اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

ای حضور هشتمین

یدالله گودرزی

ای ستون های زمین، گلدسته های سربلند

ای رواق زرنگار، آیینه های بند بند

ای مقرنس های چوبی، گنبد زرین کلاه

بر سرآن آستان پرشکوه بی گزند

بر سر هفت آسمان آن مهربان افراشته

چتری از بال کبوتر، از حریر و از پرند

دست او اینک پناه آهوان خسته است

بال بگشایید از شوق، آهوان در کمند!

کفتران آسمانی هم اسیر دام او

می کشاند هر دلی را در رهایی ها به بند

یاد او در عمق دل ها می شکوفد همچو نور

نام او در کام جان ها می تراود همچو قند

ای حضور هشتمی! افتادگان غربتیم

دست ما را هم بگیر از لطف، ای بالا بلند!

هشتمین نور

عبدالرحیم سعیدی راد

بنوشان جرعه ای از شادی ات را

بتابان جلوه شمشادی ات را

دریغ از من نکن ای هشتمین نور

نگاه گرم گوهرشادی ات را

بهشت

عبدالرحیم سعیدی راد

هر چند حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

آن جا برای عشق شروعی مجدداست

پنجره پولاد

سعید بیابانکی

چون آینه ای زدم شکستم دل را

تا مهر تو گیرد از دو دستم دل را

از بس دل بی قرار، آرام نداشت

بر پنجره ات دخیل بستم دل را

غریب

سعید بیابانکی

درمانگه درد هر طبیبی ای دوست

دل های شکسته را شکیبی ای دوست

تو دست نیاز از غریبان گیری

با آنکه خودت نیز غریبی ای دوست

دست­هایم را بگیر

سودابه مهیجی

دست­هایت را بیاور دست­هایم را بگیر

دست­هایم را خودت تا آخر دنیا بگیر

گرچه بر بامت کبوترها فراوان می­پرند

از کلاغان زمین خورده، سراغ اما بگیر

هر طبیب حاذقی مولا جوابم کرد، آه!

وقت وقتش شد، خودت نبض مرا حالا بگیر

مثل نور مهربان گریه­های مستجاب

نرم و آهسته بیا در هر دعایم جا بگیر

اعتراف هر خطا و هر گناه کرده را

بی­محابا بی­محابا از من رسوا بگیر

مرده­ام من مرده­ام بی رخصت دیدار تو

زنده­ام کن، در عوض ای عشق!جانم را بگیر

امر امر توست تا بی­وقفه احضارم کنی

بال پروازی شو و در هر دعایم پا بگیر

سر به زیر و بغض کرده آمدم، گفتی به من

گریه کن، اما سرت را پیش من بالا بگیر

گندم از دست تو خورده است

عالیه مهرابی

گندم از دست تو خورده است و کبوتر شده است

طبق تقدیر قشنگی که مقدر شده است

و خدا خواست چه خوشبخت درختی را که

گوشه ای از حرمت پاشنه در شده است

هیجان در هیجان، بغض که بر شانه بغض

گونه حوصله ها از هیجان تر شده است

ریخت مرمر مرمر اشک بر این فاصله ها

این چنین صحن و رواقت همه مرمر شده است

حال آن دخترک نیمه فلج یادت هست؟

حال او از نفس گرم تو بهتر شده است

سال پیش آن زن نازا که دعا پشت دعا

خبر آورده برای تو که مادر شده است

نامه هایی که نوشته نشدند و خواندی!

اشک هایی که خود اندازه دفتر شده است

دل اگر دور تو گردید ندارد حیرت

گندم از دست تو خورده است و کبوتر شده است

بارگاه امن تو

طیبه تقی زاده

زخمی تر از همیشه تو را داد می زنند

این آهوان خسته که فریاد می زنند

صحرا غریبه است و پر از دام های مرگ

هر جا نگاه می کنی انگار پای مرگ

اینجا کسی برای کسی سرپناه نیست

رحمی که نیست، کشتن آهو گناه نیست

هر کس برای خاطر خود صید می کند

ضامن که نیست، هیچ کسی دادخواه نیست

اینجا مسائلی است که دیگر عجیب نیست

گرگ از شکار کردن خود رو سیاه نیست

حالا که هیچ راه فراری نمانده است

غیر از حریم امن شما بارگاه نیست

حالا منم که رو به ضریحت نشسته ام

زخمی تر از همیشه و تنها و خسته ام

آماده می شوم که دلم را برای صید...

در دام عشق افکنی ام تا برای صید

دل بر ضریح عشق تو تنها گره زدم

خود را به تو حقیقت زیبا! گره زدم

دستی بکش تو بر سر آهوی خسته که...

از دام های این همه صیاد رسته که...

منبع:اشارات شماره ۹۱

شور شادی

شهلا خدیوی

از آسمان تا زمین، چراغانی بود.

در نگاه کودک، مهربانی موج می زد و برق نگاهش، دل ها را به سمت چشمه های زلال می کشاند؛ پای جوشش آب های قدمگاه.

غرق تماشا

تا قدم به چشم جهان گذاشتی، برق رضایت در چشمان هر دوست و دشمنی دیده می شد.

از همان آغاز، سراپایت مهربانی بود. هیچ کسی از مهربانی هایت بی نصیب نماند، حتی تن بی جان زمین.

در آغوش آسمان

او در میان بهشت رویید.

وقتی در آغوش آسمان به روی موسی بن جعفر علیه السلام لبخند می پاشید، طراوتش تمام آسمان را تازه می کرد.

تا پایش به زمین خشک رسید، برکت، تمام زمین را در آغوش کشید. هیچ کبوتری در بند نماند. آب و نور از آسمان سرازیر شد و زیر پاهای کوچکش، چشمه جان گرفت.

ستاره هشتم

هفت ستاره، میان آسمان نور می پاشیدند. تاریکی از زمین و زمان رخت بربسته بود. ایمان و نور، میان انسان ها تقسیم شده بود. تا ستاره هشتم جوانه زد، آسمان بغل بغل مهربانی بخشید. سهم هر انسانی، ایمان و نور مهربانی شد. ناگهان هزار هزار ستاره از بطن آسمان رویید.

امام رئوف

حمید باقریان

روزها چون باد می گذرند تا این که خورشید یازدهم ذی القعده سال 148 هجری، از پشت ابرهای زمان طلوع می کند. فرا می رسداز گذرگاه زمان، روزی که امام صادق علیه السلام آن را انتظار می کشید، ولی افسوس که نمی تواند شکوفا شدن نوگل پسرش، امام موسی کاظم علیه السلام را ببیند در دفتر ایام از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام روایتی از نور ثبت است که می فرماید: «شنیدم از پدرم جعفر بن محمد علیه السلام که مکرر به من می فرمود که: عالم آل محمد علیهم السلام در صلب توست و کاشکی من او را درک می کردم. پس به درستی که او هم نام امیرالمؤمنین علیه السلام است» آری! عطر حضور گلی از بوستان امامت در شهر نور و آیینه، مدینه می پیچد قدم بر زمین می گذارد مردی آسمانی که نامش علی، کنیه اش ابوالحسن و لقبش رضاست.

گلباران

کودکی به دنیا آمد که سریر ملک دل هاست. او آمد تا آیینه دار امامان عشق باشد، تا اهالی سرزمین سعادت را به مقصد سبز رستگاری برساند، تا تشنگان حقیقت را به زلال ترین لحظه ها بسپارد، تا ضامن آهوان دشت تنهایی باشد. میلادش گلباران.