رحمت خداوند، عبارت است از «بخشش نعمت» و بر دو قسم است: «رحمت عام» و «رحمت خاص». رحمت عام، بخشش خداوند نسبت به همگان است. بهگونهای که شامل حال همه افراد چه مؤمن و چه کافر میشود و رحمت خاص، بخشش خداوند نسبت به مؤمنان است و مخصوص اهل ایمان و طاعت میباشد. «رحمان» اشاره به رحمت عام دارد و «رحیم» بیانکننده رحمت خاص خداوند است. قال الصادق علیه السلام: «و اللّهُ اِله کُلُّ شَیءٍ الرَّحمانُ بِجَمیعِ خَلْقه، الرَّحیمُ بِالمُؤمِنین خاصّه».[1] . امام صادق علیه السلام فرمودند: خداوند معبود همه چیز است. نسبت به تمام مخلوقاتش رحمان و نسبت به مؤمنانِ خاصّش، رحیم است. خداوند در دنیا و آخرت رحمتی گسترده دارد که در دنیا شامل حال همگان گشته و در آخرت فقط به مؤمنان اختصاص دارد که مسلّماً این رحمت تمام شدنی نیست. «یا مَنْ لَا تَفْنَی خَزَائِنُ رَحْمَتِهِ».[2] . ای کسی که گنجهای رحمت او نابود نمیشود. گنجینه رحمت الهی پایان یافتنی نیست و همه از او رحمت میطلبند. «یا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ».[3] . ای بخشندهای که رحمت خواهان پیدرپی نزد او میآیند.
پی نوشت ها:
[1] کافی، ج 1، ص 114.
[2] صحیفه سجادیه، دعای 5، فراز 3.
[3] صحیفه سجادیه، دعای 12، فراز 9.
پی نوشت ها:
[1] کافی، ج 1، ص 114.
[2] صحیفه سجادیه، دعای 5، فراز 3.
[3] صحیفه سجادیه، دعای 12، فراز 9.
:: ادامه مطلب
ابوبصیر: «دَخلتُ عَلی أبی جَعْفَرِ علیه السلام فَقُلْتُ لَهُ: أَنْتُم ورثَةُ رسولُ اللّهِ صلی الله علیه وآله؟ قال: نعم، فقلتُ رَسُولُ اللّهِ صلی الله علیه وآله وارِثُ الاَنْبیاءِ، عَلِمَ کُلّ ما عَلِموا؟ قالَ لی: نَعَم».[1] . ابوبصیر میگوید: بر امام باقر علیه السلام وارد شدم و سؤال کردم شما وارثان پیامبر خدایید؟ فرمودند: «بله». عرض کردم: پیامبر خدا، وارث پیامبران بود و هر چه آنان میدانستند، میدانست؟ فرمودند: «آری». قال الصادق علیه السلام: «نَحْنُ وَرِثَةُ الاَنْبیاء وَ وَرِثَةُ کِتاب اللّهِ وَ نَحْنُ صِفوَتُهُ».[2] . امام صادق علیه السلام فرمودند: ما وارثان انبیا و میراثبران کتاب خداوند و برگزیدگان خداوند هستیم.
پی نوشت ها:
[1] کافی، ج 1، ص 470.
[2] مختصر بصائر الدرجات، ص 63.
:: ادامه مطلب
«نور» به معنی روشنایی و کیفیتی است که علاوه بر آن که خود روشن است، واضحکننده اشیای دیگر نیز هست و به پیرامون خود، وضوح و جلا میبخشد و از جلا و وضوحی که نور به اشیا بخشیده، آن شیء قابل رؤیت میشود. پس به وسیله نور است که میتوان تمیز داد از کدام شیء باید بهره برد و یا از کدام یک میبایست پرهیز نمود. اگر نور نبود، هیچ شیءای قابل رؤیت نمیشد و خیر و شرِّ اشیا مشخص نمیگردید. بنابراین با وجود ائمّه معصومین علیهم السلام که نور خداوند هستند، میتوان راه خیر و شرّ، و عمل خیر و شرّ را تشخیص داد. ایشان هستند که جهان را به وسیله علم و هدایت خداوندی، روشنایی داده و یا به وسیله نور وجود خود، روشنایی بخشیدهاند. چرا که آنان روشناییای هستند که در قلب مردم روشنایی و درخشش ایجاد میکنند.
عَنْ ابی خالدِ الکابُلی قالَ: سَأَلتُ اَبا جعفرٍ علیه السلام عَن قَولِ اللّه عَزّ و جَلَّ «فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِی أَنزَلْنَا...»[1] فقال: «یا اَبا خالدِ النورُ و اللّهِ الائمةُ مِن آلِ مُحَمّدٍ صلی الله علیه وآله اِلی یومِ القِیامَةِ و هُم و اللّهِ نورُ اللّهِ الذی اَنْزَلَ وَ هُم و اللّهِ نُورُ اللّهِ فی السَماواتِ و فی الاَرضِ و اللّهِ یا ابا خالدِ لَنورُ الامامِ فی قلوبِ المُؤمِنینَ اَنْوَرُ من الشَّمسِ المُضیئَةِ بالنَهارِ و هُم و الله ینوِّرُونَ قُلوبِ المؤمنینَ و یحْجُبُ اللّه عزّ و جلّ نورُهم عَمَّنْ یشاءُ فتضللَهمْ قُلُوبهُم».[2] .
ابی خالد کابلی میگوید: از امام باقر علیه السلام پیرامون تفسیر قول خداوند عزّ و جلّ (که فرمود:) «ایمان بیاورید به خدا و رسول او و نوری که نازل کردیم»، سؤال کردم (که منظور از نوری که نازل کردیم چیست؟). امام پاسخ فرمودند: ای اباخالد به خدا سوگند که مقصود از نور، ائمّه علیهم السلام از آل محمّد صلی الله علیه وآله میباشند تا روز قیامت. به خدا سوگند که ایشان هستند همان نور خدا که فروفرستاده. به خدا سوگند که ایشان هستند نور خدا در آسمانها و زمین. به خدا سوگند ای ابا خالد، نور امام در دل مؤمنین از نور خورشیدِ تابان در روز، روشنتر است. به خدا سوگند که ائمّه علیهم السلام دلهای مؤمنین را منوّر سازند و خدا از هر کس خواهد نور ایشان را پنهان دارد، پس دل آنها به گمراهی میافتد.
از طرفی وجود پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و امیرالمؤمنین علی علیه السلام از نور خداوند خلق شده است. لذا ائمّه اطهار علیهم السلام از نور خداوند هستند. چنانچه حضرت علی علیه السلام رو به سلمان و جندب کرده و به آن دو فرمودند:
«کُنتُ اَنَا وَ محمّدُ صلی الله علیه وآله نوراً مِن نورِ اللّهِ عزَّ و جلَّ فَاَمَرَ اللّهُ تبارکَ و تَعالی ذلِکَ النورِ اَنْ یشَّقَ فَقالَ لِلْنِصْفِ کُنْ محمّداً و قال لِلنِصْفِ کُنْ علیاً...».[3] . من و محمّد صلی الله علیه وآله یک نور بودیم (که) از نور خداوند (خلق شدیم). آنگاه خداوند به این نور فرمان داد که دو نیم شود. به نصف آن گفت: محمّد باش. به نصف دیگر گفت، علی باش....
پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه تغابن، آیه 8.
[2] کافی، ج 1، ص 194.
[3] بحارالانوار، ج 26، ص 3.
ابی خالد کابلی میگوید: از امام باقر علیه السلام پیرامون تفسیر قول خداوند عزّ و جلّ (که فرمود:) «ایمان بیاورید به خدا و رسول او و نوری که نازل کردیم»، سؤال کردم (که منظور از نوری که نازل کردیم چیست؟). امام پاسخ فرمودند: ای اباخالد به خدا سوگند که مقصود از نور، ائمّه علیهم السلام از آل محمّد صلی الله علیه وآله میباشند تا روز قیامت. به خدا سوگند که ایشان هستند همان نور خدا که فروفرستاده. به خدا سوگند که ایشان هستند نور خدا در آسمانها و زمین. به خدا سوگند ای ابا خالد، نور امام در دل مؤمنین از نور خورشیدِ تابان در روز، روشنتر است. به خدا سوگند که ائمّه علیهم السلام دلهای مؤمنین را منوّر سازند و خدا از هر کس خواهد نور ایشان را پنهان دارد، پس دل آنها به گمراهی میافتد.
از طرفی وجود پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله و امیرالمؤمنین علی علیه السلام از نور خداوند خلق شده است. لذا ائمّه اطهار علیهم السلام از نور خداوند هستند. چنانچه حضرت علی علیه السلام رو به سلمان و جندب کرده و به آن دو فرمودند:
«کُنتُ اَنَا وَ محمّدُ صلی الله علیه وآله نوراً مِن نورِ اللّهِ عزَّ و جلَّ فَاَمَرَ اللّهُ تبارکَ و تَعالی ذلِکَ النورِ اَنْ یشَّقَ فَقالَ لِلْنِصْفِ کُنْ محمّداً و قال لِلنِصْفِ کُنْ علیاً...».[3] . من و محمّد صلی الله علیه وآله یک نور بودیم (که) از نور خداوند (خلق شدیم). آنگاه خداوند به این نور فرمان داد که دو نیم شود. به نصف آن گفت: محمّد باش. به نصف دیگر گفت، علی باش....
پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه تغابن، آیه 8.
[2] کافی، ج 1، ص 194.
[3] بحارالانوار، ج 26، ص 3.
:: ادامه مطلب
«حجج» جمع «حجة»، به معنی دلیل و گواه است. «اولی» به معنای اوّلین است. «اولی» در این جمله در مقابل «آخرت» قرار گرفته که منظور از آن «دنیا» میباشد و تکرار آن برای تأکید معنوی یا رعایت سجع است. بعضی آن را «عالم برزخ» که پس از مرگْ اوّلین عالم است، دانستهاند و برخی منظور از آن را «رجعت» دانستهاند و عدّهای «اولی» را به «امّتهای گذشته» تفسیر نموده و بعضی نیز بر این باورند که «اولی» همان «عالم ذرّ» میباشد.
منظور از این فراز این است که ائمّه طاهرین علیهم السلام گواهانی هستند که خداوند به وسیله آنان حجّتش را بر مردم به پایان رسانده است و آنان نشانههای روشن خداوند بر اهل دنیا و مردمان برانگیخته شده در آخرت هستند. و منظور از این که آنها حجّت و دلیل در آخرت هستند، این است که پیروی از آنان سبب قبولی طاعات است و معیار سنجش اعمال مردم قرار میگیرد. قال الرضا علیه السلام: «نَحْن حُجَج اللّه فی خَلْقه و نَحْن شُهَداء اللّه و اَعْلامُه فی بَرِیتِه».[1] . امام رضا علیه السلام فرمودند: ما حجّتهای خداوند در میان مردم و گواهان الهی و نشانههای خداوند در میان مردم هستیم. در حدیثی دیگر از امیرالمؤمنین علیه السلام آمده است: قال علی علیه السلام لکمیل: «نَحْنُ حُجَجُ اللّه وَ بَیناتِه».[2] .
حضرت علی علیه السلام به کمیل فرمودند: ما حجّتهای خداوند و دلیلهای راهنما به سوی او هستیم.
پی نوشت ها:
[1] تفسیر نورالثقلین، ج 3، ص 526.
[2] مستدرک سفینة البحار، ص 463.
حضرت علی علیه السلام به کمیل فرمودند: ما حجّتهای خداوند و دلیلهای راهنما به سوی او هستیم.
پی نوشت ها:
[1] تفسیر نورالثقلین، ج 3، ص 526.
[2] مستدرک سفینة البحار، ص 463.
:: ادامه مطلب
قال السجاد علیه السلام: «نَحْنُ اَبْوابُ اللّهِ و نَحْنُ الصِراطُ المُستَقیمِ، و نَحْنُ عَیبَةُ عِلْمُه».[1] .
امام سجاد علیه السلام فرمودند: ما درگاههای خداوندیم (هر که خواست به نزد خداوند رود، باید از درگاه ما به نزد خدا وارد شود.) و ما راه مستقیم و راست هستیم و ما ظرفهای گرانبهای دانش خداوندیم.
پی نوشت ها:
[1] معانی الاخبار، ص 35.
پی نوشت ها:
[1] معانی الاخبار، ص 35.
:: ادامه مطلب
امامان معصوم راه رسیدن به خداوند هستند. اگر از این راه به سوی خداوند رفتیم، سعادتمند شدهایم و اگر در این مسیر حرکت نکردیم، دچار خُسران گردیدهایم.
مفضّل به عمر میگوید: از حضرت صادق علیه السلام از معنی صراط سؤال کردم. امام فرمودند:«هُوَ الطَریقُ اِلی مَعرِفَةِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ و ها صِراطانِ صِراطٌ فِی الدُّنیا وَ صِراطٌ فِی الاخِرَةِ وَ اَمَّا الصراطُ الذی فِی الدُنیا فَهو الاِمامُ المُفْتَرَضُ الطاعَةِ مَن عَرَفَهُ فِی الدنیا و اِقْتَدی بِهُداة مَرَّ علی الصراطِ الذی هوَ جِسْرُ جهنَمِ فِی الاخِرَةِ وَ من لم یعْرِفْهُ فی الدنیا زَلَّتْ قَدَمِه عَنِ الصِراطِ فی الاخِرَةِ فَتَرَدَّی فِی نارِ جَهَنَّمِ».[1] . صراط، راهِ رسیدن به معرفت خداوند است و آن، دو راه است: صراط در دنیا و صراط در آخرت و امّا صراط دنیا؛ امامی است که اطاعتش بر مردم واجب است. هر کس در دنیا امام خویش را شناخت و از راه او پیروی کرد، از صراط که پل جهنّم در آخرت است، عبور خواهد کرد و هر کس در دنیا امام خود را نشناخت، قدمش بر صراطِ آخرت لرزان میشود و در جهنّم خواهد افتاد.
پی نوشت ها:
[1] معانی الاخبار، ص 32.
مفضّل به عمر میگوید: از حضرت صادق علیه السلام از معنی صراط سؤال کردم. امام فرمودند:«هُوَ الطَریقُ اِلی مَعرِفَةِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ و ها صِراطانِ صِراطٌ فِی الدُّنیا وَ صِراطٌ فِی الاخِرَةِ وَ اَمَّا الصراطُ الذی فِی الدُنیا فَهو الاِمامُ المُفْتَرَضُ الطاعَةِ مَن عَرَفَهُ فِی الدنیا و اِقْتَدی بِهُداة مَرَّ علی الصراطِ الذی هوَ جِسْرُ جهنَمِ فِی الاخِرَةِ وَ من لم یعْرِفْهُ فی الدنیا زَلَّتْ قَدَمِه عَنِ الصِراطِ فی الاخِرَةِ فَتَرَدَّی فِی نارِ جَهَنَّمِ».[1] . صراط، راهِ رسیدن به معرفت خداوند است و آن، دو راه است: صراط در دنیا و صراط در آخرت و امّا صراط دنیا؛ امامی است که اطاعتش بر مردم واجب است. هر کس در دنیا امام خویش را شناخت و از راه او پیروی کرد، از صراط که پل جهنّم در آخرت است، عبور خواهد کرد و هر کس در دنیا امام خود را نشناخت، قدمش بر صراطِ آخرت لرزان میشود و در جهنّم خواهد افتاد.
پی نوشت ها:
[1] معانی الاخبار، ص 32.
:: ادامه مطلب
در تفسیر این فراز، دو تعبیر وجود دارد:
1 - «دعوة» به معنی «فرا خواندن مردم». ائمّه معصومین علیهم السلام چنان در دعوت مردم
به دین خداوند حریص بودند و در این راه استقامت و پایداری کردند و اموال و جانهای خود و نزدیکانشان را در راه خداوند و دین خدا تقدیم نمودند که گویا دعوتکننده نیستند بلکه عین دعوت گردیده، دعوت نیکو شدهاند. زیرا ایشان بهترین افرادی هستند که مردم را به دین خداوند با رفتار، کردار و گفتار خود، دعوت میکنند.
وجود انور امام حسین علیه السلام در روز عاشورا، چندین نوبت لباسِ غیرِ رزم بر تن کرد و عمّامه رسول خدا صلی الله علیه وآله را بر سر نهاد و لشکر عمر سعد را نصیحت کرد تا شاید از خطاکاری خود دست بکشند.
2 - «دعوة» به معنی «دعا». و مقصود آن است که ائمّه طاهرین علیهم السلام کسانی هستند که پیامبران و اولیای خداوند از جمله حضرت ابراهیم علیه السلام درباره ایشان دعای نیکو نمودهاند. در قرآن میخوانیم ابراهیم رو به درگاه الهی آورده و عرض کرد:
«رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلا َةِ وَ مِن ذُرِّیتِی».[1] .
پروردگارا، مرا برپاکننده نماز قرار ده و از فرزندانم (نیز چنین فرما). پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله به دعای حضرت ابراهیم صلی الله علیه وآله مباحات کرده، خطاب به حضرت علی علیه السلام فرمودند: قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله «یا عَلی اَنَا دَعْوَةُ اَبی اِبراهیمَ».[2] . رسول اللّه صلی الله علیه وآله فرمود: ای علی، من همان دعای پدرم ابراهیم هستم.
پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه ابراهیم، آیه 40.
[2] من لا یحضره الفقیه، ج 4، ص 369.
1 - «دعوة» به معنی «فرا خواندن مردم». ائمّه معصومین علیهم السلام چنان در دعوت مردم
به دین خداوند حریص بودند و در این راه استقامت و پایداری کردند و اموال و جانهای خود و نزدیکانشان را در راه خداوند و دین خدا تقدیم نمودند که گویا دعوتکننده نیستند بلکه عین دعوت گردیده، دعوت نیکو شدهاند. زیرا ایشان بهترین افرادی هستند که مردم را به دین خداوند با رفتار، کردار و گفتار خود، دعوت میکنند.
وجود انور امام حسین علیه السلام در روز عاشورا، چندین نوبت لباسِ غیرِ رزم بر تن کرد و عمّامه رسول خدا صلی الله علیه وآله را بر سر نهاد و لشکر عمر سعد را نصیحت کرد تا شاید از خطاکاری خود دست بکشند.
2 - «دعوة» به معنی «دعا». و مقصود آن است که ائمّه طاهرین علیهم السلام کسانی هستند که پیامبران و اولیای خداوند از جمله حضرت ابراهیم علیه السلام درباره ایشان دعای نیکو نمودهاند. در قرآن میخوانیم ابراهیم رو به درگاه الهی آورده و عرض کرد:
«رَبِّ اجْعَلْنِی مُقِیمَ الصَّلا َةِ وَ مِن ذُرِّیتِی».[1] .
پروردگارا، مرا برپاکننده نماز قرار ده و از فرزندانم (نیز چنین فرما). پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله به دعای حضرت ابراهیم صلی الله علیه وآله مباحات کرده، خطاب به حضرت علی علیه السلام فرمودند: قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله «یا عَلی اَنَا دَعْوَةُ اَبی اِبراهیمَ».[2] . رسول اللّه صلی الله علیه وآله فرمود: ای علی، من همان دعای پدرم ابراهیم هستم.
پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه ابراهیم، آیه 40.
[2] من لا یحضره الفقیه، ج 4، ص 369.
:: ادامه مطلب
قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «قالَ اللّهُ تَبارَکَ و تَعالی فی صِفَةِ أَهْل البَیتِ: هُمْ خُزَّانی عَلی عِلْمی مِن بَعْدِکَ».[1] . پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: خدای تبارک و تعالی در توصیف اهل بیت میفرماید: «آنها پس از تو گنجینهداران دانش من هستند».
پی نوشت ها:
[1] کافی، ج 1، ص 193.
:: ادامه مطلب
|
» تعداد مطالب : 239
» کل نظرات : 23
» بازديد کل : 47463
» تاریخ ایجاد وبلاگ :
پنج شنبه 4 اردیبهشت 1393
» آخرين بروز رساني :
جمعه 8 اردیبهشت 1396
» کل نظرات : 23
» بازديد کل : 47463
» تاریخ ایجاد وبلاگ :
پنج شنبه 4 اردیبهشت 1393
» آخرين بروز رساني :
جمعه 8 اردیبهشت 1396
تمام حقوق اين وب سايت و مطالب آن متعلق به امام علی النقی علیه السلام مي باشد