RSSپدیده فقر و فاصله طبقاتی: فقر حاصل فاصله طبقاتی شدید بین دو قشر محروم و مرفه جامعه است.
فقر به عنوان پدیده ای که از نابرابری های نامتجانس در بین انسان ها ناشی شده همواره با واکنش های متفاوتی از سوی انسان ها روبرو بوده است.
در تمام جوامع نابرابری وجود دارد ولی هر چه شکاف طبقاتی افزایش یابد فساد اجتماعی ناشی از آن نیز به طور تساعدی افزایش یافته تا جایی که از کنترل خارج می شود.
در جوامعی که این شکاف در حد معقول و منطقی کنترل شده باشد، با وجود درصدی از نابرابری اقتصادی، این امر منجر به فساد اجتماعی نمی شود.
به طور کلی می توان گفت: هر چه نابرابری در یک جامعه بیشتر باشد شدت ناهنجاری های اجتماعی حاصل از آن نیز در جامعه بیشتر خواهد بود.
مفهوم فقر مانند سایر مفاهیم علوم اجتماعی در طول زمان از سوی اندیشمندان مختلف در معناهای گوناگون مورد استفاده قرار گرفته است.
فقر را می توان از دو دیدگاه مطلق و نسبی مورد ارزیابی قرار داد، فقر مطلق زمانی است که افراد ناتوان از تامین حداقل سطح زندگی خود بوده و نیز از تامین حداقل نیازهای ضروری برای ادامه حیات باز ماند و تداوم زندگی، یعنی نیازهای اساسی مانند غذا، پوشاک، سرپناه فراهم نشود و افراد یا خانواده ها به معنای واقعی کلمه درمانده شوند و راه به جایی نبرند.
فقر نسبی بیشتر به مقایسه شرایط افراد توجه می کند بدین معنی که افراد با درآمد کافی می توانند مدعی ناکافی بودن درآمد خود باشند.
بررسی پدیده فقر و ارائه راه حلی جهت ریشه کنی آن یکی از دغدغه های بزرگ بشر در طی دوران های مختلف تکامل بوده است اما قدمت بررسی علمی این پدیده به دویست سال هم نمی رسد ولی در این مدت برنامه های مختلفی در مجامع ملی و بین المللی تدوین شده است.
حوزه های گوناگونی چون اقتصاد، جامعه شناسی و سیاست از عرصه هایی بوده که همواره این مفهوم در آن مطرح شده و با توجه به نگرش دانشمندان اجتماعی از آن استفاده کرده اند.
افزایش مهاجرت و بیکاری و کاهش سطح اقتصادی خانوارها مقوله جدیدی را برای پدیده فقر در ایران باز کرده است که به موازات آن نشان از افزایش ناامیدی زندگی و سرخوردگی بسیاری از شهروندان شده است.
افزایش سرقت، اعتیاد، تکدی گری، از هم گسیختگی خانواده ها و سن ازدواج همواره جزو پیامدهای فقر در کشور ما تعریف شده اند.
رواج تکدی گری در خیابان ها و حضور کارتن خواب ها در گوشه و کنار پارک ها از نمادهای اصلی فقر شناخته شده اند که عموما در فضای شهری خودنمایی می کنند.
اما واقعیت آنکه فقر به عنوان پدیده ای اجتماعی یکی از مسایل و مصائب بشری است و این پدیده از آغاز زندگی اجتماعی ، ذهن انسان ها را به خود مشغول داشته و با پیشرفت جامعه انسانی و پیچیده شدن روابط اجتماعی ، نه تنها این پدیده از بین نرفته بلکه یکی از مسائل حاد عصر حاضر شده است.
وجود نابرابری های اجتماعی و اقتصادی، وجود تبعیض ها و نابرابری های اقتصادی، قومی و جنسی از علل و عوامل مهمی است که سبب پیدایش فقر در جامعه می شود.
بنابراین امحای فقر پیش شرط بقای جامعه انسانی است و اگر روند فقیر شدن اصلاح نشود، همگی قربانی جهالت ها شده و بعید نیست که آینده مشترک انسان ها به ناکامی مشترک آن ها تبدیل شود، در واقع فقر کیفر خواستی علیه همه انسان ها است و همه باید در راه رفع چنین معضلی خود را مسوول و سهیم بدانند./06
فقر به عنوان پدیده ای که از نابرابری های نامتجانس در بین انسان ها ناشی شده همواره با واکنش های متفاوتی از سوی انسان ها روبرو بوده است.
در تمام جوامع نابرابری وجود دارد ولی هر چه شکاف طبقاتی افزایش یابد فساد اجتماعی ناشی از آن نیز به طور تساعدی افزایش یافته تا جایی که از کنترل خارج می شود.
در جوامعی که این شکاف در حد معقول و منطقی کنترل شده باشد، با وجود درصدی از نابرابری اقتصادی، این امر منجر به فساد اجتماعی نمی شود.
به طور کلی می توان گفت: هر چه نابرابری در یک جامعه بیشتر باشد شدت ناهنجاری های اجتماعی حاصل از آن نیز در جامعه بیشتر خواهد بود.
مفهوم فقر مانند سایر مفاهیم علوم اجتماعی در طول زمان از سوی اندیشمندان مختلف در معناهای گوناگون مورد استفاده قرار گرفته است.
فقر را می توان از دو دیدگاه مطلق و نسبی مورد ارزیابی قرار داد، فقر مطلق زمانی است که افراد ناتوان از تامین حداقل سطح زندگی خود بوده و نیز از تامین حداقل نیازهای ضروری برای ادامه حیات باز ماند و تداوم زندگی، یعنی نیازهای اساسی مانند غذا، پوشاک، سرپناه فراهم نشود و افراد یا خانواده ها به معنای واقعی کلمه درمانده شوند و راه به جایی نبرند.
فقر نسبی بیشتر به مقایسه شرایط افراد توجه می کند بدین معنی که افراد با درآمد کافی می توانند مدعی ناکافی بودن درآمد خود باشند.
بررسی پدیده فقر و ارائه راه حلی جهت ریشه کنی آن یکی از دغدغه های بزرگ بشر در طی دوران های مختلف تکامل بوده است اما قدمت بررسی علمی این پدیده به دویست سال هم نمی رسد ولی در این مدت برنامه های مختلفی در مجامع ملی و بین المللی تدوین شده است.
حوزه های گوناگونی چون اقتصاد، جامعه شناسی و سیاست از عرصه هایی بوده که همواره این مفهوم در آن مطرح شده و با توجه به نگرش دانشمندان اجتماعی از آن استفاده کرده اند.
افزایش مهاجرت و بیکاری و کاهش سطح اقتصادی خانوارها مقوله جدیدی را برای پدیده فقر در ایران باز کرده است که به موازات آن نشان از افزایش ناامیدی زندگی و سرخوردگی بسیاری از شهروندان شده است.
افزایش سرقت، اعتیاد، تکدی گری، از هم گسیختگی خانواده ها و سن ازدواج همواره جزو پیامدهای فقر در کشور ما تعریف شده اند.
رواج تکدی گری در خیابان ها و حضور کارتن خواب ها در گوشه و کنار پارک ها از نمادهای اصلی فقر شناخته شده اند که عموما در فضای شهری خودنمایی می کنند.
اما واقعیت آنکه فقر به عنوان پدیده ای اجتماعی یکی از مسایل و مصائب بشری است و این پدیده از آغاز زندگی اجتماعی ، ذهن انسان ها را به خود مشغول داشته و با پیشرفت جامعه انسانی و پیچیده شدن روابط اجتماعی ، نه تنها این پدیده از بین نرفته بلکه یکی از مسائل حاد عصر حاضر شده است.
وجود نابرابری های اجتماعی و اقتصادی، وجود تبعیض ها و نابرابری های اقتصادی، قومی و جنسی از علل و عوامل مهمی است که سبب پیدایش فقر در جامعه می شود.
بنابراین امحای فقر پیش شرط بقای جامعه انسانی است و اگر روند فقیر شدن اصلاح نشود، همگی قربانی جهالت ها شده و بعید نیست که آینده مشترک انسان ها به ناکامی مشترک آن ها تبدیل شود، در واقع فقر کیفر خواستی علیه همه انسان ها است و همه باید در راه رفع چنین معضلی خود را مسوول و سهیم بدانند./06
نوشته شده در تاريخ سه شنبه 27 بهمن 1388 ساعت 7:56 AM | نظرات (0)
