
نابینایی، سرطان مغز
و زندگی نباتی را میتوان سرسختترین چالشهایی بهشمار آورد که علم پزشکی تاکنون پیش رو داشته
و هنوز موفق به درمان آنهانشده است. شاید همین ناامیدی از راههای همیشگی باعثشده
که اینبارپزشکان به سراغ درمانهای غیرمتعارف برای این بیماران
بروند و آنطور که در گزارش پاپساینس میخوانیدبه پاسخهای امیدوارکنندهای دست پیدا کنند.
در بخش اول این گزارش سهگانه به بازگرداندن بیناییمیپردازیم.
نام بیماری:
LCA، یک بیماری ژنتیکی تهدیدکننده بینایی که با کاهش تدریجی قدرت
بینایی در کودکان، موجب نابینایی آنها در سنین بزرگسالی میشود.
درمان قطعی: جایگزینی ژنهای ناقص با ژنهای همسان سالم
وضعیت درمان: تا اخذ تاییدیه از سازمان غذا و داروی ایالات
متحده، اف.دی.ای، 3 تا 5 سال دیگر وقت لازم است.
تامی موهاوس، پیش از
این میترسید با صدای زنگ ساعت، هر صبح چشمهایشرا باز کند. بینایی او طی سهسال گذشته رو به
زوال گذاشته بود و تنها چیزیکه این روزها میدید به غباری قهوهای محدود میشد.
امکان نداشت بتواندآسمان را از اقیانوس تفکیک کند، یا افراد را از روی چهرهاشان
تشخیص دهد.
خانم موهاوس که 45
سال دارد و مادر سه فرزند است، میدانست در نهایت همیناندک بینایی باقیمانده را نیز از دست خواهد
داد و برای باقی عمر نابیناخواهد شد. اما تنها دوهفته پس از اینکه پزشکان ژنهای
تازه را به یکی ازچشمهای او تزریق کردند، توانست در یخچال را ببیند. تامی
درست چهارماهبعد هم شاهد بازی دختر 12 سالهاش در زمین بیسبال بود.
مورهاوس به بیماری
ژنتیکی نادری مبتلاست که ال.سی.ای یا نابیناییمادرزادی لبر نام دارد و به دلیل وجود نقص در
ساختار تنها یک ژن ایجادمیشود. نقص در این ژن، شبکیه را از تولید پروتئینهایی
که در حفظ سلامتگیرندههای نوری چشم نقشی حیاتی ایفا میکنند، باز میدارد.
در بسیاری ازمبتلایان به این بیماری، کاهش
دید از همان سالهای ابتدایی کودکی آغازمیشود و بیهیچ درمانی، بدونشک تامی یا هر
بیمار دیگری در نهایت نابیناخواهد شد. اما او آنقدر خوششانس بوده که یکی از 12 نفری
باشد که توسطبیمارستان کودکان فیلادلفیا برای درمان انتخاب شدهاند.
دیگر بیماران از 8 تا
33 سال دارند، تامی به شوخی میگوید: «منمسنترین و نابیناترین داوطلب بودم». برای
درمان، در یک مرحله به نزدیکیسلولهای شبکیه این داوطلبان ژنهای سالم تزریق شدهاند
تا امکان ترمیمگیرندههای نوری چشم را فراهم کنند. با اینکه اغلب این
داوطلبان باشرایطی مشابه تامی در این آزمون بالینی شرکت کردند، اما
در حال حاضربینایی 6 نفر از آنها به گونهای بهبود پیدا کرده که
دیگر نابینا به شمارنمیآیند.
نحوه درمان
ویروس حامل رونوشتهایی
از ژن سالم در نزدیکی سلولهای پوششی رنگدانهایشبکیه تزریق میشود. ویروس به این سلولها
متصل میشود و ژن جدید را باتزریق به درون سلول، جایگزین ژن ناقص پیشین میکند. در
نتیجه پروتئینهایمورد نیاز ساخته شده و به سلولهای مخروطی و استوانهای
چشم کمک میکنندتا جذب نور را آغاز کنند. البته سلولهای استوانهای
برای جذب نور همزمانبه ویتامین A هم نیاز دارند.
این درمان حاصل بیش
از 20 سال تلاش جین بنت، نسلشناس مولکولی دانشکدهپزشکی دانشگاه پنسیلوانیا روی نابینایی ارثی
در موشها و سگها است. خانمبنت میگوید، با مطالعه بیشتر، ظرف مدت 3 سال آینده میشود
دارویی تولیدکرد که بتواند توسط جراحان شبکیه برای درمان قطعی
ال.سی.ای مورد استفادهقرار بگیرد.
اما باز هم این پایان
راه نخواهد بود. تنها سالانه 5 کودک درایالات متحده متولد میشوند که مادرزاد مبتلا
به نوعی ال.سی.ای هستند کهخانم مورهاوس هم از آن رنج میبرد، اما میتوان با تمرکز
روی درمان نقص درتکژنهای کمیاب و با استفاده از این تکنیک به راهی تازه
برای درمانبیماریهای چشمی شایعتری دست یافت.
دکتر بنت میگوید:
«موفقیت ما نشانمیدهد که این تکنیک پاسخگو است. ما امیدواریم این روش
بتواند تکنیک نهاییبرای درمان انواع بیماریهای منجر به نابینایی باشد. در
خلال یکدهه،درمان ژنی خواهد توانست به بهبود بینایی در بیماران
مبتلا به التهابرنگدانهای شبکیه یا تخریب لکه زرد که هر دو ناشی از جهشهای
دیگری درژنها
هستند نیز کمک کند».
مورهاوس نیز مانند
دیگر داوطلبان گروه اول تنها یک تزریق دریافت کردهاست؛ چراکه چشم دیگر به عنوان شاهد باقی
مانده تا تغییرات قابل پیگیریباشند. او میگوید: «میتوانید فکر کنید خیلی خودخواهم،
اما من مرتب بهپزشکم یادآوری میکنم که چشم دیگر مرا فراموش نکند».
بنت و همکارانش
امیدوارند در بهار 1389، درمان را با تزریق ژنهای سالمبه هر دو چشم بیماران کمسنتر ادامه دهند.
بنت در حال حاضر تقاضای دریافتبودجه تکمیلی کرده و میخواهد درمان 12 داوطلب اول را
نیز به پایان ببرد. او
امیدوار است به زودی این بودجه را دریافت کند و میگوید: «ژنهای جدیدنمیتوانند به یک باره تمامی
سلولهای از دسترفته را احیا کنند. این یکتلاش هیجانانگیز برای همگی ماست».