عاشقان را سر شوريده به پيكر عجب است

دادن سر نه عجب، داشتن سر عجب است

تن بی سر عجبی نيست رود گر بر خاک

سر سردار ره عشق به پيكر عجب است

عشق بود و جبهه بود و جنگ بود

عرصه بر گُردان عاشق تنگ بود

هر که تنها بر سلاحش تکیه کرد

مادری فرزند خود را هدیه کرد

در شبی که اشکمان چون رود شد

یک نفر از بین ما مفقود شد

آنکه که سر دارد به سامان می رسد

آنکه که جان دارد به جانان می رسد

دیده ام ، دستی به سوی ماه رفت

بی سر و جان تا لقاءالله رفت

زندگیمان در مسیر تیر بود

خاک جبهه ، خاک دامنگیر بود

آنکه خود را مرد میدان فرض کرد

آمد از این نقطه طی الارض کرد

هر که گِرد شعله چون پروانه است

پیکر صد پاره اش بر شانه است

تن به خاک و بوی یاسش می رسد

بوی باروت از لباسش می رسد

دشمن افکنهای بی نام و نشان

پوکه ی خونین شده تسبیحشان

کار هرکس نیست این دیوانگی

پیله وا می ماند از پروانگی

امروز برای شهدا وقت نداریم

ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

با حضرت شیطان سرمان گرم گناه است

ما بهر ملاقات خدا وقت نداریم  

چون فرد مهمی شده نفس دغل ما

اندازه ی یک قبله دعا وقت نداریم

در کوفه تن غیرت ما خانه نشین است

بهر سفر کرب و بلا وقت نداریم 

تقویم گرفتاری ما پر شده از زر

ای داغ دل لاله تو را وقت نداریم

هر چند که خوب است شهیدانه بمیریم  

خوب است ولی حیف که ما وقت نداریم

کجایید ای شهیدان خدایی

بلاجویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک بالان عاشق

پرنده تر زمرغان هوایی

همه رفتند و تنها مانده ام من

ز همراهان خود جا مانده ام من

به یاد کرخه و فاو و شلمچه

به یاد خاک گلگون حلبچه

در خيالم از خودم گاهى فراتر می روم‏

می روم تا روبه ‏رو، آن سوى باور می روم‏

می چكد يک قطره سبزى بر خيال تند خاک

در خيالى سرخ از خود تا كبوتر می روم‏

می روم آنجا كه مين روى زمين خوابيده است‏

گرچه خونين چهره ‏ام، با زخم خنجر می روم‏

یک سر پر شور اينک روى خاک افتاده است‏

خاک می گريد برايم تا كه بی سر می روم‏

با خودم گفتم كه تنهايى غروب عاشقيست‏

گفت: تا ميدان مين يک بار ديگر می روم‏

بچه ها تحویل سال

یادش بخیر شلمچه

چیده بودیم تو سفره

سربند و یک سرنیزه

بچه ها خیلی گشتن

تو جبهه سیب نداشتیم

بجای سیب تو سفره

کمپوتشو گذاشتیم

تو اون سفره گذاشتیم

یه کاسه سکه و سنگ

سمبه به جای سنجد

یه سفره رنگارنگ

اما یه سین کم اومد

همه تو فکری رفتیم

مصمم و با خنده 

همه یک صدا گفتیم

به جای هفتیمن سین 

تو سفره سر می ذاریم

سر کمه هر چی داریم  

پای رهبر می ذاریم

کاش می شد به همان حال و هوا برگردیم

به زمین و به زمان شهدا برگردیم

دور باشیم از آئینه ی خودبینی مان

کاش می شد که دوباره به خدا برگردیم