موعود

مرحوم قطب الدّین راوندی در کتاب خرایج خود حکایتی را ایراد نموده است که از چندین جهت با اهمّیت و ارزنده می‏باشد:
جابر بن عبداللّه انصاری گوید: احزاب و قبیله‏های عرب بر علیه پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله ، متّحد شدند و تصمیم بر جنگ و مقاتله با آن حضرت را گرفتند، حضرت در این زمینه با اصحاب و یاران خود مشورت نمود.
در این لحظه سلمان اظهار داشت: یا رسول اللّه! هنگامی که دشمن بر شهرهای عَجَم هجوم آورد، اطراف شهرهای خود را خندق حفر می‏کنند تا جنگ و ستیز از جوانب مختلف نباشد و دشمن نتواند از هر سو به آن‏ها هجوم آورد؛ در این هنگام خداوند متعال وحی فرستاد که پیشنهاد سلمان اجراء گردد.
سپس حضرت رسول، اطراف شهر مدینه را جهت حفر خندق خط کشید و افراد را به گروه‏های دَه نفره، دسته بندی نمود و به هر گروه دَه ذراع‏** هر ذراع از آرنج تا سر انگشتان دست می‏باشد که حدود نیم متر خواهد بود.*** سهمیه داد تا خندق را حفر نمایند.
جابر گوید: پس از گذشت یک روز از حفر خندق به سنگ بسیار بزرگ و سختی برخورد کردیم، که برای افراد جابجائی و یا شکستن آن امکان پذیر نبود، رفتم تا به حضرت این خبر را گزارش دهم.
ناگاه حضرت را در حالی که سنگی بر شکم خود بسته و رو به سمت آسمان بر کمر خوابیده بود، مشاهده کردم؛ و همین که در جریان پیدایش سنگ قرار گرفت، حرکت نمود و کنار آن سنگ آمد و مقداری آب، داخل دهان خود کرد و بر سنگ پاشید؛ و سپس کلنگ را گرفت و ضربه‏ای در وسط سنگ نواخت که جرقّه‏ای از آن ظاهر گشت و از نور آن، تمام ساختمان‏ها و شهرهای یَمَن مشاهده گردید.
بعد از آن ضربه‏ای دیگر کوبید که مسلمان‏ها از نور جرقّه آن، شهرها و ساختمان‏های عراق و فارس را دیدند؛ و چون سوّمین ضربه را زد، سنگ شکست و متلاشی گردید؛ پس از آن، حضرت خطاب به مسلمان‏ها کرد و فرمود: در هر جرقّه چه دیدید؟
وقتی مسلمانان مشاهدات خود را مطرح کردند، آن حضرت فرمود: آنچه را مشاهده نمودید، خداوند برای شما می‏گشاید و در قلمرو مسلمین قرار می‏گیرد.
سپس جابر افزود: ما در منزل حدود یک من جو و یک گوسفند مادّه داشتیم، به خانه آمدم و به همسرم گفتم: رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله را دیدم که از گرسنگی، سنگی بر شکم خویش بسته بود، بر خیز تا جوها را آرد کنیم و نان بپزیم؛ و گوسفند را سر ببریم و آبگوشتی تهیّه کنیم و ایشان را دعوت نمائیم.
همسرم گفت: برو حضرت را آگاه ساز و چنانچه اجازه فرمود بیا تا تا طعامی را برای ایشان مهیّا سازیم؛ و چون نزد حضرت آمدم و جریان را بازگو کردم، فرمود: در منزل چه داری؟
عرضه داشتم: حدود یک من جو و یک گوسفند مادّه آماده داریم.
فرمود: آیا با همراهانم بیایم و یا تنها؟
و من چون دوست نداشتم بگویم که شما تنها تشریف بیاورید، گفتم: با هرکس که دوست دارید تشریف فرما شوید؛ و فکر کردم که فقط علیّ بن ابی‏طالب علیه السلام را به همراه می‏آورد.
بنابر این به خانه برگشتم و به همسرم گفتم: رسول خدا صلوات اللّه علیه تشریف می‏آورد، تو جوها را آماده کن و من هم گوسفند را؛ همین که طعام آماده شد، نزد حضرت آمدم و اظهار داشتم: یا رسول اللّه! غذا آماده است.
سپس پیامبر خدا کنار خندق ایستاد و با صدای بلند فرمود: ای مسلمان‏ها! جابر بن عبداللّه انصاری را برای صرف غذا اجابت نمائید.
پس تمام کارگرهای مهاجر و انصار حرکت کردند و در بین راه، هر مسلمانی را که می‏دیدند، او را نیز همراه خود می‏آوردند.
من با خود گفتم: این جمعیّت انبوه را نه منزل ما گنجایش دارد و نه طعام مختصر کفایت می‏کند، لذا سریع به منزل آمدم و خبر حرکت آن جمعیّت انبوه را برای همسرم گزارش دادم؛ همسرم در پاسخ گفت: آیا پیامبر خدا را از مقدار طعام آگاه ساخته‏ای؟
گفتم: بلی، پس همسرم اظهار نمود: هیچ ناراحت نباش و حضرت می‏داند که چه کند.
وقتی آن جمعیّت جلوی منزل رسیدند، حضرت دستور داد تا همه افراد بیرون منزل بنشینند و خود حضرت به همراه علیّ علیهماالسّلام، وارد شد و نگاهی در تنور نان کرد و آب دهان خود را داخل تنور انداخت و سر دیگ غذا را برداشت و نگاهی در آن نمود.
سپس به همسرم فرمود: نان‏ها را یکی، یکی از تنور درآور و به من بده؛ و چون حضرت یکی از نان‏ها را گرفت و با حضرت علیّ علیه السلام آن را تکّه تکّه کردند و داخل ظرف ریختند تا پُر شد و مقداری گوشت و آبگوشت روی آن ریخت و فرمود: افراد ده نفر، ده نفر وارد شوند.
و من در کمال حیرت مشاهده می‏کردم که افراد می‏آمدند و از آن طعام میل می‏کردند سیر می‏شدند و از غذا چیزی کم نمی‏شد، بعد از آن که تمامی افراد غذا خوردند و رفتند، فرمود: بیائید خودمان هم بخوریم، پس من با حضرت رسول و علیّ، سلام اللّه علیهما از آن غذا خوردیم؛ و چون خواستیم از منزل بیرون رویم به برکت حضرت چیزی از غذا کم نشده بود.** بحار الأنوار: ج 18، ص 24، و ص 32، ح 27.***