رُشَیْد هجری گفت: من و ابوعبدالله سلیمان و ابوعبدالرحمان قیس بن ورقا و ابوالقاسم مالک بن سهل بن حنیف در محضر امیرالمؤمنین(ع) در مدینه بودیم که ام‏النداء حبابه و البیه در حالی که کوزه‏ای پهن و بزرگ بر سر داشت و لباس رنگی پوشیده و قرآنی را حمایل خویش ساخته و در دستش تسبیحی از سنگ ریزه و هسته (خرما) بود، بر علی(ع) وارد شد و سلام کرد و گریست و گفت: یا امیرالمؤمنین(ع)، آه و افسوس از فقدان شما و حسرت و اندوه بر غایب شدن شما به خاطر حظ و بهره‏ای که (با نبود شما) از دست می‏رود. ای امیرالمؤمنین(ع)، از شما روی بر نمی‏گرداند و غافل نمی‏شود، هر کس که خدا برایش مشیت و اراده (خیر) دارد. همانا امر من، بدین گونه است که بر یقین و روشنی و حقیقت هستم. با شما ملاقات می‏کنم در حالی که شما هر آن چه را قصد می‏دارم می‏دانید.
علی(ع) دست راستش را به سوی او دراز کرد و از دست او سنگ‏ریزه سفیدی را که می‏درخشید و جلاء و شفافیتش مشهود بود، گرفت و انگشترش را از دستش درآورد و سنگ‏ریزه را مهر کرد و فرمود: ای حبابه، این خواسته تو از من است. حبابه گفت: آری به خدا سوگند یا امیرالمؤمنین(ع)، این همان چیزی است که از شما می‏خواستم؛ زیرا شنیده‏ام شیعیان بعد از شما متفرق می‏شوند و با یکدیگر اختلاف می‏کنند. پس دلیلی خواستم تا اگر بعد از شما زندگی نمایم - که خدا به من عمر ندهد و ای کاش من و اهل و خویشانم فدایت شوم - هر گاه آن مطلبی را که اشاره نمودم (اختلاف شیعه) واقع شود یا شیعه شک نماید در کسی که قائم مقام شماست، این سنگ ریزه را نزد او بیاورم. پس اگر مانند کار شما را انجام داد، پقین پیدا می‏کنم که او جانشین شماست. البته امید دارم تا آن زمان، خدا مرا مهلت ندهد.
حضرت فرمود: آری، به خدا سوگند ای حبابه. با این سنگ‏ریزه دو فرزندم حسن(ع) و حسین(ع) و (بعد از آن‏ها) علی بن الحسین و محمد بن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی(ع) را ملاقات می‏کنی و همگی آن‏ها، وقتی به نزدشان بروی، این سنگ‏ریزه را از تو طلب می‏کنند و با همین انگشتر آن را برای تو مهر می‏کنند. اما در زمان علی بن موسی، در خودت دلیل و برهان بزرگی از آن جناب مشاهده می‏کنی و مرگ را بر می‏گزینی و از دنیا رحلت می‏کنی و آن حضرت، متولی امور تو خواهد شد و بر کنار قبر تو می‏ایستد و بر تو نماز می‏گزارد. من به تو بشارت می‏دهم که از جمله زنان مؤمنی هستی که با حضرت مهدی که از فرزندان من است، آن‏گاه که ظهور فرماید، به دنیا رجعت می‏نمایی.
حبابه گریست و گفت: ای امیرالمؤمنین(ع)، (اگر فضل خدا و رسولش و فضل شما نبود) از کجا به کنیز ضعیف‏الیقین و قلیل‏العمل شما چنین منزلتی کرامت می‏شد؟ منزلتی که به خدا سوگند به آنچه که به من فرمودید یقین دارم؛ زیرا یقین دارم که شما امیرالمؤمنین(ع) به حق هستید، نه شخص دیگری. یا امیرالمؤمنین(ع)، برایم دعا کن تا ثابت باشم بر آن چه خداوند مرا به جانب شما هدایت فرموده و این نعمت را از من سلب نفرماید و مرا به فتنه نیندازد و مرا از این طریق گمراه نفرماید. امیرالمؤمنین(ع)، برای او دعا فرمود و عاقبت به خیرش گرداند.
حبابه گفت: وقتی امیرالمؤمنین(ع) با ضربت عبدالرحمن بن ملجم - لعنة الله علیم - در مسجد کوفه به شهادت رسید، نزد مولایم امام حسن(ع) آمدم. وقتی مرا دید، به من خوش آمد گفت و فرمود: آن سنگ‏ریزه را بیاور. پس دستش را دراز کرد، همان‏گونه که امیرالمؤمنین(ع) دستش را دراز نمود و سنگ‏ریزه را گرفت و آن را همان‏طور که امیرالمؤمنین(ع) مهر کرده بود، مهر کرد و همان انگشتری را از دستش بیرون آورد.(حبابه می‏گوید:) وقتی که امام حسن با سم از دنیا رفت، خدمت امام حسین(ع) رسیدم. هنگامی که مرا دید، خوش آمد گفت و فرمود: ای حبابه سنگ‏ریزه را بیاور. آن را گرفت و با همان انگشتری مهر کرد.
زمانی که امام حسین (ع) به شهادت رسید، نزد علی بن الحسین(ع) رفتم و این در حالی بود که مردم در مورد آن حضرت در شک بودند و شیعیان حجاز به محمد بن حنیفه متمایل شده بودند و بزرگان آن‏ها، همگی نزد من آمدند و گفتند: ای حبابه، درباره ما از خدا بترس، از خدا بترس. برو نزد علی بن الحسین(ع) با آن سنگ‏ریزه تا حق را روشن فرماید.
خدمت آن حضرت رفتم، هنگامی که مرا دید، خوش آمد گفت و دستش را دراز کرد و فرمود: سنگ‏ریزه را بیاور. سپس آن را گرفت و با همان انگشتری مهر کرد. بعد با همان سنگ‏ریزه، پیش محمد بن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی(ع) رفتم. همگی همان کاری را که امیرالمؤمنین(ع) و امام حسن و امام حسین و علی بن الحسین(ع) انجام دادند به عمل آوردند. سن من (در آن زمان) زیاد و استخوانم باریک و پوستم نازک و سیاهی مویم دگرگون شده بود؛ ولی در اثر نگاه زیاد اهل بیت(ع)، چشم و عقل و فهم و گوشم صحیح و سالم بود.
وقتی خدمت حضرت رضا(ع) رفتم و وجود کریمش را مشاهده کردم، خندیدم. خنده‏ای که شدت تبسم را بیان می‏کرد؛ به طوری که بعضی از افرادی که در محضر آن جناب بودند خنده مرا زشت پنداشتند و گفتند: ای حبابه، پیر و خرفت شده‏ای و عقلت ناقص گشته، مولایم به آنها فرمود: به شما می‏گویم که حبابه خرفت نشده و عقلش ناقص نگشته، بلکه جدم امیرالمؤمنین(ع) به او خبر داده که هنگام ملاقات من با او، زمان مرگش می‏باشد و همانا او از زنان مؤمنه‏ای است که با مهدی(ع) از فرزندان من رجعت می‏کند.
حبابه به خاطر شوق و به این موضوع خندید و شاد شد از این که به زمان مرگش نزدیک شده. گروه حاضر در مجلس گفتند: ای آقای ما، از آن چه گفتیم استغفار می‏کنیم و این موضوع را نمی‏دانستیم.
حضرت رضا(ع) به حبابه فرمود: جدم امیرالمؤمنین(ع) به تو خبر داد آن گاه که مرا ببینی، چه چیزی از من مشاهده می‏کنی. عرضه داشت: امیرالمؤمنین(ع) به من فرمود: به خدا سوگند که شما دلیل بزرگی به من خواهی نمود.
حضرت فرمود: ای حبابه، آیا سفیدی مویت را نمی‏بینی؟ گفت: به حضرت عرض کردم: آری ای مولای من. فرمود: آیا دوست داری آن را سیاه و مشکی مانند زمان جوانیت ببینی؟ عرض کردم: آری ای مولای من.
به من فرمود: ای حبابه، این (کار) تو را ناراحت می‏کند با این که برای تو اضافه می‏کنم؟
عرضه داشتم: ای مولای من، از فضلی که خدا به شما مرحمت کرده، به من افزونی دهید. فرمود: آیا دوست داری با سیاهی مو جوان شوی؟ گفتم: آری ای مولای من، این دلیلی بزرگ است.
حضرت فرمود: بزرگ‏تر از این، آن چیزی است که در تو به وجود آوردم که مردم به آن آگاهی ندارند؟
عرض کردم: مولای من، مرا به فضل و کرمت اهلیت ببخش. حضرت قدری دعای آهسته کرد و لب‏هایش را به آن دعاها حرکت داد. پس به خدا سوگند، به جوانی و تر و تازگی برگشتم؛ در حالی که موهایم سیاه شد، در نهایت سیاهی.
سپس در گوشه‏ای از خانه وارد مکان خلوتی شدم و دیدم به خدا سوگند، باکره شده بودم. نزد حضرت آمدم و در مقابلش بر روی زمین به سجده افتادم و عرضه داشتم. ای مولای من (می‏خواهم) به پیشگاه خدای عزوجل بروم و به زندگی در دنیا نیازی ندارم.
حضرت فرمود: ای حبابه، نزد امهات الاولاد برو که وسایل (کفن و...) تو آن جاست.(153)