از شروع عملیات والفجر هشت مدت زیادی نگذشته بود که خبر اسارت دو تن از نیروهای بعثی را توسط نیروهای ظفرمند اسلام به اطلاع ما رساندند.
به جهت اقتضای کارمان، به اتفاق یکی از هم کاران که از مجاهدین عراقی بود راهی محل نگهداری اسرا شدیم. پس از پیاده شدن از جیپ، با راهنمایی یکی از برادران وارد مکان مورد نظر شدیم و بدون هیچ معطلی و اتلاف وقت به اتاقی که محل استقرار آن دو عراقی بود راهنمایی شدیم. بلافاصله شروع به پرسش از آن دو عراقی کردیم. بیشتر به دنبال آن بودیم که از آن ها در خصوص چگونگی طی مسیر تعداد پل های مسیر، یگان های مستقر در منطقه، استعداد نیروها و تجهیزات، سوالاتی را مطرح نماییم. اما با کمال شگفتی مشاهده کردیم که آن ها از پاسخ به سوالات ما طفره می روند و به عبارت دیگر پاسخ مناسبی به پرسش های ما نمی دهند. با دریافت پاسخ های نامناسب به این نتیجه رسیدیم که کارمان را متوقف کنیم و جهت بازجویی، آن دو را به قرارگاه تحویل دهیم. غروب بود و کماکان منتظر ورود نیروهای قرارگاه بودیم. در این اثنا به لحاظ سنگینی کار آن روز به اتفاق 6 تن از نیروهای واحد اطلاعات و عملیات، خواب به سراغمان آمد. لذا تصمیم گرفتیم بخوابیم، آن دو عراقی نیز کنار ما بالای تخت دراز کشیدند.
[ شنبه 29 آبان 1389 9:46 PM ] [ محمدعلی حاجیان ]
