آن که از دنیا اندوهناک است ، از قضای خدا خشمناک است. و آن که از مصیبتی که بدو رسیده گله آرد ، از پروردگار خود شکوه دارد ، و آن که نزد توانگر رفت و به خاطر مالداری وی از خود خواری نشان داد دو ثلث دینش را به باد داد ، و آن که قرآن خواند و مرد و راه به دوزخ برد از کسانی بود که آیات خدا را به فسوس گرفت و افسانه شمرد،،و آن که دلش به دوستی دنیا شیفته است دل وی به سه چیز آن چسبیده است : اندوهی که از او دست برندارد ،حرصی که او را وا نگذارد و آرزویی که آن را به چنگ نیاورد.

نهج البلاغه ، حکمت228