「♥️」استاد معظم حاج شیخ علی فروغی

🍃جاری شدن در پرتو ولایت

🔽انسانیت که در وجود انسان رشد کرد، انسان مثل رود جاری می شود و این محبت است که انسان را جاری می کند. 

🔹تا زمانی که محبت سراغ انسان نیامده، انسان مثل سنگ است؛ یعنی قلبش پر از قساوت است و هیچ خیری از او جاری نمی شود. 

🔸زندگی انسان در این جهان یا خیر است یا شر و حد وسطی ندارد. انسان یا به سمت کمال می رود که در این صورت زندگی اش خیر است و اگر  رو به کمال نمی رود شر است. 

🔹اما گاهی به مرتبه ای می رسد که شر بودن زندگی اش را نمی بیند و درک نمی کند. 

🔸خداوند به انسان اجازه داده در تمام مراحل زندگی خودش مسیر را انتخاب کند. 

🔹سعی کن امیرالمؤمنین(علیه السلام) را انتخاب کنی، نه این که هر روز معبودی برای خود بتراشی و چند روز بعد آن را بشکنی و سراغ دیگری بروی! 

🔸لذا خداوند در قرآن بشر را مذمت کرده و می فرماید: "أَتَعْبُدُونَ ما تَنْحِتُونَ"(صافات،95) 
آیا چیزی را که با دستتان می تراشید می پرستید؟! 

🔹اینجاست که این سؤال برای انسان ایجاد می شود که مرجع انسان در جهان کجا باید باشد و قلب او باید به کجا رجوع کرده و از کجا تغذیه شود؟ 

🔸امیرالمؤمنین(علیه السلام) پاسخ این سؤال را می دهد و می فرماید: 
«وَ رِدُوهُمْ وُرُودَ الْهِيمِ الْعِطَاش»‏(نهج البلاغه، ص 120)
مرجع، ما هستیم.

🔹"هیم" به معنای شتر است و "هیم العطاش" به معنای شتری است که دچار بیماری استسقا شده و هر چه آب می خورد سیراب نمی شود. این شتر وقتی چشمش به چشمه می افتد، با تمام وجود به سمتش می دود. 
حضرت می فرماید: نسبت به حقیقت باید این گونه باشید و تشنه حقیقت باشید و هر لحظه در پی خوردن از چشمه حقیقت باشید.

🔼ما جام خیال را سر کشیده ایم و خبر از جام حقیقت نداریم.