«سَلا َمٌ عَلَی عِبَادِهِ الَّذِینَ اصْطَفَی».[2] . سلام بر بندگان خدا، همانها که برگزیده شدند. 
نیز می‏توانیم سلام را به صورت «معرفه» بگوییم و شاید وقتی در مقابل مخاطب قرار گرفته‏ایم و ضمیر «عَلی» را حاضر ذکر می‏نماییم، به صورت معرفه از جهت لفظ زیبنده‏تر و از جهت معنا رساتر باشد. «وَ السَّلا َمُ عَلَی یوْمَ وُلِدتُّ وَ یوْمَ أَمُوتُ وَ یوْمَ أُبْعَثُ حَیا».[3] . 
و سلام بر منِ (عیسی) باد، روزی که متولّد شدم و روزی که خواهم مُرد و روزی که زنده شده، برانگیخته خواهم شد. «محال» جمع محل و به معنی مکان و جایگاه است. منظور از این جمله آن است که ائمّه اطهار علیهم السلام در اوج خداشناسی واقعی قرار دارند و جایگاه آنان با عبادت و اطاعت خداوند، در مقام رفیع بندگی خداوند و خداپرستی حقیقی قرار دارد و خداوند جز از طریق آنان شناخته نمی‏شود. چرا که آنان با بیان توحید و صفات خداوند، درس کامل خداشناسی و معرفت به باری تعالی و خداپرستی را به ما آموخته‏اند. 

پی نوشت ها: 
[1] سوره مبارکه مریم، آیه 15. 
[2] سوره مبارکه نمل، آیه 59. 
[3] سوره مبارکه مریم، آیه 33.