنده بسیجی ام، تو را می ستایم و به احترام تو، تمام قد می ایستم.

با شهیدان مأنوس باش!

با شهیدان مأنوس باش. با شهیدان که مأنوس باشی؛ فرداهای نیامده و پر هراس قبر و برزخ و محشر نیز با ایشان محشور خواهی بود. که حشر ابنای بشری با همان چیزی و همان کسی است که عمری با آن مأنوس بوده اند.امالی را که ورق بزنی و کلمات علی بن موسی الرضا علیه السلام به ریان بن شعیب را که بخوانی، خواهی دانست. که مگر نه انسان را از جنس انس و عادت و مهربانی آفریده اند؟ آن که انس می یابد، اهلی می شود. و اهلی که بشویم، اهلیت می یابیم برای آنکه قلبهامان، مسکن و آشیانه محبت گردند. آن هم چه محبتی. چه محبتی، محبت ابی عبدالله الحسین علیه السلام؛ که کیمیاست. که شفاست. که رحمت و برکت و مغفرت و نورانیت و معنویت است. نور محض است حب الحسین علیه السلام.

 داغ دل لاله

امروز برای شهدا وقت نداریم

 ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

 با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

 ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم

 چون فرد مهمی شده نفس دغل ما

 اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم

 در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است

 بهر سفر کرببلا وقت نداریم

تقویم گرفتاری ما پر شده از زر 

 ای داغ دل لاله تو را وقت نداريم

هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم

 خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم

شاعر: گمنام

شهیدان؛امان یافتگان از چشم یار

دنیا فانی است. دنیا که گذرگاه است. دنیا که جای درنگ نیست. دنیا که بقا ندارد. و دانستن این عدم پایداری در دنیا، امر پنهان و پوشیده ای نیست که فقط عارفان بدانند. ابنای بشری هر روز این حقیقت را در مرگ ها و کوچ انسان ها از این جهان می بینند. دنیا، فانی است و آنچه فانی باشد، دار امن نیست. و اگر دار امن نیست، انسان چگونه آرامش تواند یافت با فهم این عدم ثبات؟ آن هم انسان که همیشه دنبال امن و امان و امنیت است. گمشده انسان، آرامش پایدار و امنیت است. کجاست آن امن آباد جهان؟ کجاست آن ساعات که در آرامش بی پایان لازمانی بگذرد؟ کجاست آنچه آرام جانی بدهد بشر خسته و درمانده را؟

خانواده شهدا را به خاطر ((اعتراض مقدس)) تهدید به شکایت می کنند!

این روز ها بیش از همه سال های قبل دلتنگ امام شده ایم،امام مهربانی که رزمندگان در ایام سخت جنگ به جماران پیغام می دادند که به امام بگویید تا ما هستیم اجازه نمی دهیم دشمن به ذره ای از خاک مان دست اندازی کند.

این روز ها که امام عزیزمان به دست منتسبان بیت امام مورد تمسخر قرار می گیرد،زمزمه های سید شهیدان اهل قلم را مرور می کنم: ((شقایق های آتش گرفته، دل خونین ما شقایقی است که داغ شهادت شما را بر خود دارد)) و حالا باید بر این داغ شهادت، داغ جسارت به امام را هم اضافه کنیم. عجب روزگاریست که باید بود،دید،شنید و خون دل خورد که بعد از خشونت طلب نامیدن شهدا و اصرار بر به موزه سپردن افکار امام روح ا...،چنین لطیفه های سخیفی، ساحت امام مان را خدشه دار کند.

می خواستم از نعیمه اشراقی و موسسه به اصطلاح حفظ آثار امام (ره) بپرسم  پس از 24 سال بعد از رحلت امام (ره) به دنبال چه هستید؛ یادم افتاد این جماعت خود را مبرا از پاسخ دادن می داند و وقتی از آنها سوال کنی  به تندروی متهمت می کنند و لابد می خواهند بگویند قصد و غرض سیاسی داشته ای،همانطور که موسسه حفظ آثار امام (ره)،خانواده شهدا را به شکایت تهدید کرد. گرچه برای بازماندگان شهدا، یاد و خاطره امام با این سبک سری ها، کمرنگ و مبهم نمی شود اما تاسف و حیرت از چنین برخوردهای سطح پایینی با امام آن هم از سوی کسانی که سعی دارند خود را به اسم ایشان در جامعه معرفی کنند، تمامی ندارد.

ما جوان داده ها،خواهر شهید ها،مادران شهدا هیچ گله ای و شکایتی از موسسه ای که باید از کیان حضرت روح ا... دفاع کند و نمی کند،نداریم و حساب امام برایمان از همه این ها جداست، اما از کسانی که وقیحانه از خانواده شهدا به خاطر (( اعتراض مقدس )) طلبکار شده اند و حق شکایت را برای خود محفوظ می دانند به امام شِکوه می کنیم و می گوییم شاهد باش که در برابر این جسارت ها و امانت ها ساکت نماندیم و کار زینبی خود را از ترس هجمه تسلیم طلبان نیمه کاره رها نکردیم.

.::خواهر شهیدان مصطفی و محمد درخشان راد::.

.:جنگ کار مرد بود:.

ای که اکنون گشته ای پر مدعا

در دلت شرک و به لب داری دعا

تو کجا بودی شبی که سرد بود

ماندن انجا کار تنها ((مرد)) بود