موعود

در روایتی از امام زمان علیه السلام در پاسخ به پرسش‏های اسحاق بن یعقوب چنین آمده است: ...و اما وجه الانتفاع بی فی غیبتی فکالانتفاع بالشمس اذا غیبها عن الابصار السحاب(877)؛ و اما کیفیت نفع بردن به وسیله من در زمان غیبتم به مانند نفع بردن به واسطه خورشید است هنگامی که ابرها او را از دیدگان مستور می‏نمایند.
از این حدیث شریف وجوهی از شباهت‏ها بین خورشید در پشت ابر و امام زمان علیه السلام در عصر غیبت استفاده می‏شود که به برخی از آنها اشاره می‏کنیم:
1- همان گونه که مردم، هر آن انتظار خارج شدن خوشید از پس ابرها را دارند تا تمام و کامل از وجود و ظهورش استفاده ببرند، در ایام غیبت آن حضرت نیز مردم منتظر ظهور و خروج اویند و از ظهورش مایوس نمی‏گردند.
2- منکر وجود حضرت علیه السلام در عصر غیبت همانند منکر وجود خورشید است هنگامی که در پشت ابرها از دیده‏ها پنهان گردد.
3- همان گونه که ابر کاملا خورشید را نمی‏پوشاند و نور خورشید به زمین و زمینیان می‏رسد غیبت هم مانع کامل و تمامی برای بهره‏دهی حضرت نیست، مردم در زمان غیبت حضرت را نمی‏بینند اما از وجود او بهره می‏برند. توسل یکی از راه‏های بهره بردن از آن امام است.
4- همان گونه که در مناطقی که هوا غالبا ابری است گاهی خورشید ابرها را می‏شکافد و خود را از لابلای آنها بیرون می‏آورد و به عده‏ای از مردم نشان می‏دهد. هر از چند گاهی نیز عده‏ای به محضر امام زمان علیه السلام شرفیاب می‏شوند و از وجودش استفاده می‏برند و از این راه وجود آن حضرت برای مردم به اثبات می‏رسد.
5- همان گونه که ابرها خورشید را نابود نمی‏کنند و تنها مانع رویت اویند غیبت امام زمان علیه السلام هم تنها مانع رؤیت ایشان است.