ج) كتابهاى اردو (خطى و چاپى)

1. التحفة الرضويه (زندگى امام رضا )

سيد اولاد حيدر بلگرامى هندى (م1361ق), هند.رك: الذريعه, ج3, ص434.

2. ترجمه صحيفة الرضا

اكرم رضا حكيم. رك: قامـوس الكتـب, ج1, ص171.

3. حضرت امام رضا اور مشهد مقدس

نثار احمد زينپورى, قم, انتشارات انصاريان, 1416ق1375/ش, رقعى, 167ص.

1. آفتاب طوس (زندگانى حضرت رضا ):سيد على رضوى زاده, تهران, انتشارات آسيا, 1347, رقعى, 396ص.

2. احوال ثامن الحجج :سيد عباس خاتمى, تهران, دبيرستان موسى بن جعفر , 1372, رقعى, 180ص (در سه بخش: تاريخ و جغرافياى مشهد, نظام امامت و زندگى حضرت).

3. اخبار و آثار حضرت امام رضا:عزيزاللّه عطاردى قوچانى, تهران, انتشارات صدر, 1397ق, وزيرى, 888ص.

1. آثار و بركات الامام الرضا فى دارالدنيا: سيدهاشم ناجى موسوى جزايرى, قم, بى نا, 1376ش 1418/ق.

2. الامام الثامن على بن موسى الرضا :گروه نويسندگان, ترجمه محمد عبدالمنعم خاقانى, قم, موٌسسه در راه حق, 1370, رقعى, 54ص.

3. الامام الرضا :گروه نويسندگان, بيروت, دارالاضواء, 1409ق1989/ م, جيبى, 112ص (از سرى اضواء الاسلاميه ـ 10)

«اِنّی تارِکٌ فیکُمُ الثَّقَلَیْن کِتابَ اللّه‏ِ وَعِتْرَتی وَلَنْ یَفْتَرِقا حَتّی یَرِدا عَلَیَّ الْحَوْض؛(1) من در میان شما دو امانت گرانسنگ می‏گذارم، کتاب خدا و عترت من و آن دو هیچگاه از هم جدا نخواهند شد تا اینکه در حوض کوثر بر من وارد شوند». طبق این گفتار مهم رسول اللّه‏ صلی‏الله‏علیه‏و‏آله ، قرآن و عترت تا روز قیامت با هم بوده و تفکیک ناپذیرند.

دعاى مستجاب
1- آل برمك، مخصوصاً يحيى بن خالد بر مكى براى حفظ حكومت و مقام خويش هارون عباسى را وادار كردند تا موسى بن جعفر (ع) را شهيد كرد، بدين سبب امام رضا (ع) در مكه به آنها نفرين كردند، حكومت و مقامشان تار و مار گرديد.
محمد بن فضيل گويد: ابوالحسن رضا (ع) را ديدم، در عرفات ايستاده و دعاى مى‏كرد. بعد سرش را پايين انداخت، (گويى چيزى به قلب مباركش الهام شد) كه وى علت سر به زير انداختن را پرسيدند؟ فرمود: به برامكه نفرين مى‏كردم كه سبب قتل پدرم شدند. خداوند امروز دعاى مرا درباره آنها مستجاب كرد، امام از مكه برگشت، چيزى نگذشت كه در همان سال، هارون بر آنها خشم گرفت وتار و مارشان كرد، 1جعفر برمكى شقه شد، پدرش يحيى به زندان رفت، بطورى متلاشى شدند كه مايه عبرت مردم گشتند

اخلاق فردی:

اخلاق، یكی از عناصر مهم شخصیت انسان است، و كاشف كیفیت ذات، و درون اوست. امام رضا علیه‌السلام به اخلاق عالی و ممتاز، آراسته بودند، و بدین سبب دوستی عام و خاص را، به خود جلب كردند، همچنین انسانیت آن حضرت، یگانه و بی‌مانند بود، و در حقیقت تجلی روح نبوت، و مصداق رسالتی بود كه خود آن حضرت، یكی از نگهبانان و امانت‌داران و وارثان اسرار آن به شمار می‌رفت. از ابراهیم بن عباس صولی (1) نقل شده، كه گفته است: من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم در سخن گفتن، با كسی درشتی كنند. من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم سخن كسی را پیش از فراغ از آن، قطع كند.

حضور به ياد ماندنى

امامعلى، پدرى زحمتكش براى خانواده هشت نفرى اش بود.

او در روستاى "باولد" از حومه سنقر كرمانشاه زندگى مى كرد و از طريق كشاورزى بر روى زمين در روستا به امرار معاش مى نمود.دستهاى پر آبله و چهره آفتاب سوخته اش گواه بر رنج و مرارت در عرصه كار و زندگى بود. غمى پنهان سينه ستبر او را در بر مى گرفت، سينه اى كه آماج توفان سهمگين و حوادث ملامت بار زندگى بود و جايگاه ذخيره صبر.