اگر اشتباه نباشد ظاهراً در سال 1334 شمسی که در اعتاب مقدسه مشرف بودم موضوع شفای دختر مریضی را متواتراً شنیدم و برای تحقیق از چگونگی آن کوشش کردم و با پدر دختر ملاقات کردم و به اتفاق پدر به منزل ایشان رفتم و اظهارات پدر را مشروحاً نوشتم و به امضای پدر رساندم و آن این است:
آقای حاج جواد که یکی از تجار متدین شیعه مذهب و در بغداد مغازه بزرگی دارد که انواع رنگ معامله می‏کند. محل مغازه در خیابان است جنب بازار سوق الصفافیر خانه ایشان قبلاً در کاظمین بود ولی فعلاً در کوچه مقابل مغازه سکونت دارد که قسمتی از مال التجاره را در منزل می‏گذارد حاج جواد تاجر معروفی است. مخصوصاً در کاظمین معروفیت بیشتری دارد و در امور خیریه هم موفق است، از جمله این که مسجد بزرگی که داخل کوچه نزدیک حمام هاشمی است از طرف صحن مطهر قسمت بالای سر و مسجد مزبور را تعمیرات کامل نموده، حقیر به اتفاق یکی از آشنایان به مغازه وی رفتیم، همین که مقصود را مطلع شدند و دانستند که برای تحقیق از چگونگی شفای دخترش آمدیم، ما را به منزل بردند و راجع به قضیه مزبور چنین اظهار داشتند.
دختر من که الساعة در همین منزل است در چهارده سالگی با پسر خواهرم که در حجره‏ام کار می‏کند تزویج کرد و قرار بود که چند ماه بعد از عقد مراسم عروسی صورت گیرد، به همین منظور هم، مادر دختر مشغول تهیه جهیزیه شدند ولی بعد از مدت کوتاهی دختر مریض شد و کم‏کم مرض طولانی شد و من از هیچ‏گونه خرجی خودداری نکردم و اطباء حاذق و درجه اول را برای معالجه او آوردم ولی متأسفانه مؤثر نشد.
هر روز بر ضعف و ناتوانی وی اضافه می‏شد تا چهار سال مریضی او طول کشید، او یک پوست و استخوان فقط بود. کم‏ترین قدرت حرکت را نداشت حتی قدرت آن که چشم باز کند و کسی را ببیند نداشت ولی مادرش پلک چشم او را بلند می‏کرد تا بتواند ببیند. خوراک دختر فقط یک زرده تخم مرغ بود که مادر تدریجاً در گلوی او می‏ریخت و گاه گاهی مادرش او را مثل یک طفل بغل می‏کرد و نقل و انتقال می‏داد، پیوسته از شدت علاقه با حالت تأثرآمیز غیر قابل وصفی کنار دختر نشسته بود، و نیز برای آخرین دفعه طبیب مخصوص خانواده فیصل (خانواده سلطنتی) را با ویزیت زیادی آوردم ولی متأسفانه او با دیدن دختر بدون کمترین تأمل و معاینه بیرون رفت و اصلاً نسخه‏ای هم ننوشت.
همه قطع امید از حیات او نمودند ولی با تمام این احوال مادر دختر به هیچ وجه نمی‏تواند و حاضر نیست از دختر تازه عروس خود قطع امید کند، روزهای 23 و 24 شعبان المعظم بود که مادر دختر مصمم شد که برای شفا، او را به حرم مطهر امیرالمؤمنین علی(ع) ببرد.
این تصمیم و تقاضای مادر اسباب تعجب من بود، زیرا دختر را چگونه می‏شود برد ولی در مقابل اراده و تصمیم و تقاضای مادر که با یک دنیا عشق و علاقه و امید می‏خواهد این عمل را انجام دهد تسلیم شدم و یک اتومبیل سواری تهیه کردم به در منزل آوردم، مادر دختر و شوهر دختر را در اتومبیل گذاشتند و از راه کربلا حرکت کردند و شب در کربلا توقف نمودند و روز بعد عازم نجف شدند، وقتی که وارد شدند معلوم شد که نوری سعید نخست‏وزیر عراق در حرم مشرف است و کسی حق تشریف ندارد، لهذا مستقیماً به مسجد کوفه رفتند و شب را به نجف مراجعت کرده، دختر را بغل کرده و آوردند در حرم شاه ولایت کنار ضریح خواباندند، مادر هم با حال توسل پهلوی دختر نشسته بود و متصل عرض حاجت می‏کرد.
ناگهان دید که دختر چشم باز کرده، مادری که می‏دانست دختر قدرت چشم باز کردن ندارد و باید پلک چشم را با دست بالا ببرد ولی الآن بدون کمک دیگری چشم باز کرده، روح امید بیشتری در وی ایجاد و با حضور قلب بیشتری توجه پیدا کرد و متوسل بود، تا این که تدریجاً حرکات بدن دختر زیاد می‏شود و در همان شب آن قدر مشمول عنایت حق و توجه حضرت امیرالمؤمنین(ع) می‏شود که دختر با معاضدت مادر اطراف ضریح مقدس طواف می‏کند.
مادر با یک دنیا مسرت می‏خواهد که داد کند و مردم را از این عنایت خبردار سازد ولی به شدت خود را کنترل می‏کند، که اگر زوار متوجه شوند ممکن است هجوم زوار طفل را هلاک کند، شب را در نجف توقف می‏کند فردا صبح دختر با پای خود به حرم مطهر مشرف می‏شود و از حرم بیرون آمده مستقیماً عازم بغداد می‏شوند.
تا این جا شرح مطلب به زبان پدر دختر بود، آن روز که در منزل حاج جواد بودم، سیزدهم ماه رمضان بود دختر با کمال سلامت تمام روزه‏های ماه رمضان را گرفته و تا امروز یک ختم قرآن خوانده بود این خلاصه تحقیقات و اظهارات آقای حاج جواد بود که نوشتم و به امضاء ایشان رساندم و جمعی از محترمین که آقای حاج جواد را می‏شناختند و کسالت دختر و عافیت او را می‏دانستند شهادت خود را در ورقه‏ای نوشتند. و آقای آشیخ هادی شطیطه که یکی از علماء مورد احترام و اعتماد کاظمین است و در مسجد صحن مطهر جماعت دارد در ورقه نوشتند که خودم صیغه عقد دختر را خواندم و در موقع کسالت مکرر عیادت کردم و تمام جریان را مطلعم و شهادت می‏دهم بر صدق و راستی مطلب.
عین ورقه امضاء شده را مرحوم آیة الله آقای بروجردی (ره) برای ثبت در کتابی خواستند و تقدیم کردم، در این تاریخ پدر و مادر و شوهر دختر و خود دختر و بسیاری از شهود زنده‏اند و فقط آقای شیخ هادی شطیطه به رحمت ایزدی پیوسته رحمة الله علیه.(268)