آن اوایل که آمده بود وقتی سر به سرش می گذاشتیم چیزی نمی گفت.

کوچک بودنش را چماق کرده بودیم و می کوبیدیم توی سرش.

یکبار که دیدمش گفتم:

بچه! تو دیگه برای چی اومدی جبهه؟

این بار سرش را پایین نینداخت،

لبخند زد و گفت:

آخه پدر جان شما دیگه دیر یا زود رفتنی هستید،

اومدم تفنگتون رو زمین نمونه.

از آن به بعد مواظب بودم وقتی صدایش می کردم،

از کلمه بچه استفاده نکنم.

پسرم اينقدر بی تابی كرد تا بالاخره برای سه روز بردمش جبهه،

وروجک خيلی هم كنجكاو بود و هی سوال ميكرد:

بابا چرا اين آقا يه پا نداره؟

بابا اين آقا سلمونی نميره اين قدر ريش داره؟

بابا اين تفنگ گندهه اسمش چيه؟

بابا چرا اين تانكها چرخ ندارند؟

تا اينكه يه روز برخورديم به يه بنده خدا كه مثل بلال حبشی سياه بود.

به شب گفته بود در نيا من هستم.

پسرم پرسيد بابا مگه تو نگفتی همه رزمنده ها نورانين؟

گفتم چرا پسرم!

پرسيد پس چرا اين آقا اين قدر سياهه؟

منم كم نياوردم و گفتم:

باباجون اون از بس نورانی بوده صورتش سوخته، فهميدی؟

سنم كم بود، گذاشتنم بیسيم‌ چی؛ بیسيم‌‌ چی ناصر كاظمی كه فرمانده‌ ی تيپ بود.

چند روزی از عمليات گذشته بود و من درست و حسابی نخوابيده بودم.

رسيديم به تپه‌ ای كه بچه‌ های خودمان آنجا بودند.

كاظمی داشت با آنها احوال‌ پرسی می كرد كه من همان‌ جا ايستاده

تكيه دادم به ديوار و خوابم برد.

وقتی بيدار شدم، به ساعتم نگاه کردم

ديدم پنج دقيقه بيشتر نخوابيده‌ ام، ولی آنجا كلی تغيير كرده بود.

يكی از بچه‌ ها آمد و گفت: برو نمازهای قضايت را بخوان.

اول منظورش را نفهميدم؛

بعد حالیم كرد كه بيست و چهار ساعت و پنج دقیقه است خوابيده‌ ام.

توی تمام اين مدت خودش بیسيم را برداشته بود و حرف می زد.

منبع : کتاب امتحان نهايی و آخرين امتحان

ایام رجب المرجب بود و هر روز دعای «یا من ارجوه لکل خیر...»

را می خواندیم. حاج آقا قبل از مراسم برای آن دسته از دوستان

که مثل ما توجیه نبودند، توضیح می داد که وقتی به عبارت

«یا ذوالجلال و الاکرام رسیدید،» که در ادامه آن جمله

«حرّم شیبتی علی النار می آید»، با دست چپ محاسن خود را بگیرید

و انگشت سبابه دست دیگر را به چپ و راست تکان دهید.

هنوز حرف حاجی تمام نشده بود که یکی از بچه های شوخ بسیجی

از انتهای مجلس برخاست و گفت: اگر کسی محاسن نداشت، چه کار کند؟

برادر روحانی هم که اصولا در جواب نمی ماند گفت:

محاسن بغل دستی اش را بگیرد.

چاره ای نیست، فعلا دوتایی استفاده کنند تا بعد!

عملیات که نمی شد، جا به جایی صورت نمی گرفت.

حوصله مان از بی کاری سر می رفت؛

نه تیر و ترکشی، نه شهید و مجروحی، نه سر و صدایی؛ یکنواخت و آرام.

صدای همه در می آمد:

نه جلو می رویم نه عقب بر می گردیم. این چه جور جنگی است؟

بعضی دست به سوی آسمان بلند می کردند و می گفتند:

(الهم ارزقنا ترکش ریزی، آمبولانس تیزی،

بیمارستان تمیزی و غذا ها و کپوت های لذیذی.)

بقیه هم آمین می گقتند.

هرچه می‌ گفتی چیزی دیگر جواب می‌ داد.

غیر ممکن بود مثل همه صریح و ساده و همه فهم حرف بزند.

بعد از عملیات بود،

سراغ یکی از دوستان را از او گرفتم چون احتمال می‌ دادم که مجروح شده باشد،

گفتم: راستی فلانی کجاست؟

گفت: بردنش هوالشافی شستم خبردار شد که چیزیش شده و بردنش بیمارستان.

بعد پرسیدم: حال و روزش چطوره؟

گفت: هوالباقی

می‌ خواست بگوید که وضعش خیلی وخیم است و مانده بودم بخندم یا گریه کنم.

رسم این بود که مربی و معلم سر کلاس آموزشی اول خودش را معرفی می کرد.

یک روحانی تازه وارد به نام محمدی همین کار را کرد.

اما تا فامیلیش رو می گفت همه یک صدا صلوات می فرستادند.

دوباره می خواست توضیح بده که نام خانوادگی ام...

که صلولت بلند تری می فرستادند.

بچه ها حسابی سر کارش گذاشته بودند و او گمان می کرد که برادران منظور او را

متوجه نمی شوند و این بهانه ای برای شوخ طبعی و کسب ثواب الهی می شد.