💠شهید آوینی:

شهادت قلبی است كه خون حیات را 
در شریان‌های سپاه حق مي‌دواند 
و آن را زنده مي‌دارد

💠شهید آوینی:

شهادت قلبی است كه خون حیات را 
در شریان‌های سپاه حق مي‌دواند 
و آن را زنده مي‌دارد

💠 دل رحم و سخاوتمند

 دوران نوجوانی توی پایگاه مسجد محل فعال بود , یکشب سرد توی زمستان پیرمرد دستفروشی در کنار خیابان بساط پهن کرده بود و دستکش و کلاه و لباس زمستانی میفروخت. محمد حسین با دیدن این صحنه به سمت پیرمرد رفت و تمام وسایل او را خرید تا آن پیرمرد مجبور نباشد در آن سرما در کنار خیابان تا آن موقع شب دستفروشی کند ، بعد فهمیدم که شهید همان وسایلی که خریده بود را به مستمندان و نیازمندان داده بود

🔹شهیدی که با زبان روزه به شهادت    
    رسید.
شهیدمدافع حرم حسین عطری

او همیشه معتقد بود خداروزی رسان است، پس نگرانی دراین خصوص بی معناست، 

 درسخت ترین شرایط زندگیمان اگر مشکل بزرگی داشته باشیم ، ازشهیدمان طلب کمک می کنیم وخیلی هم زود جواب می گیریم وبه لطف خدا آن مشکل حل می شود. 

🌷مادرمعزز شهید مریدی 

منبع نشریه پلاک 17

شهید سید مرتضی آوینی:

یاران؛ شتاب کنید که زمین نه جای ماندن که گذرگاه است
گذر از نفس به سوی رضوان حق
هیچ شنیده ای که کسی در گذرگاه رحل اقامت بیفکند؟

آیت الله انصاری همدانی می گوید : 

از خدا خواسته ام کسی مرا نشناسد و من هم کسی را نشناسم و فقط توجهم به مبدأ باشد.

📕سوخته ، ص ۵۴

آیت‌الله بهجت قدس‌سره:
خدا اعجاز انبیا، اوصیا، اولیا و علما را هم اگر مصلحت بداند، ظاهر می‌کند؛ کما اینکه در سامره کرد. کأنه همه در معرض طاعون بودند و همه‌گیر شده بود. آقا سید محمد فشارکی رضوان‌الله‌علیه با آن کراماتش و مقامات علمیه و عملیه‌، گفت: «من بر همۀ شیعه حکم ‌می‌کنم که سه روز روزه بگیرند ـ‌البته روزه مظنونم است و یقینی نیست‌ـ و در این سه روز، زیارت عاشورا را بخوانند؛ خداوند به‌واسطه این کارشان، این بلا را از شیعه رفع می‌کند». اهل سامرا دیدند فوج‌فوج از غیر شیعه وفات می‌کنند، ولی یک نفر از شیعه وفات نمی‌کند. البته یک نفر در تمام جمعیت شیعه وفات کرد، ولی نه به طاعون. یک پاره‌دوزی به یک مرض دیگری وفات کرد والّا احدی به طاعون وفات نکرد و این‌ها تعجب ‌کردند که این چه بلایی است که مخصوص غیر شیعه است و فوج‌فوج از غیر شیعه، به طاعون وفات می‌کنند.
لذا آن‌ها می‌آمدند در صحن عسکریین و می‌گفتند: «یَا عَلِیٌ الهَادِی، نُسَلِّمُ عَلَیْکَ، مِثْلْ مَا یُسَلِّمُ الشِیعَة»؛ هر طوری که شیعه سلام می‌کنند، ما هم به همان نیت و همان‌طور سلام می‌کنیم، درباره ما هم شفاعت بکن، کما اینکه شیعه را می‌بینیم که با طاعون کشته نمی‌شوند. 
کأنه در طاعون نوشته شده بود: «برای غیر شیعه». این هم از اعجاز است.
ملاحظه می‌کنید؟ بااینکه حقانیت روشن بود، ولی ایمان نمی‌آورند و ریشۀ مطلب را که زیارت عاشورا بود، دنبال نمی‌کردند. 
رحمت واسعه، ص۲۰۸

📢آیت‌الله بهجت قدس‌سره:

آقا سید جمال‌الدین گلپایگانی رحمه‌الله به آقازاده خود می‌فرمود: اگر نماز شب نخوانی، عاقت می‌کنم! پسر ایشان خیلی ناراحت می‌شود و می‌گوید: برای ترک مستحب چرا عاقم می‌کنی؟ ایشان می‌فرماید: منظورم این است که تا می‌توانی نماز شب را ترک نکنی.
برای ترک مستحب فرزندش را عاق می‌کند. در حقیقت با این کار آتیه فرزندش را تأمین می‌کرده است؛ زیرا هر راهی جز آن، چه مال و چه زمین و ملک و چه گوسفند و دام و… فناپذیر است.
در محضر بهجت، ج۲، ص۱۶۹

📢آیت‌الله بهجت قدس‌سره:
 
پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌‌وسلم مظهر صفت خاصۀ رحمت حضرت حق تبارک‌وتعالی و «بِالْمُؤْمِنِینَ رَئُوفٌ رحِیمٌ؛ نسبت به مؤمنان بسیار مهربان و دلسوز» و آیینه‌دار جمال حق است که نور رحمت در او به ظهور پیوسته و از او به دیگران می‌تابد. نظیر آیینه‌ای که نور آفتاب در آن تابش نماید و از آن به دیگری منعکس شود، که در حقیقت روشنی آفتاب است، نه آیینه. 

خداوند متعال خطاب به آن حضرت می‌فرماید: «لَعَلک بَاخِعٌ نفْسَک أَلا یکونُواْ مُؤْمِنِینَ؛ چه‌بسا برای اینکه آنان ایمان نمی‌آورند، جان خود را می‌فرسایی».

و نیز می‌فرماید: «فَلاَ تَذْهَبْ نَفْسُک عَلَیهِمْ حَسَرَاتٍ؛ مبادا جان تو به‌خاطر آنها از روی حسرت‌های پی‌درپی بفرساید»؛ یعنی مگر می‌خواهی از سختی و ناراحتی جان دهی که این‌گونه از شدت رحمت و رأفت بر مؤمنین، در هدایت و ایمان‌آوردن آنها خودخوری می‌کنی؟!

در محضر بهجت، ج۱، ص۳۰۹

📢آیت‌الله بهجت قدس‌سره:
مهم‌تر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، دعا برای بقای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار آن حضرت تا ظهور او می‌باشد؛ زیرا مردن، تنها قطع حیاتِ دنیای چند روزه فانی است، اما بیرون رفتن از عقیده صحیح، موجب هلاکت ابدی از حیات جاوید آخرت و خلود در جهنم است؛ لذا حضرت امیر علیه‌السلام در لیلةُالمَبیت از رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم می‌پرسد: «أَفِی سَلامَةٍ مِنْ دِینِی؟؛ آیا دین من سالم خواهد بود؟».
یعنی از استقامت در دین و ثبات ایمان و عقیده تا مرز شهادت را ـ که از خود شهادت بالاتر است ـ از آن حضرت سؤال می‌کند.

✅این دعا خیلی عالی است که دستور داده شده است در زمان غیبت خوانده شود، که: «یا أَلله‏ُ یا رَحْمانُ یا رَحِیمُ! یا مُقَلبَ الْقُلُوبِ، ثَبتْ قَلْبِی عَلی دِینِک؛ ای خدا، ای رحمت‌گستر، ای مهربان، ای گرداننده دل‌ها، دل مرا بر دینت ثابت و استوار بدار».
در محضر بهجت، ج۲، ص۱۰۱