موعود

حضرت ابو جعفر امام محمّد، باقرالعلوم صلوات اللّه علیه حکایت فرماید:
روزی امام علیّ بن ابی طالب علیه السلام در بین جمعی از اصحاب حضور داشت، یکی از افراد اظهار نمود : یا امیرالمؤمنین! اگر ممکن باشد کرامتی برای ما ظاهر گردان تا بیشتر نسبت به تو ایمان پیداکنیم؟
امام علیّ علیه السلام فرمود: چنانچه جریانی عجیب را ظاهر نمایم و شما شاهد آن باشید کافر خواهید شد؛ و از ایمان خود برمی‏گردید و مرا متّهم به سحر و جادو می‏کنید.
گفتند: ما عقیده وایمان راسخ داریم که همه چیز، از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله به ارث برده‏ای و هر کاری را که بخواهی، می‏توانی انجام دهی.
حضرت فرمود: احادیث و علوم سنگین و مشکلِ ما اهل بیت ولایت را، هر فردی نمی‏تواند تحمّل کند بلکه افرادی باور می‏کنند که از هر جهت روح ایمان آن‏ها قوی و مستحکم باشد.
سپس اظهار نمود: چنانچه مایل باشید که کرامتی را مشاهده کنید، هر وقت نماز عشاء را خواندیم همراه من حرکت نمائید.
چون نماز عشاء را خواندند، حضرت امیر علیه السلام به همراه هفتاد نفر که هر یک فکر می‏کرد نسبت به دیگری بهتر و برتر هست‏حرکت نمود تا به بیابان کوفه رسیدند.
در این لحظه امام علیّ علیه السلام به آن‏ها فرمود: به آنچه می‏خواهید نمی‏رسید مگر آن که از شما عهد و میثاق بگیرم که هر آنچه مشاهده کنید، شکّ و تردیدی در خود راه ندهید و ایمانتان را از دست ندهید و مرا متّهم به امور ناشایسته نگردانید.
ضمناً، آنچه من انجام می‏دهم و به شما ارائه می‏نمایم، همه علوم غیبی است که از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله به ارث گرفته‏ام و آن حضرت مرا تعلیم فرموده است.
پس از آن که حضرت از یکایک آن‏ها عهد و میثاق گرفت، دستور داد تا روی خود را بر گردانند؛ و چون پشت خود را به حضرت کردند، حضرت دعائی را خواند.
هنگامی که دعایش پایان یافت، فرمود: اکنون روی خود را برگردانید و نگاه کنید.
همین که چرخیدند و روی خود را به حضرت علیّ علیه السلام برگردانیدند، چشمشان افتاد به باغ‏های سبز و خرّمی که نهرهای آب در آن‏ها جاری بود؛ و ساختمان‏های با شکوهی در درون آن‏ها جلب توجّهشان کرد.
پس چون به سمتی دیگر نگاه کردند، شعله‏های وحشتناک آتش را دیدند، با دیدن چنین صحنه‏ای که بهشت و جهنّم در أذهان و أفکارشان یاد آور شد، همگی یک صدا گفتند: این سحر و جادوی عظیمی است؛ و ایمان خود را از دست دادند و کافر شدند، مگر دو نفر که همراه حضرت باقی ماندند و با یکدیگر به شهر کوفه مراجعت نمودند.
در بین راه، حضرت به آن دو نفر فرمود: حجّت بر آن گروه به اتمام رسید و فردای قیامت، آنان مؤاخذه و عقاب خواهند شد.
سپس در ادامه فرمایشاتش افزود: قسم به خدای سبحان!که من ساحر نیستم، این‏ها علوم الهی است که از رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله آموخته‏ام.
و چون خواستند وارد مسجد کوفه شوند، حضرت دعائی را تلاوت نمود، وقتی داخل شدند، دیدند ریگ‏های حیات مسجد دُرّ و یاقوت گشته است.
آن گاه حضرت به آن‏ها فرمود: چه می‏بینید؟
گفتند: دُرّ و یاقوت!
فرمود: راست گفتید، در همین لحظه یکی دیگر از آن دو نفر از ایمان خود دست برداشت و کافر شد و نفر آخر ثابت و استوار ماند.
امام علیّ علیه السلام به او فرمود: مواظب باش که اگر چیزی از آن‏ها را برداری پشیمان می‏گردی؛ و اگر هم بر نداری باز پشیمان می‏شوی.
به هر حال او یکی از آن جواهرات را، به از چشم حضرت برداشت و در جیب خود نهاد، فردای آن روز، نگاهی به آن کرد، دید دُرّی گرانبها و نایاب است.
هنگامی که خدمت امام علیّ علیه السلام آمد اظهار داشت: من یکی از آن درّها را برداشته‏ام، حضرت فرمود: چرا چنین کردی؟
گفت: خواستم بدانم که آیا واقعاً این جواهرات حقیقت دارد یا باطل و واهی است.
حضرت فرمود: اگر آن را بر گردانی و سر جایش بگذاری خداوند رحمان عوض آن را در بهشت به تو عطا می‏کند؛ و گرنه وارد آتش جهنّم خواهی شد.
امام باقر علیه السلام در ادامه فرمود: چون آن شخص، دُرّ را سر جایش نهاد؛ تبدیل به ریگ شد.
و بعضی گفته‏اند: که آن شخص میثم تمّار بود؛ و برخی دیگر او را عَمرو بن حمق خزاعی گفته‏اند.**مختصر بصائر الدرجات: ص 118 119، هدایة الکبری‏: ص 129، س 3.***