موعود

اینها نمونه‏هایی از روایات صحیح و روشن است که نه نقطه ابهامی می‏گذارد و نه جای بهانه جویی و تردید افکنی در مسأله امامت و شخصیت والای حضرت مهدی علیه السلام. مسلمانان نیک اندیش و ژرف‏نگری که از نظر اندیشه و عمل بر صراط مستقیم هستند و از نعمت اعتدال بهره‏ورند از این روایات در می‏یابند که منظور از امامان دوازده‏گانه در روایات پیامبر، همان امامان اهل بیت‏اند و نه دیگران، همانگونه که انبوه روایات بدان تصریح دارد، اما مبتلایان به بیماری عناد و کینه‏توزی و کسانی که راه و رسمشان حق کشی و باطل پروری است نه تنها در برابر حقیقت سر تسلیم فرود نمی‏آورند و شهامت و درایت حق‏پذیری را ندارند بلکه در همان حال که دلها و قلبهایشان آن حقیقت را باور داشته و بدان یقین دارد خود ظالمانه و برتری طلبانه حقیقت را انکار می‏نمایند.
به همین دلیل آنان را بسان غریقی خواهی دید که به هر خس و خاری چنگ انداخته و در این نقشه خائنانه‏اند که انبوه روایات صریح و روشن را از جهت و هدف و ظاهر و الفاظ خود، باز گردانیده و چنان بلایی بر سرشان بیاورند که از تطبیق به امامان اهل بیت باز دارند و به دیگران تطبیق دهند، با اینکه یقین دارند که شمار دوازده در این انبوه روایات، نه با سران بیدادگر و پلید اموی می‏سازد و نه با فریبکاران سیاهکار رژیم عباسی. اما چه باید کرد که بیماری مرگبار و گمراه کننده تعصب انسان را به هر جنایت و خیانتی وا می‏دارد و مبتلای به این آفت گمراه کننده کور و کر می‏گردد، نه از دروغ‏پردازی و تزویر روی گردان است و نه از فریبکاری و دجال‏گری.
چرا که تنها باز دارنده حقیقی انسان از انحراف و ارتجاع و خیانت دین صحیح و دینداری و دین باوری درست است، از این رو هنگامی که آن بازدارنده واقعی برداشته شد، انسان دیگر افسار گسیخته می‏شود و زبانش از هر قید و بند مسئولانه آزاد. آنچه هوای دل اوست انجام می‏دهد و بدون ذره‏ای شرم وحیا آنچه را دلخواه اوست می‏گوید. نه در برابر خدا احساس مسئولیت می‏کند و نه از سرانجام کار و کیفر خیانت خویش حساب می‏برد.
اگر ما بخواهیم این دیدگاه سخیف و ساختگی و این ادعای بی‏اساس و محتوا را آنگونه که می‏باید، میان تهی و ساختگی بودنش را انعکاس بخشیم، باید لیست سیاه و بلند بالایی از سردمداران جنایتکار و تباه پیشه دو رژیم بیدادگراموی وعباسی تنظیم نمائیم. از عناصر پلید و تجاوزکار گرفته تا ملحد، خونریز، بدمست، شرابخوار، شناگر در حوض خمر، اهانت کننده به قرآن، بازدارنده از کارهای شایسته، مشوق و پیشتاز در زشتیها و پلیدیها و عناصر شهوت پرست در اسارت هوای نفس و...
آری! باید لیست سیاه اینها را بیاوریم، چرا که شما به هر کدام از این سردمداران پلید دست نهی، جز فاسق، فاجز، پرده حیا دریده، برده آزاد شده و بی‏اصل و نسب، نخواهی یافت. در این صورت است که کتاب از موضوع اصلی خود خارج و به پرونده‏های سیاه و تیره و تاری، از زندگی ننگبار عناصر ضد اسلام و ضد انسانیت که سوگمندانه عنوان خلاف اسلامی را نیز، یدک می‏کشند، تبدیل خواهد شد.
براستی آیا اینان، امامان دوازده‏گانه‏ای هستند که پیامبر نوید آنان را به بشریت داد؟ باید هزاران بار گفت:هرگز؟ و میلیونها مرتبه پاسخ داد:نه!... هرگز امکان ندارد که پیامبر پاک و پاکیزه پرشکوه و مقدسی چون محمد(ص) این پلیدان آلوده و زشت کردار را به نمایندگی خویش برگزیند و این جنایت کاران فاسق و بدکار را جانشین خویش سازد.
قداست منزلت و عظمت مقام او بسیار فراتر از این است که این عناصر ریاکار و آلوده، جانشین او باشند، چرا که پیامبر گرامی را جز پاکان و پاکیزگان نمی‏توانند نمایندگی کنند. تنها کسانی می‏توانند او را نمایندگی کنند که خداوند آنان را به لطف خویش از همه پلیدیها پاک و آنگونه که خود می‏پسندد پاکیزه ساخته باشد...
کسانی که پاکتر از آسمان صاف و نسیم لطیف و دل‏انگیز بهاری‏اند، بزرگ مردانی که شریف‏ترینهای روی زمین‏اند و شایستگان عصرها و نسلها کسانی که زندگی سراسر افتخار و شکوهشان لبریز از ارزشها و نور باران از قداست‏ها و فضیلتها بود به گونه‏ای که بر هیچ عیب‏جویی در سراسر زندگی آنان نقطه‏ای برای چون و چرا بود و نه برای استهزا کنندگان بهانه‏ای برای تمسخر و اشاره و...
انسانهای والایی که نسخه‏هایی مانند اصل بودند و پیامبر پرشکوه اسلام را در ابعاد گوناگون دانش و حکمت، ورع و تقوا پارسایی و بندگی خدا و دیگر صفات و ویژگیهای برجسته‏اش، براستی نمایندگی نمودند.
بزرگ مردانی که از سرچشمه دانش پیامبر سیراب گشته و از آب گوارا و زندگی بخش حکمت و بینش او نوشیدند و در شاهراه هدایت او از پی او گام سپردند. اینانند که سزاوارترین مردم به او و نزدیکترین و عزیزترین انسانها به پیامبرند. اینان خاندان پاک و اهل بیت گرامی اویند که قرآن در آیات بسیاری آنان را ستوده و پیامبر در موارد و موقعیتهای گوناگونی آنان را به عنوان جانشینان خویش به مردم معرفی کرد... اما با کسانی که به جمود فکری و تعصب کور گرفتارند، چه می‏توان کرد؟
با کسانی که نه به منطق استوار، اعتراف می‏کنند و نه دلایل محکم، سودشان می‏بخشد و نه براهین قانع کننده را، به دلیل مرگ وجدان و مسخ شخصیت، می‏پذیرند؟
و چنانند که اگر هر نشان حقانیت و معجزه‏ای بیاوری ایمان نمی‏آورند، با اینان چه باید کرد؟