جابر بن عبدالله انصاری گفت: رسول خدا(ص) سریه‏ای را (به منطقه‏ای) گسیل داشت و به آن‏ها فرمود: در فلان ساعت از شب به زمینی می‏رسید که حرکت شما در آن سرزمین به طول نمی‏انجامد. پس وقتی که بدانجا رسید، به سمت چپ بروید و در آن جا (در ساقیه) به مرد فاضل نیکوکاری برخورد می‏کند و از او می‏خواهید که راه را به شما نشان دهد و او از راهنمایی کردن شما قبل از این که از طعامش بخورید، سرباز می‏زند. گوسفندی را برای شما ذبح می‏کند و به شما طعام می‏دهد و سپس برخاسته و راه را به شما نشان می‏دهد پس از قول من به او سلام برسانید و به او بگویید که من در مدینه ظهور کرده‏ام. آنها رفتند و هنگامی که در همان وقت معین به آن محل رسیدند، راه را گم کردند. یکی از آنها گفت: آیا رسول خدا(ص) به شما نفرمود که به سمت چپ بروید؟ و آنها چنین کردند و به مردی برخورد کردند که رسول خدا(ص) وصف نموده بود از او راه را پرسیدند. مرد گفت: راه را به شما نشان نمی‏دهم، مگر این که از غذای من بخورید.
سپس برای آنها گوسفندی ذبح نمود و آنها از طعامش خوردند و او برخاست و راه را به آنها نشان داد و گفت: آیا رسول خدا(ص) در مدینه ظهور کرده است؟ گفتند: بلی و سلام رسول خدا(ص) را به او رساندند. آن شخص، قیمی برای کارهای خود قرار داد و به سوی رسول خدا(ص) رفت: او عمرو بن حمق خزاعی... بود. مدتی نزد آن جناب ماند و رسول خدا(ص) به او فرمود: برگرد به آن محلی که از آن جا به سوی من هجرت کردی تا زمانی که برادرم امیرالمؤمنین(ع) به کوفه نزول اجلال فرماید و آن جا را دار هجرتش قرار دهد، آن گاه خدمت او (امیرالمؤمنین(ع) ) بیا.
عمرو بن حمق به دنبال کار خود رفت تا این که امیرالمؤمنین(ع) به کوفه تشریف آورد و او نزد امیرالمؤمنین(ع) آمد و با آن حضرت در کوفه اقامت جست. روزی امیرالمؤمنین(ع) نشسته بود و عمرو در مقابلش. حضرت به او فرمود: ای عمرو آیا خانه داری؟
گفت: بلی.
فرمود: آن را بفروش و پولش را صرف ازدیان (قبیله ازد) کن. در آینده اگر من از دنیا بروم، به دنبال تو می‏گردند و ازدیان از پی تو می‏آیند تا این که از کوفه به طرف موصل خارج شوی. در مسیرت به مرد نصرانی فلجی برخورد می‏کنی و نزدش می‏نشینی و از او آب می‏طلبی و او تو را سیراب می‏کند. از وضعت می‏پرسد و تو به او خبر می‏دهی. پس او را به اسلام دعوت کن و او احتمالاً اسلام می‏آورد. وقتی اسلام آورد، دستت را بر روی زانوهایش بکش و او در حالی که سلامت خود را بازیافته و مسلمان شده، از جا برمی‏خیزد و از تو پیروی می‏کند. در ادامه راه به مردی نابینا که در کنار جاده نشسته برخورد می‏کنی و از او آب می‏طلبی. او هم تو را سقایت می‏کند. به او بگو که معاویه به خاطر ایمانت به خدا و رسولش و اطاعتت از من و اخلاصت در ولایت من و خیر خواهی از برای خدا در دینت، به دنبال توست تا تو را به قتل برساند و مثله کند. پس او را به اسلام دعوت کن که حتماً اسلام می‏آورد. پس دستت را بر چشمان او بکش که به اذن خدا، نابینا می‏گردد. پس آن دو به دنبال تو می‏آیند و با تو خواهند بود و آن دو نفر، جسدت را در زمین دفن خواهند کرد. سپس به دیری در کنار نهری که به آن دجله گفته می‏شود می‏روی. در آن جا صدیقی است که پاره‏ای از علوم مسیح(ع) را می‏داند. او را یار و یاور بر سر خود نمی‏یابی، تا این که خداوند او را بر اعانت تو هدایت کند. وقتی لشکریان ابن ام الحکم، که او خلیفه معاویه در جزیره است و ساکن در موصل می‏باشد، تو را بیابد نزد همان صدیق که در دیر واقع در بلندی‏های موصل است برو و او را صدا بزن. او امتناع می‏کند، پس اسم اعظم خدای تعالی را که به تو یاد دادم، به او بگو (که در اثر ذکر این اسم) دیر برای تو پایین می‏آید تا این که به بالای آن می‏رسی و هنگامی که آن راهب صدیق تو را ببیند، به شاگردی که همراه اوست می‏گوید: اکنون زمان حضرت مسیح نیست. محمد(ص) هم که رحلت فرموده و وصی‏اش هم در کوفه به شهادت رسیده، پس این، شخص کریمی از حواریین آن جناب است.
سپس راهب با خشوع و فروتنی به نزد تو می‏آید و می‏گوید: ای شخص بزرگ، تو مرا در منزلتی قرار دادی که استحقاق آن را ندارم. اکنون مرا به چه امر می‏کنی؟ و به او می‏گویی این دو شاگرد مرا، نزد خودت پنهان کن و از فراز دیر، نظر کن که چه می‏بینی. وقتی که به تو بگوید: همانا اسب سواران بسیاری را می‏بینم که به جانب ما می‏آیند، شاگردانت را نزد او بگذار و از دیر پایین بیا و اسبت را سوار شو و به طرف غاری در کنار ساحل دجله برو و پنهان شو. آن غار تو را پنهان می‏دارد در حالی که در میان آن جن و انس‏های فاسقی هستند. هنگامی که در آن جا پنهان شدی، یکی از جن‏های فاسق و سرکش، تو را می‏شناسد و به صورت ماهی سیاهی در نزد تو ظاهر می‏شود و تو را می‏گزد که باعث ضعف شدید تو می‏شود و اسب تو فرار می‏کند و آن لشکریان به طرف تو می‏شتابند و می‏گویند: این اسب عمرو است و به دنبال رد پای اسب می‏آیند. وقتی که آنها را در پایین غار مشاهده کردی، به طرف آنها بیرون بیا و در حالی که بین جاده و دجله قرار می‏گیری، در آن قسمت از زمین، منتظر آنها بایست. همانا خدای تعالی، آن جا را قبر و حرم تو قرار داده. پس با شمشیرت، هر چه قدرت داری از آنها بکش تا این که مرگ تو فرا رسد. وقتی که بر تو غلبه نمایند، سرت را بریده و بر نیزه می‏کنند، به نزد معاویه می‏برند و سر تو، اولین سری است در اسلام که از این شهر به آن شهر برده می‏شود.
سپس امیرالمؤمنین(ع) گریه کرد و فرمود: جانم فدای ریحانه رسول خدا(ص)
و میوه دل و نور چشم آن حضرت، فرزندم حسین(ص). به درستی که بعد از تو ای عمرو، او را همراه فرزندانش می‏بینم که از کربلا، در کنار فرات، به طرف یزید بن معاویه علیهما لعنة الله حرکت می‏کنند (منظور سرهای شهدای کربلا است که به طرف شام برده می‏شود). سپس در همراه تو (که قبلاً) نابینا و فلج بودند، از دیر پایین آمده و جسد تو را در محلی که کشته شدی، دفن می‏کنند و فاصله مقبره تو با دیر و موصل، صد و پنجاه قدم است. پس آن گونه شد که امیرالمؤمنین(ع) از قول رسول خدا(ص) نقل کرد و این یکی از دلایل امامت آن جناب است.(96)