آرامش هم گاهی از آرامش خسته می شود
آرامش هم گاهی می خواهد نا آرام باشد ...دوست دارد به تلاطم بیفتد ، بتـَـپد !
آرامش هم گاهی از بودنش خسته می شود ...
آرامش هم گاهی می خواهد برود و قید همه ی دنیا و تعلقاتش را بزند ،
آرامش هم گاهی دلش نمی خواهد در دل این و آن بنشیند ؛
دلش نمی خواهد !
دلش می خواهد نا آرام باشد ....
مثل همین آرامش چشمانم ،
که تقلا می کند ...
چنگ می زند بر مـُـژه گانم تا اشکم فرو نریزد ...
که فرو ریختن اشک همانا و مرگ آرامش ِ چشمانم همان !
آرامش هم گاهی از خودش خسته می شود ...
از مـِـهر بی دلیلش
از خوبی های بی جایش
از سنگ صبوری هایش به ستوه می آید !
از بودن های احمقانه اش ...
از دوست داشتن های بی دلیلش ...
از اینکه باید دائما به همه تزریق شود
در دل همه باشد !
آرامش ، آرامش می خواهد !!
شاید از کسی دیگر...
شاید .... !

می بینَمش !
می بینَمش ...
و مـــی بیـــنـَمـــش
دقــیق تــــر ...
موشکافانه !
گویی حرفی است ... !
در ژرفای نگــــاه ِ سردش چیزی را فریاد می زند !
چنگ می اندازد به حفاظ چشمانش !
تا همان چند قطره اشکش هم به تاراج نرود ... نـَشکــند !
تا دست ِ دلش از این خالی تر نشود ...
فریاد می زند !
بانگ بر می آورد ...
یقینا حرفی است ... !
سهمی است ،
حقی است ...
حقیقتی است تلخ ...
تلخ تــــر از بغض ِ رسوب شده در گلویش ...
که می رود و می آید ؛
و با هر آمدنی دلش را خالی می کند
می خواهد حقش را فریاد زند
او !
تنها « کودکی » می خواهد ،
توقع زیادی است ؟!!!

دست دلم عجیب خالی است
چیزی ندارد که بگوید
حسی ندارد که زنده شود
کسی را ندارد که بخواهَدَش
دلم خالی ِ خالیست
خالی از هر شعر و احساس
خالی از شکوفه ی بهار نارنج ِ باغچه ی کوچکمان
خالی از شنبه ها ، یک شنبه ها ، دوشنبه ها ....
خالی از هفته ها ، مـــاه هــــــــا
رنجش را به جان می خریم
خواستن کسی را که دوستش داریم و دوستمان ندارد...
در این روزهای خراب اقتصاد ،
خریدار بدبختی هاییم ....
و باز هم عجیب ، دست ِ دلمان خالی است !