اين پلاک و استخوان از من به صف جا مانده است

نقطه پرواز سرخى بود، آنجا مانده است

من خودم از شوق می ‏رفتم تنم افتاده بود

در مقام وصل فهميدم كه سر، جا مانده است

بى نشانى را خود من خواستم باور كنيد

نام گمنامى اگر ديديد تنها مانده است

من رفيقى داشتم همسنگرم جانباز شد

دست‏هايش يادگارى پيش مولا مانده است

آن بسيجى هم كه معبر را برايم باز كرد

ديدمش آن روز در تشييع بى پا مانده است

يادتان باشد سلاح و كوله و فانسقه ‏ام

زير نور ماه سرخ، از بهر فردا مانده است

پاسداريدش مبادا غفلتى خاكسترى

گيرد عزمى را كه آن از راز زهرا (س) مانده است

بوی خون شیر بچه اش را اینجا به خوبی استشمام می كند،

اما خوش به حالت از میان این همه نام، نام گمنامی را انتخاب كردی.

ولی بدان ای دریا دل كه اگر گمنامی این است باید بدانی

كه از این گمنام ‏تر هم در این عالم بوده، می ‎پرسی چه كسی؟

از خودش بپرس او اكنون در بهشت با شماست

به او بگو كه وقتی خواهرش بر جناز‎ه ‎اش حاضر شد چه گفت؟

أأنت أخی؟ أأنت بن والدی! یا حسین

مادر دست هایش را در دستانت گره بسته

گمانم در خیالش باز می بندد حنای تو

پس از چشم انتظاری ها به اشک خویش می شوید

پلاکی جامه ای یا استخوانی را به جای تو

آرام آرام قاصدکهای رسیده از سفری دور،

همراه نسیمی مهربان به دشت آلاله ها می رسند.

هر قاصدک بر گلبن لاله ای می نشیند تا خستگی

و رنج این سفر دور و دراز را برای لاله اش بازگو کند.

فرشتگان به ضیافت دشت می آیند و بالهایشان را فرش راه قاصدکها می کنند.

اما!

کمی آن طرف تر، دل خستگانی که به پهنای دل آسمان گریسته اند

تابوتهایی خالی را بر دوش خود حمل می کنند

با اینکه تابوت خالیست اما سنگینی عجیبی را بر پشتشان احساس می کنند

صاحبان آن تابوتها همان قاصدکها هستند که سبکبار!

به سمت مقصد خویش پرواز کرده اند

اما چرا، آن طرف تر صدای گریه می آید؟!

آن همه غم و سوختگی سینه برای چیست؟

انگار هر کسی نجوایی در گوش تابوتی دارد و روی آن چیزی می نویسد

شعر می نویسند؟

آرزوها و امیدها را می نویسند؟

از دل تنگی ها و قصه هجران می سرایند؟

از سختی هایی که کشیده اند؟

از نامردی ها و ناجوانمردی ها؟

از کسانی که حرمت نان و سفره را نگه نمی دارند؟

از بی دردها ی بی غم و غصه که برای خوش گذرانی دو روزه دنیا کبوترها

را در قفس زندانی کردند و به پرواز بی سرانجام آنان می خندند؟!

از لگدهایی که روی خونهای پاک کوبیده شده!؟

اما نه!

از رد پای خون گریزی نیست!

این خونها پاک شدنی نیستند

مگر می شود فراموش کرد آن همه پاکی

آن همه صفا و صمیمیت

رشادت

شجاعت

جوانمردی

و آن همه عشق خدایی را!!!

اما پهنه تابوت به وسعت همه درد دلهایش نیست

چرا که تابوت نیز دلتنگ پیکریست که از دیار غربت به دیار غربت!

سفر می کند
.

تو فرزند کدام نسل پاکی؟

تو از کدامین دشت روییده ای قاصدک!؟

چه کسی سینه دریاییت را پاره پاره کرده؟

کدام دست ناپاک خون پاک تو را ریخته؟

به کجا سفر می کنی؟

دور از خانه و شهر خویش؟!

دور از دستهای پینه بسته پدر و قلب شکسته مادر!؟
.

سبز و آباد باد! آن خاکی که سینه اش را آرامگاه پیکر پاک تو کرده

و خوش بر آن آسمانی که سایه بان آن خاک شده!
.
و باز هم شرمنده ایم شهدا

آری تو گمنام نیستی.

همه كودكان مظلوم فلسطینی تو را می ‎شناسند،

همه گرسنگان محروم آفریقا تو را می ‎شناسند،

همه مسلمانانِ در بند مصر تو را می ‎شناسند،

همه گلو‎های بریده خیابانهای كشمیر تو را می‎ شناسند،

همه ناله‎ های پیچیده درسیاهچالهای بغداد و موصل تورا می‎ شناسند،

همه دریاها واقیانوسهای زلال تورا می ‎شناسند،

همه گلهای بهاری شبنم گرفته از سحر تورا می ‎شناسند

همه بغضهای تركیده ازداغ و مادرت نیز،

تاكنون ندیده‎ای هر شب جمعه كه به گلزار شهدا می ‎آید یک راست قصد كوی

شهیدان گمنام می ‎نماید، بر سر هر قبری كه نام و نشانی ندارد می‎ نشیند و

فاتحه ‎ای می ‎خواند اما اگر دقت كرده باشی به اینجا كه می ‎رسد

بی ‎اختیار اشک از چشمانش جاری می شود،

آری او اینجا احساس دیگری دارد.

دیروز از هرچه بود گذشتیم، امروز از هرچه بودیم گذشتیم،

آن جا پشت خاک ریز بودیم و اینجا در پناه میز،

دیروز دنبال گمنامی بودیم، امروز مواظبیم ناممان گم نشود.

جبهه بوی ایمان می داد و اینجا ایمانمان بو میدهد.

آنجا درب اتاقمان مینوشتیم: یا حسین فرماندهی از آن توست

الان می نویسیم: بدون هماهنگی وارد نشوید.

الهی نصیرمان باش تا بصیرگردیم، بصیرمان کن تا از مسیر برنگردیم

و آزادمان کن تا اسیر نگردیم.

شادی روح شهدا و امام راحل، سلامتی مقام معظم رهبری صلوات.

قسمتی از وصیت نامه شهید شوشتری