مهتابی غیر لازم، خاموش

حجت الاسلام و المسلمین محمد حسین رحیمیان: در اتاق حضرت امام یک مهتابی یا یک لامپ صد ولتی روشن بود هنگام مطالعه یا نوشتن، چون این نور کافی نبود؛ یک لامپ دیگر را روشن می کردند. بارها دیده ام که معظم له از اتاق شان به طرف اندرون رفته اند، ولی چند لحظه بعد از میان راه برگشته، لامپ مهتابی را خاموش کرده اند و مجدداً به طرف اندرونی رفته اند؛ با آنکه در آن موارد معمولاً بیش از چند دقیقه در اندرون نمی ماندند و دوباره به همین اتاق برمی گشتند.

بیخود می گویند

حجت الاسلام سیدحمید روحانی: در یکی از روزها که حضرت امام برای نماز جماعت به مدرسه فیضیه تشریف آورده بودند، چون هنوز وقت نماز نرسیده بود، به یکی از حجره های طلاب وارد شدند.یکی از طلاب در حالی که چراغ اطاق را روشن گذاشته بود، از اطاق بیرون آمد تا در خدمت امام باشد، امام فرمودند: «چرا برق را روشن گذاشتید؟» یکی از آقایان گفت: می گویند در روشنی اسراف نیست! امام فرمودند: «بیخود می گویند!»

یک قطره آب اضافی، هرگز

دکتر محمود بروجردی: در منزل امام یک چراغ اضافه پیدا نمی کردید که روشن باشد. بعضی مواقع خود امام حتی مشغول ملاقات با شخصیت ها و افراد بودند که ناگهان متوجه می شدند که چراغی بی جهت روشن است. بدون آنکه به دیگران امر کنند، خودشان بلند می شدند و می رفتند آن را خاموش می کردند یا اینکه هنگام وضو گرفتن، یک قطره آب اضافی مصرف نمی کردند؛ حتی بین مسح سر و شست و شوی دست راست و چپ شیر آب را می بستند.

کوفه، برای یک ساعت هم، نه

حجت الاسلام ناصری می گوید: در نجف منزل حضرت امام کولر نداشت، هوا هم گرم بود. بعضی از آقایان خدمت شان مشرّف می شدند و اصرار می کردند که آقا، برای یک ساعت هم که شده به کوفه تشریف ببرید تا از هوای شط استفاده کنید.حضرت امام قبول نمی کردند؛ زیرا انگیزه شان این بود که مرتب از ایران خبر می آوردند که رفقا و یاران شان در زندان تحت شکنجه اند. لذا در همان هوای گرم و توی آن خانه کذایی که حتی وسایل معمولی برای خنک کردن هوا نداشت، زندگی می کردند.

تو و مصطفی و احمد

حجت الاسلام ناصری: در نجف کولرهای دستی درست می کردند که از هوای زیر زمین استفاده می کرد. ما دل مان می خواست برای آقا هم درست کنیم؛ ولی حضرت امام اجازه نمی دادند. تا اینکه روزی آقای فرقانی یکی از یاران امام، پنکه خودشان را از منزل آورد و به کمک نجار یک کولر دستی درست کردند. وقتی که حضرت امام دیدند، فرمودند: تو و مصطفی و احمد، دست به یکی کردید تا مرا جهنمی کنید.