دیدم شبی به خواب که در دشت کربلا
تنها ستاده بود شه ملک ابتلا
نه قاسمِ شهید و نه عباسِ صف شکن
نه اکبر جوان و نه عثمان با وفا
از خون سرخ تازه جوانان سبز خط
روییده بود لاله در آن دشت جا به جا ...
ناگه سپاه ظلم به شه حملهور شدند
افتاد نونهال ریاض علی ز پا
آن دم من و حبیب نهادیم از خلوص
سرها به روی پاش که یعنی تو را فدا
ما را زتن برید یکی ز آن سپاه سر
بگذاشتش به سینه ما از سر جفا
بودند آن دو سر به تبسم گشوده لب
چون غنچهای که بشکفد از جنبش صبا
کردی اشاره شاه که اینم «فدایی» است
بنمود این لقب به من آن شاه دین عطا
آمد ز بخت خفته چو بیداریم ز خواب
گفتم به بخت خویش که احسنت! مرحبا ...
میرزا محمد (فدایی) مازندرانی
منبع : قائمیه اصفهان
