اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

آشناى غريبان
كاش يك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم ريزه خوار مشرق خوان دو چشمت می‌شدم
كـاش يك شب می‌گذشتم از فراز چشم تو گرم گلگشـت خـراسان دو چشمت می‌شدم
كـاش يـك شب می‌سرودم گنبد زرد تو را فارغ از دنيا، غزلخوان دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب می‌نشستم بر ضريح چشم تو بـاز هـم پـابـند پيمان دو چشمت می‌شدم
صحن و ايوان تو را اى كاش جارو می‌زدم چـون كـبوترها نگهبان دو چشمت می‌شدم
ضـامن آهـوست چشمان دو شهد روشنت كـاش آهـوى بـيابان دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب معرفت می‌چيدم از چشمان تو غـرق در درياى عرفان دو چشمت می‌شدم
كـاش يك شب می‌شدم خيس نگـاه سبز تو شـاهد اعـجاز بـاران دو چشمت می‌شدم
كاش يك شب نور می‌نوشيدم از چشمان تو مـی‌درخشيدم، چراغان دو چشمت می‌شدم
سخت شيرين است طعم روشن چـشمان تو كاش يك شب باز مهمان دو چشمت می‌شدم

رضا اسماعيلی

ای دل! من آتشين آهی بر آر
تا بسوزی دامن ايـن روزگار
روزگـار مـردمی‌ها سوخته
چهره‌ی نامــردمی افروخـته

کوچه‌های خراسان
چشمه‌های خروشان تو را می‌شناسند موج‌های پريشان تو را می‌شناسند
پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی ريگ‌های بيابان تو را می‌شناسند
نام تو رخصت رويش است و طراوت زين سبب برگ و باران تو را می‌شناسند
هم تو گل‌های اين باغ را می‌شناسی هم تمام شهيدان تو را می‌شناسند
از نشابور بر موجی از «لا» گذشتی ای که امواج طوفان تو را می‌شناسند
بوی توحيد مشروط بر بودن توست ای که آيات قرآن تو را می‌شناسند
گرچه روی از همه خلق پوشيده داری آی پيدای پنهان تو را می‌شناسند
اينک ای خوب، فصل غريبی سر آمد چون تمام غريبان تو را می‌شناسند
کاش من هم عبور تو را ديده بودم کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند

قيصر امين‌پور

يا ضامن آهو!
در بند هواييم، يا ضامن آهو!
در فتنه رهاييم، يا ضامن آهو!
بی تاب و شکيبيم، تنها و غريبيم
بی سقف و سراييم، يا ضامن آهو!

شعر «ای آرزوی دیده»

آن روز «ایران» سربه‏سر شور و نوا بود 
جهانها معطر از سرودی آشنا بود 
دل، خانه‏ی امید بود و بی‏قراری‏ 
اشک زلال شوق، از هر دیده جاری‏ 

شعر «حریم کبریایی»

این حریم کبریایی درگه شاه رضاست (ع) 
در حریمش از خلایق روز و شب غوغا به پاست‏ 
محور کون و مکان فرزند موسای کبار (ع) 
ذات حق او را به انوار تجلی‏اش صفاست‏ 
این فضای عشق بگشوده است روز و شب به خلق 
پور موسی (ع) مظهر لطف و عنایت هم وفاست‏ 
ای که بر هر در زدی ناکام گشتی از جواب‏ 
سر بنه بر تربتش کاین جا مقام التجاست‏ 
با ارادت سر بنه بر تربت حق الیقین‏ 
تا که بخشاید به دوران آنچه را بر تو رواست‏ 
در تلاطم‏های بحر زندگی او ناجی است‏ 
او که سکاندار عشق و رحمت بی‏انتهاست‏ 
پرتوی گیر از وجودش تا بمانی جاودان‏ 
چون که او نور دو چشم حیدر (ع) و هم مصطفاست (ص) 
خوش شفابخش است بر ما درگه مولا (ع) حکیم‏ 
با یقین اینجا مقامی از جمیع اولیاست (ع) 
دکتر سید مهدی ایزدی دهکردی (حکیم) 
منبع:کتاب گلهای محمدی

شعر «بارگاه ایمان»

به کویت گذر کردم ای دوست از جان‏ 
که دیدم ملک بود آنجا غزلخوان‏ 
جلال و شکوهت ندیدم به خاور 
که این بارگه هست درگاه ایمان‏ 
چه سان گشت محشر ز بهر نیایش! 
ز دلدادگان غریب خراسان‏ 
بر آن کوی دارد تمنا ز درگه‏ 
بگیرد مرادش به آیات قرآن‏ 
به سوز دل ار سر نهی بر مقامش‏ 
فقط راز دل گوی بی‏شرط و پیمان‏ 
شود ضامنت تا که هستی به دنیا 
به عشقت منور کند راهت از جان‏ 
ز نور خدایی شود روشن اینجا 
به لطفش رهایت نماید ز حرمان‏ 
بیاسای جانا بر پور موسی (ع) 
بخوان بر مقامش ثنای فراوان‏ 
رضا (ع) مظهری شد ز هستی به خلقت‏ 
به عشقش حکیما بگو نغمه از جان‏ 
دکتر سید مهدی ایزدی دهکردی (حکیم) 
منبع:کتاب گلهای محمدی

شعر «رضا جویم»

به درگاهت ز جان آیم رضا گویم رضا (ع) جویم‏ 
که می‏دانم در این درگه خدا گویم خدا جویم‏ 
خدا بینم چو می‏بینم همه انوار رحمت را 
رضا بینم در این درگه رضا (ع) پویم صفا جویم‏ 
به درد خود شدم نالان بیالودم به غم دل را 
به لب آمد دگر جانم ز درگاهت شفا جویم‏ 
علی جانم گرفتارم به عشق تو چو آن رویت‏ 
حلالم کن چو می‏بینی که نتوانم رها جویم! 
ز بی‏مهری در این دوران رها کردم جهانی را 
به پای تو نهادم سر رضا جان (ع) تا وفا جویم‏ 
غریبی بین از هر جا شدم رانده به کوی تو 
ز بیماری بی‏درمان ره درد و دوا جویم‏ 
فدایت شد حکیم امشب که افتاده سر کویت‏ 
عطا فرما رضا جانم که از نورت شفت جویم‏ 
دکتر سید مهدی ایزدی دهکردی (حکیم) 
منبع:کتاب گلهای محمدی

شعر «کبوتر حرم»

این حریم کیست با نور و جلال آمیخته‏ 
جلوه‏اش چون باغ جنت با جمال آمیخته‏ 
آستان زاده موساست اینجا کز ازل‏ 
مهر او با جان سرشته، با خیال آمیخته‏ 

چهار رباعی جدید به مناسبت میلاد مسعود حضرت امام رضا (ع) از آیت الله صافی

من خادم خادمان درگاه رضا
درگاه عطا و کرم و جود و سخا
درگاه امام هشتمین طور لقا
سلطان سریر ارتضا نور خدا
________________________________________
ما عبد حقیر حضرت مولاییم
در خط ولا ثابت و پابرجاییم
در روضه او اگر چه کم از موریم
از دولت لطف و کرمش آقاییم
________________________________________
ای گشته به زندان حوادث محبوس
افتاده به خاک غم و محنت، مأیوس
خواهی تو اگر نجات از بند بلا
شو ملتجی از صدق به شاهنشه طوس
________________________________________
ما را به سر از لطف تو افسر باشد
هر روز ز بگذشته نکوتر باشد
هر کس به ولای تو سرافراز شود
پایش به سر گنبد اخضر باشد

منبع: مذهب نیوز