ابزار نظر سنجی

«در گوشه‌ای از این جهان یک جمهوری اسلامی به وجود آمده و یک حکومت اسلامی روی کار است. ملت‌های مسلمان تحت قیادت این رهبری به پا خیزند و اسلام را گسترش دهند و با مبارزه و پشت کار حکومت‌های غیر اسلامی را ساقط ساخته، امت واحده اسلامی تشکیل دهند.» بیداری اسلامی قبل از آنکه با گذشت سه دهه در شمال آفریقا و منطقه غرب آسیا پدیدار شود، در افغانستان به اصیل‌ترین و بهترین شکل به رهبری مجاهدی روحانی از تبار اندیشه‌های ناب اسلامی نمایان شد.

از حجت‌الاسلام شهید مزاری چندان سخن نگفته‌اند، نه در ایران و نه حتی در افغانستان! ناشناخته بودن اسم و رسم استاد مزاری تا حدی است  که به جای مزاری شهید، می‌توان «مزاری غریب» هم ایشان را معرفی کرد. مظلومیتی که در طول زندگی، شهادت و پس از شهادت جزء جداناپذیر شهید مزاری شده! مزاری که بود و چه کرد که هزاره‌ها او را رهبر خواندند و وهابیت از شهادتش به عنوان یک خبر خوشحال‌کننده یاد کرد! فهم استاد شهید عبدالعلی مزاری تنها با فهم تاریخ افغانستان و آگاهی از سرنوشت قوم هزاره ممکن است.

اگر اشتباه کردیم وظیفه الان ما چیست؟!  اگر اشتباه نکردیم چه وظیفه ای داریم ؟؟؟

برای حل این معادله باید به این سوال بپردازیم که در انتخابات، تصمیمات حیاتی یا حتی اقدامات روزمره خود، مأمور به اداى تکلیف و وظیفه‌ایم یا مأمور به نتیجه؟  اگر مردم در انتخابات بر اساس شناخت کامل از خصوصیات و برنامه های کاندیداها و درک کارشناسانه و صحیح از شرایط زمانه و نیاز جامعه کسی را انتخاب کردند ، اما بعد از گذر زمان در حوادث فتنه‌گون آینده ، منتخب ملت به خطا رفت ؛ آیا حکم می شود که اصل انتخاب و تصمیم مردم اشتباه بود‌ه؟ آیا عقل سلیم و منطق مبرّای از هر گونه شانتاژ رسانه ای و جوّزدگی سیاسی ، با به خطا رفتن منتخب ملت در آینده ، به اصل انتخاب مردم در گذشته اشکال وارد می کند؟؟؟

در دو سه سال أخیر فضای سیاسی کشور به سمتی رفته که مخالفان دولت کنونی که در دوران تصدی خود به اندازه چند صدم خدمات دولت فعلی در عمران و آبادانی کشور را نیز نداشته اند و بعضاً در جریان فتنه ۸۸ آشکارا دست به وطن فروشی زده و به دستور أربابان غربی خود با القای توهم تقلب در انتخابات طی ۸ ماه آتشفشانهایی که از درون سینه های سرشار از نفاق و دشمنی تغذیه می شدند را در جامعه شکل دادند و خیابانها و اماکن عمومی را به آشوب و خون و آتش کشیدند ، اینان اکنون با حیله گری تمام در پی القای این توهّم هستند که مخالفتشان با انتخاب دکتر احمدی نژاد در انتخابات ۸۴ و ۸۸  از این باب بوده که پیشاپیش ایرادات امروز دولت را می دیدند! و همواره تکرار میکنند که «دیدید در انتخابات حق با ما بود؟! دیدید شماها در انتخاب دکتر احمدی نژاد به خطا رفته اید ؟! دیدید ما درست می گفتیم ؟!» و بعضی از اصولگرایان که بهره کمی از هوش و ذکاوت سیاسی برده اند نیز راه ایشان را در پیش گرفته و همواره در حال خودزنی هستند که «ما اشتباه کردیم! نباید به او رأی می دادیم» و بجای تصمیم صحیح در شرائط فعلی ، آشکارا بر طبل انتقاد و تخریب کوبیده و همواره آب به آسیاب دشمن می ریزند ، حال آنکه در انتخاب محققانه اطلاق واژگان “باید و نباید” و نیز “اشتباه یا درست” از شئونات زمانِ تصمیم و انتخاب است نه زمانِ نتیجه و ثمردهی  .

جهت عنایت به وجه مغالطه این شبهات خوب است بدانیم در آموزه های دینی و نیز درگفتمان امام و رهبری بارها و بارها تأکید و سفارش شده که مناط و معیار تصمیمات و انتخابات زندگی ، انجام وظیفه و تکلیف است و ما أمر به امتثال تکلیف شده ایم و نتیجه فرع بر آن است ، یعنی می بایست وظیفه را انجام داد  و نتیجه را واگذار نمود به ذات أقدس ربوبی .

البته بله ما مامور به وظیفه هستیم اما کدام وظیفه؟! چقدر برای شناخت این ماموریت و وظیفه ، تلاش و مشورت و تحقیق کرده و ملاکها را زیر و بالا نموده و با اشخاص تطبیق داده ایم!؟ پس نکند این شعار تبدیل گردد به مستمسکی در راستای توجیه اعمال اشتباهمان و نیز اشتباه اعمالمان .

ضمناً در نظر داشته باشیم این بحث ما ارتباطی به جمله معروف “ماکیاولى” که مى گفت: «هدف وسیله را توجیه مى کند» ندارد هرچند خیلی بی ربط هم …

اگه یه روز پولدار بشم ؛

میرم بهزیستی و چند کودک بی سرپرست تحت تکفل میگیرم ، یک ملک میخرم و وقف روضه خوانی حضرت  اباعبدالله ^{علیه السلام}می کنم ، یک بیمارستان بزرگ می سازم که مستمندان را رایگان درمان کند ، برای دختران بی بضاعتی که آبرومند هستند جهیزیه فراهم می کنم و . . .

اگر شما هم از این آرزوها میکنید حتماً این یادداشت را بخوانید که یکوقت دچار توهّمی کودکانه و جهلی مرکب نشوید

خیلی از ماها هر از گاهی آرزو می کنیم که کاش پولدار بشویم و به داد مساکین و فقراء برسیم ، کاش خدا پولی می داد که بتوانیم در مراسمات محرم و فاطمیه بانی خیر شویم و هزینه مساجد و کانون ها را فراهم کنیم ، کاش وسعت رزق پیدا کنیم که برای زوج های جوان ساز و کار ازدواج فراهم نماییم و کاش پول هنگفتی داشتیم که مسجدی بسازیم و هزاران کاش و کاش دیگر .

بعضی هامون هم که کمی مقدس تر هستیم و در امورات فرهنگی و مجموعه های مذهبی نیز فعالیت داریم نیز حاضریم از وقت ، زندگی و کارهای شخصی خود هم بزنیم و امورات مجامع فرهنگی را دنبال کنیم فقط به شرطی که از ما فقط کار یدی(عملی) بخواهند اما کمک مالی یا بانی شدن و پول دادن ، هرگز ! هرگز ! هر چه کار از ما بخواهند انجام می دهیم و خودمون بانی جور میکنیم ، اردو برگزار میکنیم ، مراسم میگیریم اما دریغ از یک درهم پول که از خودمان خرج کنیم و همواره پیگیریم که خیرین بیشتری بیابیم و هزینه فعالیت های خویش را فقط از ناحیه دیگران فراهم کنیم و یا خیالبافی می کنیم که ما هم که پولدار شدیم حتماً درصدی از این مخارج را عهده دار خواهیم شد ؛ حال آنکه این آرزو ، توهّمی کودکانه  و آرزویی عقیم ، بیش نیست .

و اما علت :

اگر شما هم جزء افرادی هستید که آرزو می کنند پولدار شوند و به این و آن کمک کنند ، حتماً برای چند لحظه هم که شده فکر کنید و شخصیت خود را واکاوی و بررسی کنید و ببینید همین الان چقدر دست بخشش دارید ، ببینید جدا کردن مال از خود و بخشیدن آن به دیگران برایت آسان است یا سخت ؟ ببینید با توجه به دارایی محدود و احیاناً ناچیز خود ، تاکنون چقدر به دیگران کمک کرده اید یا در راه خیر قدم برداشته اید ؟ آیا دست و دل باز هستید یا اینکه در حین کمک به دیگران ؛ یک عالمه با خودتان درگیر هستید و در حین پول خرج کردن یا مهمانی دادن و دعوت کردن دوستانتان ده بار تا مرز پشیمانی می روید و بر میگردید و خلاصه به زحمت یک مالی را از جانتان جدا می کنید ؟ یا اگر اهل کمک هستید چه درصدی از پول جیبتان یا درآمدتان را صرف امور خیر میکنید ؟ یک دهم ،یک صدم ؟ یک هزارم یا کمتر؟ یا اینکه وقتی کمکی میکنید هی به خود می بالید و غره می شوید که به به من چه کردم!؟!  و گویا سرتان می خواهد آسمان را بشکافد که ذره ای از مال الله را به خلق الله داده اید !؟!

محض برون رفت از این توهم عرض کنم که بر اساس مفاهیم دینی و تجربه بزرگان ؛ کسانی که با درآمد کم خود ، حتی نوجوانان با پول توجیبی خود ، اهل بخشش و سخاوت هستند  و درصدی از پول خود را در خیرات و مبرات خرج می کنند قطعاً پولدار یا سرمایه دار هم که بشوند به همان درصد اهل سخاوت هستند اما کسی که در تنگدستی اهل بخشش نیست به طریق اولی در سرمایه داری اهل سخاوت نخواهد چرا که سخاوت و بخشندگی از سنخ صفت و ذاتیات نفسانی انسان و مربوط به اخلاق فردی است نه از صفات مال و ثروت .

در ضمن بسیاری مواقع ، عکس آن صادق است یعنی نوعاً بر خلاف تصور ، انسان که ثروتمند می شود خسیس تر و حریص تر نیز می گردد ، چون ثروت معمولاً حرص هم به همراه می آورد چرا که حرص ، آدمى را وامی ‏دارد بر جمع نمودن مازاد بر نیاز ، و همچون بیابانى است بیکران که از هر طرف بروى به جایى نرسى ، اگر بیشتر اموال دنیا را جمع کند باز در فکر تحصیل باقى است ، می بینیم حریصى که هفتاد سال عمر کرده  و این قدر از اموال و املاک و خانه و غیره دارد که صد سال دیگر او را کفایت می‏کند و می داند که چند صباحى بیش از عمر طبیعی او باقی نیست ، باز در صدد زیاد کردن مال است .

البته چنین آرزوهایی که در صدر کلام ذکر شد ، عیب که نیست هیچ ، بلکه بسیار شایسته و بایسته هم هست و حتی بر اساس روایات به ازای این چنین آرزوها در قیامت پاداش نیز داده می شود اما بشرطی که انسان حرکتی هم بکند نه اینکه انسان در وقت تنگدستی آب از دستش نچکد اما آرزوی گشاده دستی نماید که فلان کند و بهمان …

مطلب تمام

والسلام علی من اتبع الهدی

*******************************************************************************************************************************************************************************************

احادیثی زیبا در باب سخاوت و بخشندگی :

حضرت رسول ^{صلّى اللّه علیه و آله} فرمودند که : هر گاه از براى فرزند آدم دو رودخانه طلا باشد باز رودخانه سوم را میطلبد ، و اندرون او را هیچ چیزى پر نمیکند مگر خاک .

و نیز حضرت میفرمایند : ثلاث من حقائق الإیمان ؛ الإنفاق من الإقتار و… سه چیز از حقایق ایمان است: ۱- سخاوت و بخشش با تنگدستی و …

در اسلام تأکید بر سخاوت و بخشندگی بقدری زیاد است که به نظر میرسد ، اگر مومنی همین یک صفت نیکو را داشته باشد بعید نیست که اهل نجات باشد .

- روز قیامت بنده ای را می آورند تا به پرونده او رسیدگی کنند، خطاب به خداوند عرضه می دارد: ای پروردگار بزرگ!مرا خلق کردی و هدایت نمودی و رزق بسیار به من دادی، من هم نسبت به خلقت آسان گرفتم و بخشندگی کردم بخاطر اینکه در این روز(قیامت) بر من آسان بگیری و به من رحم کنی ، سپس خداوند می فرماید: بنده من راست می گوید ، ببرینش به بهشت.

- دختر حاتم طائی (سفانه) زمانی در جریان جنگ قبیله اش با نیروهای اسلام اسیر شد ، پیامبر هنگامی که از وضعیت او مطلع گردید ، شخصی امین را مامور کرد تا او را به سلامت به خانواده اش برساند.

- خداوند وحی کرد به موسی که : سامری را نکش(وتخفیف بده) چون او سخاوتمند است.

رسول اکرم^{صلّى اللّه علیه و آله} می فرمایند : طَعامُ السَّخىِّ دَواءٌ وطَعامُ الشَّحیحِ داءٌ ؛ غذاى سخاوتمند ، داروست و غذاى بخیل ، درد ^{بحارالأنوار ۷۱/۳۵۷/۲۲}

«www.firouzi.org»