اشعار و دلنوشته های خاندان کرامت

برخیز تابه جشن به مهمانی ات برند
دربزم غرق نورو چراغانی ات برند
لبخند می زنند دراین جاشکوفه ها
ای گل بخند تاکه به مهمانی ات برند
فصل شکفتن گل موسی بن جعفراست
نیکوست گربه گلشن قرآنی ات برند
یک پنجره به عرش برین باز گرکنی
ای دل بسوی جشن گل افشانی ات برند
ازاین حریم زادل موسی بعید نیست
تاطورموسی عمرانی ات برند
وقتی به سوی آینه ها می کنی نگاه
تااوج بی نهایت حیرانی ات برند
گاهی برای عرض ارادت براین امام
تاآسمان ابری وبارانی ات برند
امروز سرگذار به خاکش که روز حشر
پی برمقام وقدرسلیمانی ات برند
چون اشک برغبار درش بوسه ای بزن
تابهر کسب منصب دربانی ات برند
ازاین بهارعشق «وفائی» چه غافل
مگذار تابه خـواب زمستانی ات برند
شاعر:وفائی

بار دگر عالمی غرق صفاشد
مشام جانها پر ازعطر ولا شد
وادی سینا شده شهر مدینه
جهان زنور رضا پر از ضیا شد
شهر پیمبر     نشسته امشب     به هاله نور
ببین بدست     امام کاظم        سلاله نور
نجمه زند بوسه بر روی نکویش
موسی جعفر کند خنده به رویش
عالم آل محمد ز ره آمد
خیل ملک از سما روان به کویش
طرب فزا شد       دلم خدایا        ز روی ماهش
نهاده ام سر     زشوق و شادی      به خاک راهش
به زلفت مهرت       زروز اول       شهااسیرم      شها اسیرم
دل از ولایت           به هر دو دنیا              دمی نگیرم دمی نگیرم
چنان کبوتر     نهاده ام سر      برآستانت      برآستانت
رضا بگویم     رضا بجویم      تاکه بمیرم    تاکه بمیرم
اگر که خارم ولی بوی تو دارم
چشم عنایت من از سوی تو دارم
باغ و بهارم      صبر و قرارم       توئی رضاجان
به هر دو دنیا     مونس و یارم     توئی رضا جان
مهر وتولای تو به سینه من
به موج غمها توئی سفینه من
اگرچه دورم من از یثرب و بطحا
حریم توکعبه ومدینه من
توئی امیدم      توئی مرادم      توئی نگارم
اگر چه خارم     هر آنجه دارم     من از تو دارم

شبي خيال خودم را به آستان توبردم
کبوترانه دلم را به آسمان تو بردم
منم پرنده ي تنها که گنبدت وطنم بود
هزاربار تنم را به آشيان تو بردم
شبيه پيچک مرده...لجن گرفته تنم را
گناه نامه ي خود را به بوستان تو بردم
من آن ستاره ي دورم که با ضمانت چشمت
شهاب ناقص جان را به کهکشان تو بردم
من از کنار ضريحت پلنگ گونه پريدم
و آهوانه سرم را به ريسمان تو بردم
تو هشتمين غزلي از ميان شاه غزل ها
وشاه بيت غزل را به خانمان تو بردم
شاعر:محمد جواد حاجي بنده

ای فضل تو بیکــران رضاجان 
ای جنت جــاودان رضــاجان
ای جلـــوۀ لامکان رضــاجان
مرضیّ و رضیِّ جـان رضاجان

یم توحید! گوهر آوردی
شجر نور! نوبر آوردی
مه ذیقعده! چشم ما روشن
که ز خورشید بهتر آوردی
!نجمه ای مادر امام رضا

من زهم بگشوده ام چشم ترم
بس تماشايي است کوي دلبرم
مي زند اينجا دل من بال و پر
مي شوم اينجا ز خود هم بي خبر

دوباره مي رسد از دور عطر و بوي رضا (ع)
كه تازه گردد از آن در دل آرزوي رضا (ع)
خمار دهر كجا راه مي تواند يافت
در آن دلي كه بنوشد مي از صبوي رضا(ع)
به گرد كعبه لطفش هماره مي گردد
زهر طرف دل شيدا به جستجوي رضا (ع)
به هر طرف نگري حلقه حلقه مي بيني
هزار عاشق سر مست گفت و گوي رضا (ع)
خداي من بنواز عاشقان كويش را
به يمن مقدم سر تا به پا نكوي رضا (ع)

رسد نداي تفاخر ز خاک بر افلاک
چنان که ماه ز حسرت کند گريبان چاک
ستارگان همه امشب بريد سجده به خاک
به احترام عزيز دل شه لولاک

در ازل چون طرح آدم ريختند
با گِلم مهر رضا آميختند
غرق منت غرق آبادي شدم
لايق لطف خدادادي شدم
باز امشب دل توسل مي کند

بهشته رواقش ، خورشيده چراغش ، دل به اشتياقش
شبيه کبوتر ، زده تا حرم پر
مسافر مشهد ، کبوتر گنبد ، يا زائر مرقد
دارم ميرم اونجا ، به پابوس آقا
گلبارونه کوچه هاي خراسان
امشب شده ذکر تموم ايران
اباالحسن امام رضا يا سلطان ، يا سلطان 
ميام اونجا تا برايِ کفترات دونه بپاشم
هميشه وقف تو مثلِ يه زيارتنامه باشم