موعود

احمد بن فارس ادیب می‏گوید:
در همدان طایفه‏ای زندگی می‏کردند که معروف به بین راشد بودند، و همه آنها شیعه بوده و پیرو مذهب امامیه بودند. کنجکاو شدم و پرسیدم: چطور بین همه اهل همدان فقط شما شیعه هستید؟
پیرمردی که ظاهر الصلاح و متشخص به نظر می‏رسید، گفت: جد ما راشد که - طایفه ما به او منسوب است - سالی به حج مشرف شد، وی پس از بازگشت از سفر، قصه خود را چنین نقل کرد:
هنگام بازگشت، چند منزل در بیابان پیموده بودیم که از شتر فرود آمدم تا کمی پیاده روی کنم. مدت زیادی پیاده حرکت کردم تا این که خسته شدم. پیش خود گفتم: بهتر است برای استراحت و خواب، کمی توقف کنم، آنگاه که انتهای قافله به نزد من رسید، بر می‏خیزم.
به همین جهت، خوابیدم، وقتی بیدار شدم دیدم هنگام ظهر است و خورشید به شدت می‏تابد و هیچ کس دیده نمی‏شود. ترسیدم؛ نه جاده دیده می‏شد و نه رد پایی مانده بود. ناچار به خدا توکل کردم و گفتم: به هر طرف که او بخواهد می‏روم!.
هنوز چند قدمی راه نرفته بودم که به منطقه‏ای سبز و خرم رسیدم، گویا آن جا به تازگی باران باریده خاکش معطر و پاک بود. در میان آن باغ، قصری بود که چون شمشیر می‏درخشید.
با خود گفتم: خواب است که این قصر را که قبلا ندیده و وصف آن را از کسی نشنیده‏ام، بهتر بشناسم. به طرف آن رفتم. وقتی مقابل در قصر رسیدم، دیدم دو نفر خادم که سفید پوست هستند آن جا ایستاده‏اند.
سلام کردم، آن‏ها با لحن زیبایی پاسخ دادند و گفتند: بنشین که خداوند خیری به تو عنایت فرموده است.
یکی از آن‏ها وارد قصر شد. بعد از اندک زمانی، بازگشت و گفت: برخیز و داخل شو!
وقتی وارد قصر شدم، ساختمانی را دیدم که تا آن زمان عمارتی بدان زیبایی و نورانیت ندیده بودم. خادم پیشتر رفت و پرده اتاقی را کنار زد و گفت: وارد شو!
وارد اتاق شدم. جوانی را دیدم که چهره‏اش همچون ماه در شب تاریک می‏درخشید، بالای سرش شمشیر بلندی از سقف آویزان بود که فاصله کمی با سر مبارک او داشت.
سلام کردم و او با مهربانی و زیباترین لحن پاسخ داد و پرسید:
آیا مرا می‏شناسی؟
- نه والله.
- من قائم آل محمد (علیه السلام) هستم که در آخر الزمان با همین شمشی - اشاره به آن شمشیر کرد - قیام می‏کنم، و زمین را بعد از آن که انباشته از ظلم و جور شده باشد، پر از عدل و داد می‏کنم.
با شنیدن این کلمات نورانی، به پای حضرت (علیه السلام) افتادم و صورت به خاک پای مبارکش می‏ساییدم.
- فرمود: این کار مکن! سرت را بلند کن! تو فانی از ارتفاعات همدان نیستی؟
- آری! ای آقا و مولایم!
- دوست داری که به نزد خانوده‏ات باز گردی؟
- آری! مولایم، می‏خ‏0واهم مژده آنچه را که خداوند به من ارزانی داشته، به آنها برسانم.
آن گاه حضرت به آن خادم اشاره کرد. او دست مرا گرفت و کیسه پولی به من داد و با هم از خدمت امام (علیه السلام) مرخص شدیم. چند قدم که رفتیم. سایه‏ها و درختان و مناره مسجدی را دیدم. او گفت آیا این جا را می‏شناسی؟
گفتم: نزدیک همدان شهری است که اسد آباد نام دارد. این جا شبیه آن جا است.
او گفت: این جا اسد آباد است. برو! که هدایت بافتی و واقعا راشد شدی!
من که به منظره پیش روی خود خیره شده بودم، وقتی بازگشتم، او را ندیدم. وارد اسد آباد شدم. به کیسه نگاه کردم، پنجاه دینار و چهار سکه طلا در آن بود و تا زمانی که آن را داشتم خیر به ما روی می‏آورد.(134)