موعود

عموم علمای شیعه از قدما و متاخرین قائل به امکان رویت و تشرف به لقای حضرت مهدی علیه السلام در عصر غیبت کبرا بوده‏اند. اینک به برخی از کلامات آنها اشاره می‏کنیم:
1- سید مرتضی رحمة الله علیه‏
ما قطع نداریم که دست کسی به امام نمی‏رسد و بشر نمی‏تواند او را ملاقات کند این امری غیر معلوم است که راهی بر قطع به آن نیست. آن گاه می‏گوید: اگر گفته شود که علت استتار امام خوف از ظالمین و تقیه از معاندین است، در جواب می‏گوییم: این علت در حق اولیا و شیعیانش نیست، پس واجب است که برای آنها ظاهر گردد....(953)
2- شیخ طوسی رحمة الله علیه‏
ما تجویز می‏کنیم که بسیاری از اولیا و قائلین به امامت او به خدمتش رسیده و از او نفع ببرند.(954)
3- سیدبن طاووس رحمة الله علیه‏
وی خطاب به فرزندش می‏گوید: راه به سوی امامت باز است برای کسی که خداوند - جل شأنه - اراده کرده تا به او عنایت و نهایت احسان کند.(955)
و نیز در جایی دیگر می‏گوید: گر چه امام الان از جمیع شیعیان غایب است ولی ممتنع نیست که جماعتی از آنان به ملاقات حضرت مشرف شده، از گفتار و کردار ایشان استفاده کنند و از دیگران کتمان نمایند....(956)
4- آخوند خراسانی رحمة الله علیه‏
او در مباحث اجماع می‏گوید: ...گر چه احتمال تشرف برخی از افراد صالح و اوحدی به خدمتش داده می‏شود و احیانا او را نیز می‏شناسند.(957)
5- محقق نائینی رحمة الله علیه‏
او نیز در مبحث اجماع می‏گوید: و اما در زمان غیبت، عادتا رؤیت حضرت ممکن نیست. آری، گاهی در زمان غیبت برای اوحدی و افراد صالح تشرف به خدمت حضرت و گرفتن حکم از ایشان امکان‏پذیر است.(958)