اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

همه جا غرق صفا شد شب میلاد رضا                       پر طراوت همه جا شد شب میلاد رضا

شب میلاد کرامت ، شب میلاد کرم                           شب میلاد وفا شد  شب میلاد رضا     

خانه نجمه بود قبلۀ دلها و بر آن                            کعبه هم قبله نما شد شب میلاد رضا     

عالم آل محمد به جهان جلوه نمود                             عَلَم علم بپا شد شب میلاد رضا

دومین بضعۀ مِنّی که پیمبر فرمود                                 بود نشناخته تا شب میلاد رضا     

هشتمین حجت حق پرده ز رخسارگرفت               حاجت شیعه روا شد شب میلاد رضا     

بارش رحمت و رأفت همه جاریست مگر                   شب میلاد رضا شد شب میلاد رضا    

رسدش نامه آزادی محشر ، هر کس                که د ر این خانه گدا شد شب میلاد رضا     

                                                  ***                                                                            مؤید

ای سند نجات من، ولایت تو یا رضا

                                          صحن تو و عتیق تو، کعلبه و کربلا رضا

دلم بیاد تو بُود، مدینه الرضا رضا

                                          زیارتت به دین من، زیارت خدا رضا

تو و کرامتت مرا ز خود مکن جدا رضا

                                       رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

شهی که خاک طوس از او آمده محترم توئی

                                      مشهی که نور می دهد، ب عرب و عجم توئی

رئوف اهلبیتی و ولی ذوالکرم توئی

                                       به مسجد الحرام دل، قبله توئی حرم توئی

صفا و مروه می کند با حرمت صفا، رضا

                                       رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

مرا به مهر خود ببر، که با ولات زیستم

                                       به تربتت شتافتم، به غربتت گریستم

در آفتاب صحن تو، اگر دمی بایستم

              به سایۀ بهشت هم، نیازمند نیستم

جهنم است بهر من، بهشت بی رضا رضا

                                  رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

الا الا ثنای تو، ذکر عَلَی الدّوام من

                                  رؤف من، عطوف من، امید من، امام من

لحظه به لحظه دمبدم، بر حرمت سلام من

                                 به غرفه های مرقدت، خورده گره زمام من

در حرمت گرفته ام ذکر رضا رضا رضا

                                  رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

منم که بین طوتیان، گرم ترانۀ توام

                                   کبوتری شکسته پَر، در آشیان توام

نیازمند گندمی، در آستانۀ توام

                                 بال زنان دور بَرِ، نقاره خانۀ توام

اگر پَرم زکوی تو، بگو پَرَم کجا رضا

                                 رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

من که کبوتر دلم، اُنس گرفتــــــــــه با رضا

                                               می شنوم ز قدسیان زمزمـــۀ رضا رضا(2)

ای بنثار مَقدَمت گــــــــــــوهر اشکِ دیده ام

                                                ای بفدای جـــــــان تو، جان به لب رسیده ام

من بــــــه بهای هستیم، مهر تو را خریده ام

                                                نیست به جز ولای تو، جان به لب رسیده ام

مبـــــــــاد سازد از درت خدا مرا جدا رضا

                                                من که بـــــــــبوی مغفرت به بارگاهت آمدم

شبی کــــــــه سر زد اُفق، جمال ماهت آمدم

                                                 پناه مـــــــــا سوی توئی، که در پناهت آمدم

نیازمندم و گـــــــــــــدا، بر سر راهت آمدم

                                                  اگر ز در برانیم کجـــا روم کجا روم رضا

به پیشگاه قدس تو، اگـــــــر چه دستِ خالیم

                                                 اگر چه کس نمی خورد، غــــم شکسته بالیم

اگر چه اشک من بود، گواه خــــــسته حالیم

                                                  ولــــــــــــــــی به جان فاطمه مُحِبم ومَوالیم

خوشم که دارم از جهان ولایت تو را رضا

                                                 اگـــر مرا از قید غم رها کنی چه می شود؟

اگــر نگاه مرحمت به کم کُنی چه می شود؟

                                                 نـــظر به این کبوتر حرم کنی چه می شود؟

جـــو از کربلا به ما کرم کنی چه می شود؟

                                                  اگـــــــــــــر ز در برانیم کجا روم کجا روم

آمدم ای شـــــــــــــــاه پناهم بده          خــــــــــط امانی ز گناهم بده

ای حـــــرمت ملجاء درماندگان          دور مـران از در و راهم بده

لایــــــق وصل تو که من نیستم          اِذن بــه یک لحظه نگاهم بده

لشکر شیطان به کمین من است          بــــی کسم ای شاه، پناهم بده

در شب اول کــــــه نهندم به قبر         نــــــور بدان شام سیاهی بده

ای کـــــه عطا بخش همه عالمی        جمــــــــلۀ حاجات مرا هم بده

[حسان]

رضا جان گر ببندی در برویم         دگر راز دلم با که بگویم

فقط تو این دلم را می کنی باز         ببین بهر گدائی آمدم باز

تو می دانی غریب و بی پناهم         نشسته منتظر بهر نگاهم

ای غریبی کــــــــــــــه ز جد و پدر خویش جدائی

                                         خُــــــــــفته در خاک خراسان، تو غریب الغربائی

این رواق تو و صحن و حرمت همچو بهشت است

                                         روضه ات جنت فـــــــــــــردوس مسمّا به رضائی

آه از آنـــــــــــــــدم که ز سوز جگر و حال پریشان

                                      نــــــــــــــــــــــــاله ات گشت بلند آه تقی جان کجائی

ای شه یثرب و بَطــــــــــــــحا تو غریبی به خراسان

                                     سرور جــــــــــــــــــــــمله غریبان و معین الضعفائی

اغنیا مکـــــــــــــــــــــــــــه روند و فقرا سوی تو آیند

                                     جــــــــــــــــــــان به قربان تو شاها که تو حج فقرائی

این رضا کیست که عالم همه خشنود از اوست

                                              این رضــا کیست که بر درد دل خلق دوا است

ای ضعیفی کــــــــــه تو را پشت و پناهی نبود

                                              شو پناهدند بشاهی کـــــــــه معین الضعفا است

ساکن کوی رضا باش کـــــــــــــه این ابر کرم

                                              سایۀ رحمت او بــــــــر سر سلطان و گدا است

دامن ضــــــــــــــــــامن آهو مده از دست که او

                                            دوست را ضامن و فـــریاد رس روز جزا است

در دبـــــــــستان رضـــــــــا درس فضیلت آموز

                                            کــــــــــه دبستان رضا مکت تسلیم و رضا است

سخن ســــــــــــــــــوختگان سوزی و حالی دارد

                                           لیک سوزنده تر از هـــــر سخنی شعر رسا است

[قاسم رسا]

آسمــــــــــــــانها همـــــــه غـــــــرق نــور است

                                            بــــــــــــــــــــــار دیگر زمین رَشک طور است

کــــــــــــــــشور   مــــــــــــا ز میلاد  پــــــاکت

                                           غـــــــــــــــــرق   شور   و نشاط و سُرور است

ای گُـــــــــــل ولایت، مشعل هدایت یا امام رضا

                                           تو کریم و عالم، سائل و گدایت، یا امام رضا(2)

ای   کـــــــــــــه    بــــــر    خــــلق عالم امیری

                                            در    عـــــطا   و   کـــــــــرم   بــــــــی نظیری

ســـــر    نــــهادم   بــــه   خـــاک   تـــو امروز

                                           تـــــــــــــــــــــــــــــــــا که فردا تو دستم بگیری

بــــــــــــا دل شکسته، آمدم بسویت یا امام رضا

                                            کـــن عنایتی بر سائلان کویت، یا امام رضا(2)

ای           مدینه،         نجف،           کربلایِم

                                             ای   تـــــــــــــــــــــو زمزمه تو سعی و صفایم

شکر   لِلّه         که     از       روز         اول

                                             ســــــــــــــاکن     کوی        قُدس        شمایم

بـــــــــــــر همه مبارک، جشن میلادت یا رضا

                                             بـــــا دل شکسته می زنم دایت یا امام رضا

بــــــه گوش دل ندا آمد، که یار دلبر آمد

                                           به درد ما دوا آمد ، رضا آمد، رضا آمد

خدا داد آنچه را وعده، بشد در ماه ذیقعده

                                           که آمد بهترین بنده، رضا آمد، رضا آمد

بباید مِفرَشی از نور، ز تار گیسوان حُور

                                           که آمد قبلۀ منظور، رضا آمد، رضا آمد

فروغ زهرۀ زهرا، ز نجمه تافت بر دنیا

                                               که خورشید جهان آرا، رضا آمد، رضا آمد

زمین رفت و، بهشت آمد، که زیبا جای زشت آمد

                                               گل مینو سرشت آمد، رضا آمد، رضا آمد

چو عیسی می کند احیا چو موسی با ید بیضا

                                                ز نسل حیدر و زهرا، رضا آمد، رضا آمد

به دانش، تالی حیدر، به عصمت، وارث مادر

                                                ولایش عین و پیغمبر، رضا آمد، رضا آمد

پناه انس و جان است این، امام مهربان است این

                                               شفیع شیعیان است این، رضا آمد، رضا آمد

حسان از غصه دوران، دلت را منصرف گردان

                                              بــــــگو با چهرۀ خندان، رضا آمد، رضا آمد

[حسان]

یا رب ز تو ما عشق و صفا می خواهیم          در سینـــۀ ما آه و نوا می خواهیم

یـــــــــــــــــــــک تذکرۀ مدینه و کرببلا                     در روز ولادت رضا می خواهیم