در اواخر مرداد 1358 و در جریان پاکسازی منطقه کردستان

از ضد انقلاب و به دنبال محاصره شهر پاوه،

شهید چمران که در آن زمان معاون نخست‌ وزیر دولت موقت بود

به همراه نیروهای پاسدار معروف به «دستمال سرخها»

به فرماندهی شهید علی اصغر وصالی توانستند پس از چند روز درگیری

در حالیکه روزه‌ دار بودند منطقه را از ضد انقلاب پس بگیرند.

روایت شهید چمران از پرستار شهید این واقعه:

خداوندا!

چه منظره ای داشت این خانه پاسداران؛

چه دردناک؛ چه مصیبت‌ زده و چقدر شلوغ و پلوغ؛

گویی صحرای محشر است، کردهای مؤمن پاوه از زن و مرد در استغاثه،

به این خانه پناه می آوردند؛ اما جز یأس و ناامیدی، ثمره ای نمی گرفتند.

در همین وقت، دختر پرستاری را که پهلویش هدف گلوله دشمن قرار گرفته بود

و خون، لباس سفید او را گلگون کرده بود، از در بیرون می بردند؛

آن قدر از بدنش خون رفته بود که صورتش مثل لباسش سفید و بی رنگ شده بود.

پاسداران جوان، به شدت متأثر بودند. 16 ساعت پیش، این پرستار،

مجروح شده بود و از پهلویش خون می رفت؛

نه پزشکی بود و نه دارویی که جلوی خون را بگیرد. پاسداران، گریه می کردند؛

ولی نمی توانستند کاری انجام دهند؛

بالاخره تصمیم گرفتند که جسد نیمه جان او را از خانه پاسداران بیرون ببرند

تا بیش از این باعث تضعیف روحیه ها نشود؛

لذا او را به ساختمان بهداری منتقل کردند که خالی بود و در بالای تپه،

در مدخل غربی شهر قرار داشت و این فرشته بی گناه، ساعاتی بعد،

در میان شیوه و ضجه زن ها و بچه ها، جان به جان آفرین تسلیم کرد.

خدایا من به تو توکل کرده ام،

سرنوشت را به دست تو می دانم،

پیروزی و شکست را  به دست تو می دانم،

همه چیز را به دست تو می دانم،

بنابراین احتیاج ندارم که دروغ بگویم.

شهید دکتر مصطفی چمران

مدیر دبیرستان با خودش فکر کرد و

به این نتیجه رسید که حیف است مصطفی در آن جا بماند.

او را خواست و بهش گفت:

برود البرز و با دکتر مجاهدی که مدیر آن جاست صحبت کند.

البرز دبیرستان خوبی بود، ولی شهریه می گرفت.

دکتر مجاهدی چند سوال از مصطفی پرسید. بعد یک ورقه داد که مسئله حل کند.

هنوز مصطفی جواب هارا کامل ننوشته بود که دکتر گفت:

پسر جان تو قبولی شهریه هم لازم نیست بدهی.

خاطره ای از زندگی سردار چریک شهید مصطفی چمران

مریض شده بود، بدجور.

گفتم: دکتر، چرا نمیری تهران؟ دوایی، دکتری؟

گفت: عزیز جان نفس این بچه ها خوبم می کند.

با خودش عهد كرده بود تا نيروى

دشمن در خاک ايران است برنگردد تهران

نه مجلس مى رفت، نه شوراى عالى دفاع.

يک روز از تهران زنگ زدند.

حاج احمد آقا بود. گفت: به دكتر بگو بياد تهران.

گفتم: عهد كرده با خودش، نمیاد.

گفت: نه، بياد. امام دلش براى دكتر تنگ شده.

بهش گفتم، گفت: چشم، همين فردا مى ريم.

برگی از خاطرات سردار چریک، شهید دکتر مصطفی چمران

اهواز که بودیم مصطفی زخمی شد

هوا خیلی گرم بود و پای ایشون تو گچ بود

پوستش به خاطر گرما خورده شده بود و خون میومد

به این حال حاضر نبود کولر روشن کنند و می گفت:

چطور کولر روشن کنم وقتی بچه ها تو گرما می جنگند؟

مصطفی همون غذایی رو می خورد که همه می خوردند.