تا در پناه مصحف و در دین احمدیم

بر جمله خلایق عالم سر آمدیم

زیر لوای آل علی صف کشیده ایم

چشم انتظار مهدی آل محمدیم

گویند:

یوسف گم گشده باز اید به کنعان غم مخور...

اما!

اخر داستان, یعقوب به سمت یوسف رفت.

در حیرتم!

برای وصال...

ما باید برویم یا او بیاید!

شاید ما هنوز یعقوب نشدیم.

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی...

عـالم همه جسم است و تو جـانى، مـهدى

يــعنـى تـو هــمـان جـان جـهانـى، مــهدى

تنها نه گـذشـته، حــال و آيـنده ز تـوسـت

حــقا كـه تـو صـاحـب الزمــانـى، مــهدى

هرکجا سلطان بود، دورش سپاه و لشگـــر است

پس چرا سلطان خوبان بی سپاه و لشگر اسـت؟

باخـبـــر باشـیـــد ای چشـم انـتـظـاران ظـــهـــور

بهترین سلــطان عالــم از هـمـه تــنهـا تر اســت

اين همه لاف زن و مدعي اهل ظهور

پس چرا يار نيامد که نثارش باشيم

سالها منتظر سيصدو اندی مرد است

آنقدر مرد نبوديم که يارش باشيم

اگر آمد خبر رفتن ما را بدهيد

به گمانم که بنا نيست کنارش باشيم

سیل چشمانم باز از فراقت جاریست

خسته ام باز بیا جمعه ها تکراریست

 در پی قافیه ها چه پریشان ماندم

قافیه در شعرم با حضورت جاریست

به هوایت آقا بغض کرده شعرم

آسمانش انگار نم نمک بارانیست

دل من پر غصه حال شعرم خوش نیست

نفسی مانده فقط جای شکرش باقیست

در فراغت آقا چشم در راهم من

گر چه این جمعه همان جمعه ی تکراریست...

ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد

ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت

ویرانه دل ماست که هر جمعه به شوقت

صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت