اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

با دیده  دل اگر رضا رابینی                                                      مرآت جمال کبریا را بینی

گر پرده اوهام به یک سو فکنی                                           اندر پس آن پرده خدا را بینی

تا گوهر اشکم سرباز ار نیاید                                                   کالای مرا هیچ خریدار نیاید

در سوز جگر مصلحت ماست که ما را                                 غیر از جگر سوخته در کار نیاید

خارم من و در سینه ی من عشق شکفته است                    تا خلق نگویند گل از خار نیاید

ای حجت هشتم که خدا خوانده رضایت                                مدح تو جز از  خالق دادار نیاید

نومیدی ز درگاه تو بی سابقه باشد                                       هر کار ز تو آید و این کار نیاید

دیدم همه جا بر در و دیوار حریمت                            جایی ننوشته است گنه کار نیاید

                                          گویی به کجا روی کند ای همه رحمت

                                                گر بر در تو شخص گرفتار نیاید

بگوش دل ندا آمد ، که یار دلربا آمد                           به درد ما دوا آمد ، رضا آمد ، رضا آمد

                                                            رضا آمد 4

 خدا داد آنچه را وعده ، بشد در ماه ذیقعده                 که آمد بهترین بنده ، رضا آمد ، رضا آمد

بیاید مفرشی از نور ، ز تار گیسوان حور                 که آمد قبله ی منظور ، رضا آمد ، رضا آمد

فروغ زهره زهرا ، زنجمه تافت بر دنیا                       که خورشید جهان آرا ، رضا آمد ، رضا آمد

                                                        رضا آمد 4

زمین رفت و بهشت ، آمد که زیبا جای زشت آمد      گل مینو سرشت آمد ، رضا آمد ، رضا آمد

چو عیسی می کند احیا ، چو موسی با ید بیضا          زنسل حیدر وزهرا ، رضا آمد ، رضا آمد

به دانش ، تالی حیدر ، به عصمت ، وارث مادر           ولایش عین پیغمبر ، رضا آمد ، رضا آمد

                                                        رضا آمد 4

پناه انس و جان است این ، امام مهربان است این   شفیع شیعیان است این ، رضا آمد ، رضا آمد

حسان از غصه دوران ، دلت را منصرف گردان              بگو با چهره ی خندان ، رضا آمد ، رضا آمد

  رضا آمد  رضا آمد                                                             رضا آمد  رضا آمد

  رضا آمد  رضا آمد                                                              رضا آمد  رضا آمد

                                                                        ***                                                       (حسان)

مژده از اهل آسمان آمده است                                            شب میلاد رضا آمده است

سجده شکر نمائید شب و روز                                             کعبه ی اهل ولا آمده است

                                                جشن میلاد مبارک بادا

                                                شده ایم شاد  مبارک بادا

جان شیرین پیمبر آمد                                                       گل صدیقه اطهر آمد

به جهان ثانی حیدر آمد                                                   زاده ی موسی جعفر آمد

                                                جشن میلاد مبارک بادا

                                                شده ایم شاد  مبارک بادا

هشتمین حجت حق جلوه گر است                                 شجر گلشن دین را ثمر آمد

بحر معراج ولا را گهر  است                                      شاد و خرم پدراز این پسر است

                                                جشن میلاد مبارک بادا

                                                شده ایم شاد  مبارک بادا

طاق ابروی تو دل برده  زما                                      هم شده قبله گه اهل ولا

می وزد بوی بهشت از حرمت                                    جان  ما با  فدای قدمت

                                                جشن میلاد مبارک بادا

                                                شده ایم شاد  مبارک بادا

                                                            ***                                                       (صادقی)

همه غرق صفا شد شب میلاد رضا                             پر طراوت همه جا شد شب میلاد رضا

شب میلاد کرامت ، شب میلاد کرم                                شب میلاد وفا شد شب میلاد رضا

خانه نجمه بود قبله ی دل ها و بر آن                           کعبه هم قبله نما شد شب میلاد رضا 

عالم آل محمد به جهان جلوه نمود                                 علم علم به پا شد شب میلاد رضا

دومین بضعة منّی که پیمبر فرمود                                  بود نشناخته تا شد شب میلاد رضا

هشتیمن حجت حق پرده ز رخسار گرفت                      حاجت شیعه روا شد شب میلاد رضا

بارش رحمت و رأفت همه جاریست مگر                          شب میلاد رضا شد شب میلاد رضا

                                                   رسدش نامه آزادی محشر ، هر کس

                                                که در این خانه گدا شد شب میلاد رضا

                                                            ***                                           مؤید

زحریم کبریا به جهان ولی خدا رسید                      ز ولادت شه دین رضا برکات ومژده به ما رسید

ملکوتیان همه در خروش                                        شده نغمه زن همگی به جوش 

باد فروردین شمیم جان فضا آورده است                    این شمیم جان فضا را از کجا آورده است

زلف سنبل را معطر کرد او در بوستان                     بهر نرگس نکهتی صبح و مساء آورده است

غنچه هر دم ، دم به دم با خنده های زیر لب                   عندلیبان چمن را در نوا آورده است

نامه ی فتح و ظفر بهر سلیمان جهان                         هدهد فرخ پی از شهر صبا آروده است

مطربا در پرده امشب لحن داودی بزن                      ساقی از بزم صفا امشب صفا آورده است

موسی جعفر امام انس و جان سلطان دین                    در جهان آینه ی ایزد نما آورده است

سرمه ای از بهر چشم عاشقان خاص حق                    این صبا از تربت شاه رضا آورده است

بر سپهر آفرینش خالق لیل و النهار                امشبی بدرالدجی شمس الضحی آورده است

گوهر یکدانه ای در بحر خلقت از کرم                           آشکارا در جهان دست خدا آورده است

عرصه ی گیتی به کف امشب ز فرط اشتیاق                    نوگلی از گلشن آل عبا آورده است

آفتاب کشور ایران که از نور رخش                            بر قلوب ما سوی امشب ضیا آورده است

لعل جانبخشکه جانبخش و دلیل ما سوی است           خضر جان ها را در دولت سرا آروده است

پادشاهی در جهان از همت و فرمان خود                       عرش اعلا را غلامش زیر پا آورده است

                               گو به نصرانی که از اعجاز عیسی دم مزن

                                پور موسی راببین داروالشفا آورده است                                    

                             مؤمنی در این جهان دیگر چه غم از معصیت

                                    زان که یزدان شافع روز جزا آورده است

                                                            ***                                                                   (مؤمنی)

آسمان بر آن شده تا با زمین سارغر زند               مهر خندد  بر مه و مه خنده بر اختر زند

عرشیان را مرغ دل سوی مدینه پر زند                    حضرت روح الامین بیت الولا را در زند

به امید وصال دوست چشمم روشن است امشب      اگر با ما نشینی سعادت با من است امشب

که گوید آن از یک گل بهار هرگز نخواهد شد ای دل      بهاری دارم از یک گل اندر دامن است امشب

به آن شمشیر ابرو ، گر به قصد جان من آید        دریغ از جان ندارم تا که جان اندر تن است امشب

سرگلشن ندارم باغبان زین پس منه منت          که بر اطراف من غیرت فضای گلشن است امشب

 جنون عشق دل را گر که گردانی صحرایی           ولی زنجیر گیسویش پی دلبستن است امشب

مریض عشق را دیگر طبیب جان علاج آمد           رغیب از غصه ی یاران به حال مردن است امشب

نگارم در کنار گل بیار و کلبه ام گلشن             دلم دامن کشان هر سو پی گلچیدن است امشب

گل روی رضا شد جلوه گر در ماه ذیقعده           به عشرت کوش جانا وقت گل بوئیدن است امشب

امام هشتم و نجل علی نوبابه ی زهرا                  که خلقت آرزوی آستان بوسیدن است امشب

                                    ولایت یافته از نجمه ولی از گلشن زهرا

                          ملائک در سما برذکر احسن احسن است امشب

سحرهای ناب

و شمیم گلاب

و صحن انقلاب

و دل های دیوونه

دور سقا خونه

با شوق زیارت

تو حرم حضرت

دلدار اقامت

کنار ضریحش

با نور ملیحش

دارالشفامون پنجره فولاده

دلم مقیم صحن گوهر شاده

قبله ی دل هامون باب الجواده

من دخیل می بندم امشب

اون ضریح با صفات را

می گیرم از دست آقا

برات کرب و بلات را

حسین ...

آستان تو بود کعبه امید رضا                                                   نشود سائل درگاه تو نومید رضا

به امیدی که بگیرم ز کفت خط امان                                          در برت آمدم ای کعبه امید رضا