موعود

انس بن مالک - خادم رسول الله (صلی الله و علیه و آله و سلم) - می‏گوید:
حضرت علی (علیه السلام) از جنگ نهروان باز می‏گشت، در محلی به نام برثا دستور اتراق داد. در آن‏جا راهبی به نام حباب در غاری منزل داشت. وقتی همهمه لشکر اسلام را می‏شنود، از غارش که مشرف بر میدان اتراق بود، پایین آمده و به دقت لشکر را بررسی می‏کند، و با اظطراب و شتاب می‏پرسد: این چه لشکری است؟ فرمانده آن کیست؟
یکی از لشکریان به او می‏گوید: این لشکر اسلام است و فرمانده آن امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) که از جنگ نهروان باز می‏گردد.
حباب با عجله از لابلای مردم عبور کرده خود را به حضرت (علیه السلام) می‏رساند و می‏گوید:
- السلام علیک یا امیرالمؤمنین! که به حق امیر مومنانی.
- ای حباب! تو از کجا دانستی که من به حقیقت امیر مومنانم؟
- این مطلب را علما و روحانیون ما به اطلاع داده بودند. اما شما از کجا دانستید که نام من حباب است؟
- این مطلب را نیز حبیبم رسول خدا (صلی الله و علیه و آله و سلم) به من فرموده بود.
- دستتان را به من بدهید تا شما بیعت کنم. اشهد ان لا اله الا الله و محمد رسول الله و علی بن ابی طالب وصیه...
- بگو ببینم خانه‏ات کجاست؟
- در غاری که در همین نزدیکی قرار دارد.
- بعد از این در آن غار سکونت نکن! و در همین زمین مسجدی بنا کن و آن را به نام کسی که مخارج ساخت آن را بانی می‏شود، نام گذاری کن!
به زودی در کنار مسجدی که تو می‏سازی، شهری بنا خواهد شد که اکثر مردم آن ظالم و ستمگرند، و بلای بزرگی در پیش خواهند داشت. به طوری که هر شب جمعه هفتاد هزار عمل حرام زنا در آن مرتکب خواهند شد، هنگامی که در ظلم و طغیان خود فزونی گرفتند، این مسجد را چند بار ویران خواهند نمود، اما هر بار گروهی از مومنین آن را دوباره بنا خواهند کرد. تا این که در مرتبه سوم در محل آن به جای مسجد خانه‏ای ساخته خواهد شد. بدان! که ویران کنندگان این مسجد کافرند.
آن گاه سه سال مردم را از رفتن به حج منع می‏کنند. مزارع آن‏ها طمعه حریق می‏شود، و خداوند مردی را از سرزمین سفح بر آن‏ها مسلط می‏کند. او غارت‏گری است که به هر شهری که وارد می‏شود، آن را با خاک یکسان کرده و ساکنین آن را از دم تیغ می‏گذراند.
بعد از یورش او، مردم سه سال گرفتار قحطی می‏شوند، و سختی فراوانی را متحمل می‏گردند. در این حال او دوباره باز می‏گردد و دست به ویران و غارت می‏زند، از آن‏جا نیز به طرف بصره تاخته و تمام خانه‏ها را ویران نموده و ساکنین آن را به قتل می‏رساند. حمله او به بصره مصادف با زمانی خواهد بود که خرابی‏های شره را تعمیر نموده و مسجد جامعی در آن بنا می‏کنند.
پس از بصره به شهری که حجاج آن را ساخته و وسط نامیده می‏شود. هجوم می‏آورد، و همان بلایی را که بر سر شهر بصره آورده بود، بر شهر واسط فرو می‏ریزد.
از آن‏جا به طرف بغداد رفته و آن شهر را بدون مقاومت تصرف می‏کند. مردم بغداد نیز به کوفه که تنها آن موقع در آرمش بوده پناه می‏برند.
آن گاه او با لشکریان خود از بغداد به طرف قبر من (نجف اشرف) روانه می‏شود تا آن را نبش کند. در آن موقع به سپاه سفیانی برخورد نموده شکست خورده و کشته می‏شود.
سفیانی نیز گروهی از سپاهیان خود را به کوفه می‏فرستد. عده‏ای از اهالی کوفه از او پیروی می‏نمایند، اما مردی از اهالی کوفه قیام نموده و عده‏ای را در قلعه‏ای سازماندهی می‏کند. هر که به او ملحق شود، در امان خواهد بود.
در پی این رویداد، سفیانی خود با سپاهیانش به کوفه سرازیر می‏شود، و همه را به قتل می‏رساند و احدی را باقی نمی‏گذارد. یکی از سربازان او متوجه مروارید درشتی می‏شود که روی زمین افتاده ولی هیچ اعتنایی به آن نمی‏کند. وقتی بچه کوچکی را می‏بیند که روی زمین افتاده به سرعت او را از دم تیغ می‏گذراند!
پس از آن، متأسفانه وقایع و فتنه‏های بزرگی مانند پاره‏های شب تاریک واقع خواهند شد.
ای حباب! آنچه را به تو گفتم حفظ کن!
آنگاه فرمود: ای حباب! از کدام رود آب می‏نوشی؟
- از دجله.
- چرا چشمه‏ای یا چاهی حفر نمی‏کنی؟
- یا امیرالمؤمنین! هرگاه چاهی حفر کردیم، آبش شور و ناگوار بود.
- با این حال دوباره همین جا چاهی حفر کن!
(حباب امتثال امر نموده و با گروهی) چاهی حفر نمودند تا این که به سنگ بزرگی برخورد نمودند و نتوانستند آن را بیرون بیاورند.
در این حال، خود حضرت (علیه السلام) وارد چاه شد و آن را از جا کند، چشمه‏ای که شیرین‏تر از شهد و لذیذتر از شیر بود، از زیر آن جوشید.
حضرت (علیه السلام) فرمود: ای حباب! بعد از این چشمه آب بنوش!
بعدها مردی به نام برثا بانی مسجد شد که حضرت (علیه السلام) به حباب توصیه ساخت آن را نموده بود. آن‏ها مسجد را بنا کردند و نام را برثا نهادند.(174)
رسول اکرم (صلی الله و علیه و آله و سلم) می‏فرماید:
یفرج الله بالمهدی عن الامه، یملا قلوب العباد عباده و یسعهم عدله، به یمحق الله الکذب و یذهب الزمان الکلب، و یخرج ذل الرق من أعناقکم
خداوند به وسیله مهدی (علیه السلام) از امت رفع گرفتاری می‏کند، دلهای بندگان را با عبادت و اطاعت پر می‏سازد و عدالتش همه را فرا می‏گیرد.
خداوند به وسیله او دروغ و دروغگویی را نابود می‏نماید، روح درندگی و ستیزه جویی را از بین می‏برد و ذلت بردگی را گردن آنها بر می‏دارد.
غیبت شیخ طوسی ص 144.