پيرامون زنان در حادثه كربلا در دو محور سخن مي‏توان گفت: يكي آن كه آنان چند نفر و چه كساني بودند، ديگر آن كه چه نقشي داشتند. زناني كه در كربلا حضور داشتند، برخي از اولاد علي«ع» بودند، و برخي جز آنان، چه از بني هاشم يا ديگران. زينب، ام كلثوم، فاطمه، صفيه، رقيه و ام هاني، از اولاد اهل بيت عليهم السلام بودند، فاطمه و سكينه، دختران سيد الشهدا«ع» بودند، رباب، عاتكه، مادر محسن بن حسن، دختر مسلم بن عقيل، فضه نوبيه، كنيز خاص امام حسين«ع» و مادر وهب بن عبد الله نيز از زنان حاضر در كربلا بودند.(1) 5 نفر زن كه از خيام حسيني به طرف دشمن بيرون آمدند، عبارت بودند از: كنيز مسلم بن عوسجه، ام وهب زن عبد الله كلبي، مادرعبد الله كلبي، مادر عمر بن جناده، زينب كبري«ع». زني كه در عاشورا شهيد شد، مادر وهب بود، بانوي نميريه قاسطيه، زن عبد الله بن عمير كلبي كه بر بالين شوهر آمد و از خدا آرزوي شهادت كرد و همانجا با عمود غلام شمر كه بر سرش فرود آورد، كشته شد.
در عاشورا دو زن از فرط عصبيت و احساس، به حمايت از امام برخاستند و جنگيدند:

بقیه در ادامه مطلب

زینب الگوی فضایل

بهترین جلوه‎گاه برای شناخت شخصیت وجودی زینب (سلام الله علیها) همان سفر تاریخی کربلا و مطالعه واقعه عاشورا و به دنبال آن خواندن داستان اسارت آن بزرگوار و همراهان او و چگونگی برخورد با ستمگران زمان است که تاریخ جزییات آن را برای ما نقل کرده است ولی در بسیاری از موارد زندگی این بزرگوار کوتاهی کرده و در بیشترین دوران عمر پرثمر آن بانوی بزرگ اسلام در سکوت مانده است. به گوشه‎هایی از فضایل ایشان توجه کنید.

ایمان راسخ حضرت زینب علیهاالسلام

اولین و مهمترین خصلت آن بانو محبت و عشق وافری است که به ذات احدیت دارد تا بتواند همه کس و همه چیز را در محضر او ذوب کند و حتی خویشتن خویش را هم نبیند. در مقابل ایمان و اعتقاد به خداوند همین بس که همه مصائب را برای او در راه رضای حق تحمل می‌کند و همه اینها را چون از سوی معبود است، زیبا می‌بیند. وقتی در کوفه ابن زیاد از او سوال می‌کند: «کار خدا را با برادرت چگونه دیدی؟» در جواب می‌فرماید: «چیزی جز زیبایی ندیدم.» زیرا که این حرکت در راستای حق و حقیقت و جاودانگی بود. شهادت یک انسان کامل در نظر اولیاء خدا جمیل است نه برای این که جنگ کرده و کشته شده است. بلکه جنگ و قیام برای خدا بوده است. آن گاه که حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) بدن پاره پاره برادر را در گودال قتلگاه مشاهده می‌کند با تضرع در پیشگاه خدا می‌گوید: «اللهم تقبل منا هذا القربان.»
این اوج معرفت و ایمان است و عظمت روح را می‌رساند که چون در راه خداست، تحمل آن آسان است.

بقیه در ادامه مطلب

كودكي

به احتمال قوي تولد زينب(ع) در ششمين سال از هجرت پيغمبر بوده است. اگر اين احتمال درست باشد، وي از آن روز که پيرامون خود را نگريسته و با محيط زندگاني آشنا شده، با مصيبت و فاجعه روبرو بوده است. رحلت پيغمبر(ص) در پنج سالگي او و حادثه‌هاي رقت‌انگيزي که در آن روز، درون و برون خانه وي رخ داد. سپس بيماري مادرش، ناله‌ها و اشکهاي وي در مصيبت پدر و شکوه‌هايي که از ستمها و رنجها داشت، و سرانجام مرگ وي و دلخراش‌تر از آن، ‌هاله‌اي از ترس و پنهان‌کاري که گروه کوچک مصيبت‌زده را فرا گرفت. گويا طفلان هم رخصت نداشتند بانگ شيون را بلند کنند، مبادا همسايگان بشنوند و خبر به گوش اين و آن برسد و بر جنازه زهرا(ع) حاضر شوند و سفارش دختر پيغمبر عملي نگردد.

تقدير الهي تربيت مادر و دختر را همانند خواسته بود. او نيز بايد دوره‌هاي سخت آزمايش را يکي پس از ديگري بگذراند و براي تحمل روزهاي دشوارتر و مصيبت‌بارتر آماده شود.

بقیه در ادامه مطلب

"دُلهام" زنی که شوهرش را به عالی ترین درجات بهشتیان رساند

با نگاهی به تاریخ اسلام و انقلاب هایی که شکل گرفت، مردان بیشتر میدان دار بودند و بار جنگ به دوش آنها بود، یک مرد علاوه بر اینکه در جنگ ها مسئولیت خطیری داشتند در خانواده نیز مسئولیت پدری، همسری و برادری داشتند و این امر کار را برای آنها دشوارتر می کند.

در  شکل گیری انقلاب های اسلامی، زنان در کنار مردان به جهاد پرداخته اند البته این جهاد بیشتر در میدان جنگ نبوده بلکه در پشت جبهه ها دیده می شود، در حقیقت مردان با حمایت های عاطفی زنان با خیالی آسوده از خانواده به میدان جنگ می رفتند.

در کربلا بودند مردانی که با تشویق همسرانشان پا به میدان نهادند و علیه باطل شمشیر حق کشیدند که می توان به ام وهب، همسر زهیر بن قیس  و دیگر زنان کربلایی اشاره کرد. زمانی که واقعه کربلا به وقوع پیوست و پس از شهادت اباعبدالله الحسین(ع) و یاران باوفایش،  نبرد و جهاد زنان کاروان به فرماندهی حضرت زینب(س) آغاز می شود.

در اینجا باید اذعان کرد که زنان کاروان در طول اسارت با افشاگری های جنایت های یزید اجازه ندادند خون پاک شهدای کربلا پایمال شود تا جایی که اگر این افشاگری ها صورت نمی گرفت معلوم نبود عاشورا چه سرنوشتی پیدا می کرد و حقانیت عاشورا برای شیعه و جهانیان تجلی پیدا نمی کرد.

بقیه در ادامه مطلب