شب توی سنگر نشسته بودیم و چرت می زدیم.

آن شب مهتاب عجیبی بود.

فرمانده آمد داخل سنگر گفت: این قدر نخوابید تنبل می شوید.

به جای این کار بروید اول خط، یک سری به بچه های بسیجی بزنید.

نمی توانستیم دستور را اطاعت نکنیم.

بلند شدیم و رفتیم به طرف خاکریزهای بلندی که در خط مقدم بود.

بچه های بسیجی ابتکار خوبی به خرج داده بودند.

آنها مقداری سنگ و کلوخ به اندازه ی کله آدمیزاد روی خاک ریز گذاشته بودند

که وقتی کسی سرش را از خاک ریز بالا می آورد،

بعثی ها آن را با سنگ و کلوخ اشتباه بگیرند و آنها را نزنند!

...

مهتاب از آن طرف افتاده بود و ما بی خبر از همه جا بر عکس خیال می کردیم

که اینها همه کله ی رزمنده هاست که پشت خاک ریز کمین کرده اند.

یک ساعت تمام با سنگ ها و کلوخ ها سلام و علیک و احوالپرسی کردیم

و به آنها حسابی خسته نباشید گفتیم و برگشتیم!

صبح وقتی بچه ها متوجه ماجرا شدند تا چند روز، نقل مجلس آنها شده بودیم.

هی ماجرا را برای هم تعریف می کردند و می خندیدند!

آموزش خمپاره‌ اندازی بود و تفاوت آن‌ها با یکدیگر.

این‌ که بعضی سوت و صدا ندارند و ناغافل می‌ آیند

و چه‌ طور می‌ شود از ترکش آن‌ها در امان بود.

مسئول آموزش می‌ گفت:

گاهی آدم زمانی به خودش می‌ آید که دیگر خیلی دیر است،

خمپاره درست بالای سرت است،

حتی فرصت این‌ که بنشینی، نداری.

صحبت که به اینجا رسید، کسی از میان جمع برخاست و گفت:

در چنین شرایطی واقعاً چه می‌ شود کرد؟

گفت: هیچی، این‌ که آن را روی هوا بگیری

و نگذاری بیفتد روی زمین و منفجر بشود!

از بلند گو اعلام کردند جمع شوید جلو تدارکات و پتو بگیرید.

هوا به اندازه کافی سرد بود.

که فرمانده گردان با صدای بلند گفت: کی سردشه؟

همه جواب دادند: دشمن. گفت: بارک الله.

معلوم می شود هنوز سردتان نیست بفرمایید بروید دنبال کارتان.

دیگه پتویی نداریم به شما بدهیم!

------------------------------------------------

داشتم توی جبهه مصاحبه می گرفتم که خمپاره ای زمین خورد

نگاه کردم دیدم رزمنده ای زخمی شده 

دوربین رو برداشتم، رفتم سراغش و گفتم:

توی این لحظات آخر زندگی اگه حرفی داری بگو

داشت زیر لب شهادتین رو زمزمه می کرد که گفت:

من از امت شهید پرور می خواهم کمپوت که می فرستند پوستشو نکنن

گفتم: بابا این چه حرفیه؟ قراره از تلویزیون پخش بشه ها

گفت: اخوی آخه نمی دونی تا حالا سه بار به من رب گوجه افتاده...

روزی سر کلاس آموزشی

فرق بی سیم «اسلسون» را با بی سیم «پی آرسی» از بچه‌ ها پرسیدم.

یکی از میان جمع دستش را بلند کرد، و با لهجه شیرین خودش گفت:

«مو وَر گویم؟»

با خنده بهش گفتم:«وَر گو»

گفت: «اسلسون اول بیق بیق مِنه، بعد فیش فیش منه.

ولی پی آرسی از همو اول فیش فیش مِنه.»

کلاس آموزشی از صدای خنده بچه‌ ها رفت رو هوا.

سربازان در میدان تیر تمرین تیراندازی می کردند.

یکی از آنها ده تیر تفنگش را خالی کرد ولی هیچ کدام به هدف نخورد!

سرگروهبان که از دور مواظب بود نزدیک شد و با تحقیر نسبت به

سرباز تفنگ را از دستش گرفت و گفت:

بعد از این همه تمرین کردن، هنوز تیر اندازی یاد نگرفته ای؟

تفنگ را بده تا به تو یاد بدهم!

بعد از چند ثانیه سرزنش رفت و تیری رها کرد،

اما گلوله ده متر دورتر از هدف به زمین خورد!

آن وقت سرگروهبان تفنگ را به سرباز داد و گفت:

دیدی! تو این طور تیر می انداختی!

اکبر پسر فوق العاده شوخی بود

قبل از عملیات ازش پرسیدم:

در این لحظات آخر راستش را بگو چه آرزویی داری و از خدا چه می خواهی؟

گفت: با اخلاص بگویم؟

گفتم: با اخلاص بگو

گفت: از خدا دوازده فرزند پسر می خواهم تا از آنها یک دسته عملیاتی درست کنم

خودم هم فرمانده دسته شان باشم

شب عملیات آنها را ببرم در میدان مین ها رها کنم

بعد که همه یکی پس از دیگری شهید شدند بیایم پشت سیمهای خاردار خط

دستم را بگیرم کمرم و بگویم: آخ کمرم شکست!

خاطره ای از زندگی شهید اکبر جمهوری