جنازه ی حسین را آوردند!

پدرش در تشییع جنازه ی او دائم فریاد می زد:

اشتباه کردم حسین را فرستادم جبهه

اهالی روستا سرزنشش می کردند که

"محمد آقا ضدانقلابی ها دور و برمان هستند این حرفها را نزن

و اجر شهید را پایمال نکن" و دوباره پدر شهید فریاد می زد:

اشتباه کردم ،گناه کردم!

مراسم بزرگداشت شهید مملو از جمعیت بود؛

با حضور همرزمان و بچه های سپاه و مهمانانی که برای تسلیت آمده بودند!

پدر شهید می خواست صحبت کند؛

همه نگران بودند حرفهایی بزند که موجب شادی دشمن و ناراحتی دوستان شود!

پدر شروع کرد به فریاد زدن:

"مردم بدانید من اشتباه کردم حسین را به جبهه فرستادم ! ..."

خانواده و دوستان شهید ناراحت شدند و سرها را پایین انداختند

و این را به حساب داغی که بر دل پدر نشسته بود  گذاشتند

که محمد آقا ادامه داد:

تا وقتی عباس هست، حسین نباید شهید شود،

من باید اول عباسم را به جبهه می فرستادم...

عملیات بدر نوبت عباس شد.

و پدر شهید هیچگاه تا پایان عمر خودش را نبخشید که:

عباس بعد از حسین شهید شد!

به مادر قول داده بود بر می گردد

چشم مادر شهید که به استخوان های بی جمجمه ی پسرش افتاد،

لبخند تلخی زد و گفت:

بچه ام سرش می رفت اما قولش نمی رفت...

جاذبه خاک به ماندن می خواند و آن عهد باطنی، به رفتن

عقل به خواندن می خواند و عشق به رفتن

و این هر دو را خداوند آفریده است تا وجود انسان،

در آوارگی و حیرت میان عقل و عشق معنا شود.

سال ها بعد از عملیات والفجر مقدماتی،

از دل رمل های فکه پیکر مطهر شهیدی را یافتند

که اعداد و حروف نقش بسته بر پلاکش زنگ زده بود،

ولی در جیب لباس خاکی اش برگه کاغذی کوچکی بود

که نوشته هایش را با کمی دقت می شد خواند:

بسمه تعالی

جنگ بالا گرفته است، هیچ مجالی برای هیچ وصیتی نیست،

تا هنوز چند قطره خونی در بدن دارم حدیثی از امام باقر علیه السلام می نویسم:

به تو خیانت می کنند، تو مکن

تو را تکذیب می کنند، آرام باش

تو را می ستایند، فریب مخور

تو را نکوهش می کنند، شکوه نکن

مردم شهر از تو بد می گویند، اندوهگین مشو

همه ی مردم تو را نیک می خوانند، مسرور مشو

آنگاه از ما خواهی بود.

دیگر نایی در بدن ندارم، خداحافظ دنیا

جوان ترین استاد خلبان نیروی هوایی ارتش ایران سرلشکر خلبان، 

سیدعلی اقبالی دوگاهه است. کسی که شهادتش داستان عجیبی دارد.

سیدعلی اقبالی دوگاهه، در 25 سالگی استاد خلبان جنگنده F-5 

در 27 سالگی با درجه سرگردی جزو افسران ارشد

نیروی هوایی ارتش ایران شد.

سرلشگر خلبان عباس بابایی و سرلشگر خلبان مصطفی اردستانی

از شاگردان تحت آموزش ایشان بودند.

او اهل رودبار استان گيلان بود.

وی تكميل دوره خلبانی را به مدت 220 ساعت در سال 1347

در پايگاه هوايی ويليامز شهر فنيكس ايالت آريزونای امريكا را به پايان رساند

و كسب رتبه نخست در بين بيش از 400 دانشجوی خلبانی از كشورهای

مختلف به عنوان خلبان نمونه اين پايگاه را از آن خود نمود.

امتيازات خلبانی كه او در پايگاه ويليامز آمريكا بدست آورد شامل ركوردهايی بود

كه تا آن زمان هرگز در آن پايگاه هوايی ثبت نشده بود.

بطوری كه تمامی اساتيد پرواز هواپيماهای جنگی آمريكا را شگفت زده نمود.

و به او لقب سلطان پرواز را داده بودند.