در خيالم از خودم گاهى فراتر می روم‏

می روم تا روبه ‏رو، آن سوى باور می روم‏

می چكد يک قطره سبزى بر خيال تند خاک

در خيالى سرخ از خود تا كبوتر می روم‏

می روم آنجا كه مين روى زمين خوابيده است‏

گرچه خونين چهره ‏ام، با زخم خنجر می روم‏

یک سر پر شور اينک روى خاک افتاده است‏

خاک می گريد برايم تا كه بی سر می روم‏

با خودم گفتم كه تنهايى غروب عاشقيست‏

گفت: تا ميدان مين يک بار ديگر می روم‏