موعود

چندی پیش روزنامه اطلاعات اقدام به درج متن مصاحبه روزنامه اطلاعات بین المللی با حجة الاسلام والمسلمین محمدی گلپایگانی رئیس دفتر مقام معظم رهبری در خصوص زندگی شخصی، اشتغالات معمول ومسؤولیت های روزانه امام خامنه ای  "دام ظله" نمود .

دراین گفت وگو، از ساده زیستی، نظم و انضباط، پرکاری و حشر و نشر با مردم، گره گشایی، پرهیز از اسراف، انس با هنر و ادبیات، مطالعه مستمر، ورزش و کوهنوردی و بسیاری نکات دیگر با ذکر شواهدی چند، سخن به میان آمده است ...

به منظور آشنایی هرچه بیش تر مردم انقلابی و قدرشناس ایران اسلامی با شیوه زندگی رهبرمعظم انقلاب، گزیده هایی از این مصاحبه را به آشناد یداران عزیز تقدیم می داریم:



ایشان [مقام معظم رهبری] در کمال سلامتی هستند و جالب این است که بدانید ایشان در هفته بیش از یک بار به کوهنوردی می روند و این برنامه کوهنوردی هم ساعت ها طول می کشد و شاید بسیاری از جوانان ما هم نتوانند ایشان را همراهی کنند .

ایشان در مورد ورزش، حرف قشنگی دارند و بد نیست بدانید که یکی از بزرگ ترین مشوقین وزرش درکشور هستند . ایشان در مورد ورزش می گویند: «وزش بر جوانان لازم است و بر پیروان واجب » .

گاهی هم اتفاق می افتد که نماز صبح را بالا، روی کوه می خوانند . گاهی از اوقات تا توچال می روند .

طبیعتا در مسیر حرکت ایشان [هنگامی که به کوه می روند] چه هنگام رفتن و چه موقع برگشتن، افراد دیگری هم هستندکه وقتی ایشان را می بینند، نزدیک می شوند سلام و عرض ادب می کنند و «آقا» هم با محبت با آن ها برخورد می کنند .

ایشان از برنامه هایی که دارند وتقریبا می شود گفت که هیچ گاه ترک نمی شود این است که حداقل یک ساعت مانده به اذان صبح بیدار می شوند و تا اذان صبح، بته تهجد و شب زنده داری مشغولند . سپس نماز صبح را می خوانند و پس ازنماز صبح، اگر برنامه کوه داشته باشند، تشریف می برند و گرنه قدری استراحت می کنند و طبق معمول 8 صبح کارشان را شروع می کنند . کارهای شان هم چندنوع است: یک نوع، دیدارهای رسمی است با مقامات کشوری و لشگری که تقاضای ملاقات داده اند و ساعت خاصی برایشان مشخص شده است . آقایان می آیند، دیدار می کنند، گزارش کارشان را می دهند و ایشان هم رهنمودهای لازم را ارائه می کنند . این برنامه ها معمولا تا ظهر طول می کشد . و بعد نوبت ظهر می رسد . یکی از توفیقاتی که ایشان دارند، این است که نمازهایشان همه به جماعت خوانده می شود، حتی نماز صبح، نماز صبح در درون خانه به جماعت خوانده می شود . نماز ظهر هم با شرکت تعدادی از ملاقات کنندگان و نیز افرادی که دردفتر هستند برگزار می شود . گاهی وقت ها هم بعضی از افراد، از شخصیت ها و علمایی که از علاقه مندان ایشان هستند و دوست دارند نماز را با ایشان بخوانند ظهر یا شب برای حضور درجماعت به آنجا می آیند .

نماز ظهر که خوانده شد، برای نهار و استراحت تشریف می برند و باز ساعت 4 کارشان شروع می شود .(گاهی وقت ها هم ملاقات هایی دارند) . و این برنامه کارشان ادامه دارد تا مغرب . باز نماز مغرب را به جماعت می خوانند و شب را تا هنگام ستراحت به مطالعه یا دیدن اخبار یا در کنار خانواده طی می کنند .

ایشان هم کتب تخصصی فقهی را مطالعه می کنند و جلساتی با علمای بزرگ دارند . به صورت هر هفته یک روز، که شخصیت های بارز و مجتهدی در آنجا جمع می شوند و مباحثی را که مورد نظر هست، بحث و صحبت می کنند و جلسه بسیار مفیدی هم هست . وهم در سایر زمینه ها اهل مطالعه هستند .

در واقع شخصیت والای رهبری ایشان، سایر امتیازاتشان را پوشانده است . ایشان یک ادیب هستند ویک شاعر هم هستند . اشعارشان بسیار پرمحتوا و دقیق و عمیق است و در طول سال چندین بار اتفاق می افتد که جلساتی با شعرا دارند .(البته نه به طور منظم) و معمولا وقتی معروف ترین شاعر هم آن جاست و شعری را خدمت ایشان می خواند، وقتی ایشان نظرشان را می گویند، همه از جنبه هنری و تخصصی می پذیرند ودر واقع دقایق ونکات بسیار ظریفی از سوی ایشان مطرح می شود . و خودشان در این زمینه صاحب نظرند .(حتما شما سخنرانی ایشان را به مناسبت بزرگداشت حافظ شنیده اید . هیچ کس تا کنون این چنین عالمانه راجع به حافظ صحبت نکرده بود . .). ایشان قبل از این که یک سیاستمدار باشند، یک ادیب برجسته هستند و با ادبیات فارسی انس دارند و مانوس هستند . بنابراین طبعا به کشورشان هم که ادب خیر و ادب پرور است، علاقه مندند .

یکی از برنامه های ثابت ایشان، دیدار با خانواده شهداست . و این دیدارها به صورتی برنامه ریزی می شود که خانواده خاصی از قبل اطلاع ندارد چه کسی به منزل آن ها می آید . یعنی تا لحظه ای که وارد خانه شهید می شوند، خانواده محترم شهید نمی داند که چه کسی قرار است به دیدارشان بیاید . فقط قبل از رفتن ایشان تماس گرفته می شود که مطمئن شویم اهل خانه درمنزل بمانید . من گاهی وقت ها خدمتشان بوده ام . معمولا شبی هم که برای دیدار از خانواده های شهدا تشریف می برند، چهار یا پنج خانواده را سرکشی می کنند .

جالب این است که معمولا از افرادی که در پایین شهر اقامت دارند، انتخاب می شوند، آن هایی که در کوچه های باریک و نقاطدورافتاده شهر زندگی می کنند . کم تر دیده ام که به شمال شهر رفته باشند . به سراغ خانواده هایی می روند که بسیاری از آن ها، دو، سه یا چهار شهید داده اند . و این مجلس دیدار با خانواده های شهدا هم واقعا دیدنی است . حداقل نیم ساعت در هر منزلی می نشینند . اولا دستور می دهند عکس شهید را بیاورند، به عکس نگاه می کنند و از بازماندگان سؤالاتی در مورد مکان ونحوه شهادت او می پرسند . پدر شهید ومادر شهید هر یک جداگانه مورد مهر و محبت قرار می گیرند . اگر آن شهید، فرزند کوچکی دارد او را روی زانویشان می نشانند دست نوازش به سر و صورتش می کشند و تمام مدتی که آنجا هستند، جز محبت «شهید» سخن دیگری نیست . گاهی از اوقات، پدرها و مادرها با دیدن ایشان، زبانشان از شوق بند می آید و باورشان نمی شود که رهبر انقلاب به خانه آنها آمده باشد . بسیار شنیده ام که بعد از آمدن ایشان، پدر یا مادر شهید گفته اندکه دیشب خواب دیدیم یکی از اولیاء خدا به منزل ما آمده بودند . این برنامه گرم و صمیمی هم از برنامه هایی است که هرگز ترک نمی شود .

سطح زندگی خصوصی ایشان از سطح زندگی یک شهروند معمولی، پایین تر است . هم خودشان به این نکته عنایت دارند و هم دائما به مسؤولین سفارش می کنند که مواظب باشند درزندگیتان اسراف نکنید . تبذیر نکنید و . . . به عنوان مثال بگویم که یکی از برنامه هایی که ایشان در مناسبت های خاص دارند، خواندن خطبه عقد است . معمولا ده تا دوازده زوج جوان و عروس و داماد جمع می شوند (مثلا در روز عید مبعث) که نوعا از خانواده های شهید واز افراد متدین و مؤمن هستند . ایشان هنگام خواندن خطبه عقد، اولا مهریه را بیش از چهارده سکه طلا نمی پذیرند . نه اینکه جایز ندانند، اما معتقدند مردم را باید عملا به سادگی دعوت نمود واگر بخواهند بیش از آن مهریه تعیین کنند، توصیه می کنند عقدشان را جای دیگری ببندند .

جالب است بدانید که ایشان نه حقوق از جایی دریافت می کنند و نه از وجوهاتی که از اطراف و اکناف خدمت ایشان می آید، برای زندگی شخصی شان استفاده می کنند . زندگی ایشان از طریق «هدایایی » است که علاقه مندان و ارادتمندان ایشان تقدیم می کنند، وحتی نذورات; یعنی بعضی ها هستند که می آیند خدمت «آقا» و می گویند: «آقا ما فلان حاجت را داشتیم و نذر کردیم که اگر این حاجت روا شود، فلان مقدار پول یا هدیه ای به شما تقدیم کنیم ونذر ما روا شده است و حاجتمان را گرفته ایم » و این نذر یا هدیه را قبول می کنند .

[فرزندان ایشان] همه در رشته علوم طلبگی وحوزوی اشتغال دارند و درس علوم دینی می خوانند [. مسؤولیت سیاسی ندارند] از همان روزی که حکم رئیس جمهور تنفیذ شد و ایشان [آقای خاتمی] رسما کارشان را شروع کردند تااین زمان، آقای رئیس جمهور جلسات منظم و مرتب با مقام معظم رهبری دارند . و صمیمیت و صفایی که بین این دو هست و ادب و احترامی که جناب آقای خاتمی برای رهبر قایل هستند، مثال زدنی است و یکدلی و صمیمیت و اتحاد و یکپارچگی کامل وجود دارد . چه رهبر با رئیس جمهور و چه رهبری با سایر رؤسای قوا; یک تشکل منسجم در بالاترین مقامات وجوددارد .

حضور رهبری به عنوان فرماندهی کل قوا در نیروهای مسلح کاملا قوی است وایشان شخصا خودشان فرماندهی می کنند و شخصا خط می دهند، وقت می گذارند، بازدید می کنند، پرسنل پادگان ها و پایگاه ها به مناسبت های مختلف دیدار دارند و شخصا متکفل فرماندهی هستند و در این زمینه هیچ خلایی هم وجود ندارد .

اساسا ایشان همه ایرانیان را فرزندان خودشان می دانند . . . یکی از ابتکاراتی که نشان دهنده علاقه مقام معظم رهبری نسبت به ایرانیان مقیم خارج از کشور است، همین فرمان جدیدشان در رابطه با «مشمولین ایرانی خارج از کشور» است .

ایشان از همه مسایل و جریانات خبر می شوند و به اقتضای مسؤولیتشان شاید اولین شخصی باشند که از مسایل و جریاناتی که اتفاق می افتد مطلع می شوند . به روزنامه ها و مطبوعات هم علاقه دارند و آن ها را با دقت ملاحظه می کنند . گزیده جراید و مطبوعات برای ایشان آماده می شود و به صورت بولتن روزانه خدمت ایشان تقدیم می شود ولی ایشان خودشان به این اکتفا نمی کنند . تمام روزنامه های صبح و عصر، به موقع روی میزشان قرار می گیرد و ایشان با علاقه آن ها را می خوانند، به خصوص سرمقاله ها را می خوانند . و این موضوع اختصاص به روزنامه ها هم ندارد، مجلات را هم می بینند . ماهنامه ها و فصلنامه ها، همه این ها خدمت ایشان تقدیم می شود . خیلی پرکار هستند و گاهی وقت ها به من می گویند: «من در 24 ساعت وقت کم می آورم »



غزلی از حضرت آیة الله خامنه ای به نقل از روزنامه اطلاعات شماره 21524- 9/10/77

سر خوش ز سبوی غم پنهان خویشم

چون زلف تو سرگم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش

چون آینه، خو کرده حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم

از شوق شکر خند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان، زگرانجانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

هرچند «ایمن » ! بسته دنیایی ام اما

دلبسته یاران خراسانی خویشم



برگرفته از سايت حوزه