
آن ها كه ولايت ندارند، اعمال شان طبق دستور ولي خدا و محبت خدا نيست، آن ها تحت سرپرستي و فرمان كسي كه خدا اطاعت از فرمانش را بر همه واجب فرمود؛ يعني؛ امامان معصوم (ع) نيستند نيستند و در نتيجه فرمانده الهي و حجت خدا آن ها را نمي پذيرد و اعمال شان را امضاء نمي فرمايد. آن ها مطيع خواسته دل خودشان هستند و خداي ساخته ذهن خود و گذشتگان شان را پيروي مي كنند قرآن مي فرمايد: مي گويند پدران مان را بر اين روش يافتيم، و پدران شان بر روش خروج از فرمان ولي خدا و امام زمان خود بودند.
انسان بسيار بدبخت و بيچاره است كه يك عمر خودش را به زحمت مي اندازد و در پايان نه دنياي درستي درد و نه آخرت زيبايي! چرا؟ چون به فرمان الهي در انتخاب رهبري كه برنامه زندگي را براي انسان ترسيم كند عمل نكرده اند؛ بلكه به فرمان خودشان عمل كرده اندو رهبري طبق هواهاي نفساني خود ساخته اند و با روش جاهلانه او زندگي مي كنند.
عمل آن ها مثل سربازي است كه در پادگان، تحت فرمان فرمانده پادگان نيست هر طور كه مي خواهد استراحت مي كند و هر گونه كه خود مي پسندد عمل مي نمايد. هر چند براي انجام اين اعمال عرق ريخته باشد و بدنش زخمي شده باشد، خواست فرمانده نيست و مي گويد: تو خودسرانه عمل كردي، بي خود زحمت كشيدي و حتي دستور مي دهد او را تنبيه كنند، چنين افرادي خطرناك هستند، خصوصا اگر در جبهه جنگ باشد، سرخود فرمان حمله مي دهند و سرخود عقب نشيني مي كنند و عاقبت كارشان هم معلوم است.
امت اسلام در جبهه جنگ با شيطان به خاطر وجود همين افراد خودسر تاكنون شكست خورده و كاري براي تحقق صلح و عدالت جهاني از پيش نبرده است، پس بياييم با محبت كامل دست در دست حجت خدا، ولي خدا و امام زمان (عج) بدهيم و تعهد بدهيم كه از امروز تا آخرين لحظه زندگي مان تحت فرمان او باشيم و خودسرانه دست به اقدامي نزنيم و در اين زمان كه حجت خدا در ظاهر با ما ارتباط ندارد تحت فرمان كسي كه ولي و جانشين او (ولي فقيه) است باشيم و در محضر او تمرين اطاعت و بندگي خدا را كنيم.
يك سرباز خوب كسي است كه گوش به فرمان، فرمانده خود باشد و تمام دستورات فرمانده را به درستي انجام دهد. چنانچه انسان با امام زمان خود اين چنين عمل كند و تمام دستورات او را به كار ببندد آرام آرام قلب انسان پاك مي شود و قلب به ظرفي تميز براي پذيرش حكمت و معرفت امام زمان خود مبدل مي شود؛ پيروي دقيق از امام زمان او را به سر حد سعادت سوق مي دهد.
منبع: كتاب بيعت با امام زمان (عج) در عصر ظهور صغري نوشته ي جواد الهايي سحر صفحه ي 135 و 136 و 137

به گزارش خبرنگار






