عاشقان را سر شوريده به پيكر عجب است

دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است

تن بی سر عجبی نيست رود گر بر خاک

سر سردار ره عشق به پيكر عجب است

عشق بود و جبهه بود و جنگ بود

عرصه بر گُردان عاشق تنگ بود

هر که تنها بر سلاحش تکیه کرد

مادری فرزند خود را هدیه کرد

در شبی که اشکمان چون رود شد

یک نفر از بین ما مفقود شد

آنکه که سر دارد به سامان می رسد

آنکه که جان دارد به جانان می رسد

دیده ام ، دستی به سوی ماه رفت

بی سر و جان تا لقاءالله رفت

زندگیمان در مسیر تیر بود

خاک جبهه ، خاک دامنگیر بود

آنکه خود را مرد میدان فرض کرد

آمد از این نقطه طی الارض کرد

هر که گِرد شعله چون پروانه است

پیکر صد پاره اش بر شانه است

تن به خاک و بوی یاسش می رسد

بوی باروت از لباسش می رسد

دشمن افکنهای بی نام و نشان

پوکه ی خونین شده تسبیحشان

کار هرکس نیست این دیوانگی

پیله وا می ماند از پروانگی

گویند:

یوسف گم گشده باز اید به کنعان غم مخور...

اما!

اخر داستان, یعقوب به سمت یوسف رفت.

در حیرتم!

برای وصال...

ما باید برویم یا او بیاید!

شاید ما هنوز یعقوب نشدیم.

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی...

امروز برای شهدا وقت نداریم

ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم  

چون فرد مهمی شده نفس دغل ما

اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم

در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است

بهر سفر کرب و بلا وقت نداریم 

تقویم گرفتاری ما پر شده از زر

ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم  

خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم

یـــه روزی یه لـــره ...

یه روزی یه تــــرکه ...

یه روزی یه عـــربه ...

یه روزی یه قــزوینیه ...

یه روزی یه آبـــادانیه ...

یه روزی یه اصـــفهانیه ...

یه روزی یه شـــمالیه ...

یه روزی یه شـــیرازیه ...

مثل مرد جلو دشمن وایسادن تا کسی نگاه چپ به خاک و ناموسمون نکنه

لره بروجردی بـــــــود ...

ترکه مهدی باکری بـــــــود ...

عربه علی هاشمی بــــــود ...

قزوینیه عباس بابایی بـــــود ...

آبادانیه طاهری بـــــود ...

اصفهانیه ابراهیم همت بــــود ...

شمالیه شیرودی بــــود ...

شیرازیه عباس دوران بـــود ...

شادی همه ی مردای بی ادعای وطنمون صلوات ...

کجایید ای شهیدان خدایی

بلاجویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک بالان عاشق

پرنده تر زمرغان هوایی

همه رفتند و تنها مانده ام من

ز همراهان خود جا مانده ام من

به یاد کرخه و فاو و شلمچه

به یاد خاک گلگون حلبچه