موعود

یعقوب بن یوسف غسانی می‏گوید:
سال 281 هجری قمری بودم، مردی خراسانی که زبان عربی را خوب بلد نبود، نامه‏ای از امام (علیه السلام) همراه با سی دینار برایم آورد که در آن نامه، امام زمان (علیه السلام) امر فرموده بود که آن سال به حج شوم.
من نیز سال‏ها آرزوی ملاقات ایشان را داشتم، به امید دیدن آن حضرت (علیه السلام) به قصد حج خارج شدم. ده سکه از آن پول را - که امام فرستاده بود و شش سکه آن به نام حضرت رضا (علیه السلام) ضرب شده بود - نگه داشتم، و نذر کردم که آن‏ها را در مسجد الحرام در مقابل مقام ابراهیم (علیه السلام) بیندازم.
وقتی به که رسیدیم، یکی از همراهان ما - که بیش‏تر سنی بودند - خانه حضرت خدیجه را که معروف به دار الرضا (علیه السلام) بود و در کوچه‏ای در بازار الیل قرار داشت، برای ما کرایه کرد. پیرزنی گندم گون در آن خانه زندگی می‏کرد.
وقتی فهمیدم که آن جا خانه امام رضا (علیه السلام) بوده است، از آن پیرزن پرسیدم: تو با اهل این خانه چه نسبتی داری؟ و چرا این جا را (دار الرضا (علیه السلام) نامیده‏اند؟
پیرزن گفت: من از خدمتگزاران این خاندان هستم، و روزگاری امام رضا (علیه السلام) این جا بوده و مرا امام حسن عسکری (علیه السلام) در آن ساکن نموده است، زیرا من خادمه ایشان بوده‏ام.
چون این مطلب را از او شنیدم. با او انس پیدا کردم، اما موضوع را از همراهانم که سنی بودند، مخفی می‏کردم. طبق معمول، شب هنگام از طواف باز می‏گشتیم، همراه همسفرانم داخل خانه شده، و در را از پشت با سنگ بزرگی محکم می‏کردیم، خود نیز پشت در، دور تا دور، می‏خوابیدیم.
شبی اتفاق عجیبی افتاد و انی اتفاق چند شب پی در پی نیز تکرار شد. بدین ترتیب که شب هنگام، ابتدا نوری در فضای اتاق، مانند نور مشعل، ساطع می‏شد و در بدون این که کسی از اهل خانه دخالت داشته باشد، خود به خود باز می‏شد. و مردم گندم‏گونی که اندامی متوسط داشت و چهره خود را با پارچه نازکی پوشانده بود و کفش و جورابی به پا نموده بود، وارد خانه می‏شد، و به اتاق بالایی که محل سکونت پیرزن بود، می‏رفت. و نوری هم که ساطع بود، همراه او از پله‏ها بالا می‏رفت؛ بدون این که چراغی دیده شود.
پیرزن قبلا به ما گفته بود که دختری در اتاق بالا زندگی می‏کند و به کسی اجازه نمی‏داد که به آن جا برود.
همراهان من که سنی بودند، می‏گفتند: این‏ها شیعه و علوی هستند، و آن دختر صیغه این مرد است، و به گمان‏شان که این کار حرامی است؛ زیرا اهل سنت صیغه را - بنا به نظر عمر - حرام می‏دانند!
بعد از این که آن مرد خارج می‏شد، به طرف در می‏آمدیم و می‏دیدیم که سنگ به همان ترتیب پشت در قرار داد، و هیچ حرکتی نکرده است!
من نیز وقتی این رفت و آمد شبانه را دیدم، از غفلتی که داشتم، نسبت به اهل خانه احساس بدی پیدا کردم. به همین خاطر، نزد پیرزن رفتم تا درباره موضوع رفت و آمد آن مرد تحقیق کنم.
به او گفتم: فلانی! من می‏خواهم درباره مطلبی خصوصی با تو صحبت کنم. هرگاه دیدی که در خانه تنها هستم فورا نزد من بیا!
پیرزن گفت: من نیز می‏خواهم رازی را با تو در میان بگذارم تا ما به خاطر کسانی که با تو هستند، امکان آن را نیافته‏ام.
گفتم چه می‏خواستی بگویی؟
گفت: با دوستان و شریکانت درگیر و مدارا کن! زیرا آن‏ها دشمن تو هستند.
گفتم: این موضوع را چه کسی می‏گوید؟
او با درشتی: من می‏گویم!
من هم دیگر در این مورد چیزی نگفتم که مبادا ناراحت شود، اما پرسیدم: کدام رفقایم را می‏گویی؟ - زیرا فکر می‏کردم منظور او همراهان سنی مذهبم هستند که با من به حج آمده‏اند -
او گفت: منظورم آنهایی هستند که هم وطنت بوده و با تو دریک خانه زندگی می‏کنند.
آن گاه تازه به یاد آوردم که او چه کسانی را می‏گوید زمانی با گروهی که در یک خانه به سر می‏بردم و مذهب دیگری داشتند، بر سر مسایل اعتقادی بحث کردم. آن‏ها نیز از من نزد حاکم بدگویی کرده (مرا به بد دینی متهم ساختند) تا آن جا که مجبور شدم فرار کرده و پنهان شوم.
به دلم الهام شده بود که آن مردی را که آن چند شب دیده بودیم امام زمان (علیه السلام) است. همچنین یقین داشتم که پیرزن از دوستداران اهل بیت (علیه السلام) است. به همین خاطر، پرسیدم: تو را به خدا قسم! آیا امام زمان (علیه السلام) را به چشم دیده‏ای؟
گفت: نه، با چشمم ندیده‏ام. زیرا وقتی نرجس خاتون (علیه السلام) باددار بود من از نزد امام حسن عسکری (علیه السلام) مرخص شدم. ولی ایشان به من مژده دادند که در آخر عمر امام (علیه السلام) را زیارت خواهم نمود و فرمود: همان گونه که در خدمت من بوده‏ای، در خدمت او خواهی بود.
من - غسانی - آن ده سکه‏ای را که شش تای آنها به نام مبارک امام رضا (علیه السلام) ضرب شده بود و قصد داشتم به مقام ابراهیم (علیه السلام) بیندازم، به او دادم و به او گفتم: اگر آن را به یکی از سادات فاطمی بدهد بهتر از آن است که در مقام ابراهیم (علیه السلام) بیندازم و ثوابش نیز بیش‏تر خواهد بود.
آن گاه به او گفتم: این‏ها را به یکی از سادات فقیر بده! و با خود نیت کردم که آن‏ها را به همان مرد ناشناس بدهد.
او سکه‏ها را از من گرفت و به اتاق بالا رفت، و بعد از ساعتی بازگشت و گفت: او می‏گوید: ما در این سکه‏ها حق نداریم، آن را همان جا که نیت کرده‏ای بینداز! ولی این سکه‏ها رضوی را به ما بده و عوض آن را بگیر و آن‏ها را بگیر و آن‏ها را جایی که نیت کرده‏ای بینداز!.
من هم چنین کردم و با خود گفتم: این دستور همان مرد است.
آن گاه رونوشت نامه‏ای را که امام (علیه السلام) برای قاسم بن علا آذربایجانی فرستاده بود، به او دادم و گفتم: انی نسخه را به کسی که نامه‏های امام (علیه السلام) را دیده و می‏شناسد بده!
او گفت: آن را به من بده! من می‏شناسم. وقتی نامه را دید، من فکر می‏کردم که می‏تواند به خوبی آن را بخواند.
ولی او گفت: این جا نمی‏توانم آن را بخوانم، آن گاه آن را با خود به اتاق بالا برد. سپس بازگشت و گفت: درست است. نامه امام (علیه السلام) است و در آن فرموده است: شما را به چیزی - قبلا به شما بشارت نداده بودم - و مطلب دیگری بشارت می‏دهم!
آنگاه پیرزن گفت: به تو نیز می‏فرماید: هنگامی که به پیامبرت درود می‏فرستی، چه می‏گویی؟
من گفتم: می‏گویم:
الهم صل الله محمد و آل محمد و بارک علی محمد و آل محمد کأفضل ما صلیت و بارکت و ترحمت علی ابراهیم و آل ابراهیم انک حمید مجید.
او گفت: نه، هنگامی که بر آنها درود می‏فرستی، به همه آنها درود فرست و یک‏یک ایشان را نام ببر!
گفتم: بسیار خوب.
فردای آن روز در حالی که دفتر کوچکی در دست داشت، از طبقه بالا پایین آمد و گفت: او به تو می‏گوید: هنگامی که بر پیامبر (صلی الله و علیه و آله و سلم) درود می‏فرستی، بر او و جانشینان او این چنین که در این برگه نوشته شده است درود بفرست.
آن را گرفته و به همان ترتیب صلوات فرستادم. صورت صلوات دفترچه مزبور چنین بود:
بسم الله الرحمن الرحیم. اللهم صل علی محمد سید المرسلین، و خاتم النبیین و حجه رب العالمین. المنتخب فی المیثاق، المصطفی فی الظلال، المطهر من کل آفه، البری‏ء من کل عیب المومل للنجاه، المرتجی للشفاعه، المفوض الیه دین الله.
اللهم شرف بنیانه، و عظم برهانه، و الفلج حجته، و اضی‏ء نوره، و بیض وجهه، و اعطه الضل و الفضیله و الدرجه و الوسیله الرفیعه، وابعثه مقاما محمودا یغبطه به الأولون و الاخرون.
و صل علی امیرالمؤمنین، و وارث المرسلین، و قائد الغر المحجلین، و سید الوصیین، و حجه رب العالمین و صل علی الحسن بن علی، امام المومنین و وارث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی الحسین بن علی، اما المومنین، و وارث المرسلین و حجه رب العالمین. و صل علی علی بن الحسین، امام المومنین، و وارث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی جعفر بن محمد، اما المومنین، و وراث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی علی بن موسی، امام المومنین، و وراث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی محمد بن علی، امام المومنین، و وارث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی علی بن محمد، امام المومنین، و وارث المرسلین، و حجه رب العالمین.
و صل علی الحسن بن علی، اما المومنین، و وارث المرسلین، و حجه رب العالمین. و صل علی الخلف الصالح الهادی المهدی، امام المومنین و وارث المرسلین و حجه رب العالمین.
اللهم صل علی محمد و أهل بیته الائمه الهادین المهدیین، العلماء الصادقین، الابرابر المتقین، دعائم دینک و ارکان توحیدک و تراجمه و حیک و حججک علی خلفک، و خلفائک فی ارضک، الذین اخترتهم لنفسک و اصطفیتهم علی عبادک و ارتضیتهم لدینک و خصصمتهم بمعرفتک و جلتهم بکرامتک و غشیتهم برحمتک و ربیتهم بنعمتک و غذیتهم بحمکمتک و البستهم نورک و رفعتهم فی ملکوتک و حففتهم بملائکتک و شرفتهم بنیک.
اللهم صل علی محمد و علیهم صلواتا کثیره دائمه طیبه. لا یحیط بها الا أنت و لا یسمعها الاعملک و لا یحصها أحد غیرک.
اللهم و صل علی ولیک المحیی سنتک القائم بامرک الداعی الیک، الدلیل علیک و حجتک علی خلقک و خلیفتک فی ارضک و شاهدک علی عبادک.
اللهم اعز نصره و مد فی عمره و زین الأرض بطول بقائه.
اللهم اعطه فی نفسه و ذریته و شیعته و رعیته و خاصته و عامته و عدوه و جمیع أهله ما تقر به عنیه، و تسر به نفسه، و بلغه أفضل أهله فی الدنیا و الاخره انک علی کل شی‏ء قدیر.
اللهم جدد به ما محی من دینک و احی به ما بدل من کتابک، واظهر به ما غیر من حکمک حتی یعود دینک به و علی یدیه غضا جدیدا خالصا مخلصا لاشک فیه و لاشبهه معه، و لاباطل عنه و لابدعه لدیه.
اللهم نور بنور کل ظلمه و هد برکنه کل بدعه و اهدام بعزته کل ظلاله و اقصم به کل جبار و احمد بسیفه کل نار و اهلک بعدله کل جائر و اجر حکمه علی کل حاکم، و اذل بسلطانه کل سلطان!
اللهم اذل کل من ناواه، و أهلک کل من عاداه و امکر بمن کاداه، و استأصل بمن جحد حقه، و استهان بأمره و سعی فی اطفاء نوره، و اراد اخماد ذکره.
اللهم صل علی محمد المصطفی و علی المرتضی و فاطمه الزهراء و الحسن الرضا و الحسین المصطفی و جمیع الاوصیاء، و مصابیح الدجی، و أعلام الهدی و منار التق، و العروه الوثقی، و الجبل المتین، الصراط المستقیم.
و صل علی ولیک و ولاه عهده و الائمه من ولده و مد فی الائمه من ولده و مد فی أعمارهم، و زد فی آجالهم و بلغم اقصی آمالهم دینا و دنیا و آخره. انک علی کل شی‏ء قدیر.(127)